Princess' Eleven Brothers

8: Decision

| Decision |

PJ'S POV

Pagkatapos namin mag-react nang sabay-sabay agad nagkatinginan sina Mommy at Daddy.

Mommy look at us with apologetic look. "Oh. We forgot to tell you..." She even put her hand on her mouth. "Yes, PJ is our 'only daughter' but she's not our only child." she explained.

"Davvero?! Quanti sono? Quando li incontrerò?" I asked excitedly in Italian.

(Really?! How many are they? When will I meet them?)

"Ayan ka na naman, anak! Nagsasalita ka na naman ng ibang lengguwahe!" biro ni Papa.

I chuckled. "Sorry, 'Pa." Nag-peace sign ako bago humarap ulit kila Daddy. "Talaga po? Ilan po sila? Kailan ko po sila makikilala?" ulit ko sa tanong ko kanina pero ngayon ay tagalog na.

"Chill, darling." Hinaplos ni Mommy ang buhok ko. "They are so excited to meet you, too, as you do. Actually, they want to come with us earlier because they knew we will meet you, but we thought we might overwhelmed you. We want to take it slow first."

"Magdi-dinner ba ulit tayo kasama sila?" biglang tanong ni Mama. Halata din sa boses niya ang excitement para sa akin.

Daddy clear his throat. "Actually, we wanted PJ to meet his brothers in our house." panimula niya na nagpatigil sa amin. "And if it is alright with both of you, of course, to PJ, too, we want her to live with us also..."

"Ah..." Mama can't uttered a word. Gano'n din sina Papa at Kuya

Napakagat naman ako sa ibabang labi ko.

"Don't worry, we are not rushing for that." Mommy wave her hand. "We will let this decision to PJ. When she is ready to come home, of course. But..." she paused, hesitating to continue but she still do. "We are hoping that you'll allow us to spend time with our daughter... We want to get to know her more."

Natahimik kami pagkatapos marinig 'yon. Pero hindi rin nagtagal ay nakabawi agad si Kuya Gio at nagsalita. "With all due respect po, on my parents behalf, hindi po namin pinagkakait sa inyo si PJ, ang anak niyo po pero..." he exhale. "Sobrang napamahal na po siya sa amin. At hindi po gano'n kadali na mahiwalay siya sa amin."

"Tama po ang sinabi ng anak ko," Kay Mama naman kami tumingin na nakabawi na rin sa narinig. I saw some tears flowing down to her cheeks that she immediately wipe it. "Sobrang hirap mahiwalay sa batang pinalaki namin ng labing-isang taon. Alam din namin na wala kaming karapatan sa kanya at gusto rin namin na makasama niyo si PJ... Pero pwede bang huwag naman biglaan?" pakiusap niya.

May naramdaman na rin akong luhang tumulo mula sa kaliwang mata ko.

Naghawak kamay ang totoo kong mga magulang. "Of course, of course. We understand." Si Mommy habang naluluha na din.

Ngumiti si Mama. "Maraming salamat sa pag-unawa. Salamat dahil inuunawa niyo din kami kahit na alam namin na sabik na sabik na kayong makasama ang anak niyo." Hinawakan niya ang kamay ko. "Huwag kayong mag-alala dahil napag-usapan na din naman namin ang tungkol diyan. Actually, PJ already have her decision. Tell it to them anak," sabi niya sa akin dahilan para tignan ako nila Mommy at Daddy.

"I-is it true, darling?" umaasang tanong ni Mommy.

I nod at her. "Yes po. Napagdesisyunan ko pong sumama sa inyo after po ng first semester ko sa pinapasukan ko ngayon. I also want to spend a little bit of days with my family and friends, kahit ilang araw lang po after ng semester. Okay lang po ba?"

"You mean, in five months you'll come with us?" si Daddy ang nagtanong.

Tumango ako bilang sagot. I even smile to them.

Nagulat ako nang bigla akong dambahin ng yakap ni Mommy. Madadama mo sa yakap niya ang sobrang saya. "Thank you! Thank you! Thank you so much, darling! Thank you for giving us a chance to be with you! Thank you!" paulit-ulit niyang pasasalamat. I chuckle because of that and hug her with the same intensity, too.

Tumayo na din si Daddy at nilapitan kami. He held my face softly. "Spend your time with your family and friends, sweetheart. We're not rushing you. The important is you gave us chance to be your parents." nakangiti niyang sambit then join us in our hug.

"Thank you po, Mommy, Daddy."

I am so overwhelmed. So touch on what my both parents said. Sobra-sobra ang saya ko dahil naiintindihan nilang pareho ang sitwasyon ko. Na nahihirapan din ako.

Umalis na kami sa pagkakayakap at tinuloy na ang pagkain. They also say 'thank you' kina Mama at Papa. Gano'n din kay Kuya na halos tunay na kapatid na ang turing sa akin. Habang ako ay pinagmamasdan magkasiyahan ang dalawa kong pamilya. Kung paano magbiro si Papa na sasawayin naman ni Mama, si Daddy na nagpapalambing kay Mommy, at si Kuya Gio na natatawa habang kumakain sa magulang niya.

I won't exchange this treasure gave to me.