ลุงชัยนั่งข้างน้ำฝนใกล้ ๆ ริมหาดทรายที่เงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องลงมาเป็นริ้ว ๆ น้ำฝนค่อย ๆ เลื่อนตัวเข้ามาใกล้ แล้วเอาหัวพิงไหล่ลุงชัยอย่างอ่อนแรง กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากผมเปียกชื้นและผิวเนียนของเธอลอยเข้าจมูกเขาเต็มแรง ไหล่เล็ก ๆ ของเธอสั่นเบา ๆ ยังคงมีน้ำตาค้างอยู่
“ลุง…” น้ำฝนพึมพำเสียงแผ่ว แทบจะไม่ได้ยิน “หนูน้อยใจลุงนะคะ… ลุงไม่มาหาหนูเลย… ปล่อยให้หนูรอ… หนูคิดถึงลุงมาก… หนูคิดถึงลุงจนร้องไห้คนเดียวแบบนี้…”
ลุงชัยยิ้มมุมปากในความมืด เขาลูบผมเธอเบา ๆ ด้วยมือใหญ่ที่หยาบกร้าน “ลุงก็คิดถึงหนูเหมือนกันนะน้ำฝน”
ในใจเขาคิด “ยานี้วิเศษจริง ๆ ว่ะ… เพิ่งใส่ความทรงจำใหม่ไปเมื่อกี้ ตอนนี้เธอก็พิงไหล่ลุงแบบนี้แล้ว… เสียดายที่เหลือแค่เม็ดเดียว ถ้ามีมากกว่านี้คงสนุกกว่านี้เยอะ”
ลุงชัยค่อย ๆ จับคางของน้ำฝน หันหน้าเธอมาหาเขาเบา ๆ “ขอโทษนะน้ำฝน… ลุงไม่ได้ตั้งใจให้หนูน้อยใจ”
แล้วเขาก็โน้มหน้าเข้าไปประก
