“Are you sure, okay ka na rito?” tanong ni Sir Onse, pagkatapos niya akong tulungan na humiga sa hospital bed ni Nanay.
Hindi ako sumagot, pero ang mga mata ko naman ay hindi maalis sa kanya.
Kanina pa kasi siya hindi nagsasalita, matapos niyang sungitan si Daisy.
Iniiwasan pa nga niya na mapatingin sa akin. Siguro ayaw niya na pag-usapan ‘yong sinabi niya kanina. Lalo na ‘yong inasal niya sa harap ng kuya at Mama ni Daisy.
O, baka naman nakokonsensya. Kawawa kasi ‘yong kaibigan ko. Awtomatikong nawala ang ngiti at kislap sa mga mata.
Parang nawalan ng mukha. Nawala din ang pagiging kalog. Napahiya nga kasi siya sa kuya at Mama niya.
Ang masama, napagalitan din siya. Nakurot ang singit na parang bata. Ayon at lalong napahiya; nagmistulang toilet paper na nabasa ng tubig. Nalukot
