ลุงชัยวางแก้วไวน์ลง มองน้ำฝนด้วยสายตาที่ทั้งอ่อนโยนและแฝงความหิวกระหาย
“น้ำฝน… วันนี้อากาศดี ทะเลสวยมาก ลงเล่นน้ำทะเลกันหน่อยดีไหม? หลานยังใส่ชุดว่ายน้ำใหม่อยู่เลย ลงไปให้สมกับที่ซื้อมา”
น้ำฝนหน้าแดงก่ำเล็กน้อย มือเกาะขอบผ้าปูแน่น เธอมองลุงชัยแล้วพยักหน้าเบา ๆ
“ค่ะ… ได้ค่ะ”
ลุงชัยยิ้มมุมปาก หันไปพูดกับเอกที่กำลังนั่งฟังอยู่
“คุณเอกครับ… ลุงกับน้ำฝนลงไปเล่นน้ำแป๊บเดียว เดี๋ยวกลับมา คุณเอกนั่งพักก่อนนะ”
เอกยิ้มรับ แต่สายตาของเขาจับจ้องน้ำฝนไม่วางตา
ลุงชัยลุกขึ้นยื่นมือให้น้ำฝน น้ำฝนจับมือลุงชัยลุกขึ้นตาม
ก่อนที่จะเดินลงไปที่น้ำทะเล น้ำฝนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง มือยกขึ้นแตะสายผ้าคลุมบางสีขาวที่คลุมไหล่ของตัวเอง
เธอหันมามองลุงชัยด้วยสายตาที่ทั้งเขินและยั่วเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ ถอดผ้าคลุมบางออกจากตัว
ผ้าคลุมบางโปร่งแสงหลุดร่วงลงจากไหล่ ขณะที่เธอยื่นให้เอก
“คุณเอก… ฝากผ้าคลุมหน่อยนะคะ”
จา
