“Lock po ang pinto.”
Ang saya ko na sana. Ang sarap pa ng pakiramdam ko habang nasa ibabaw pa rin ni Charmaine, pero ang saya at sarap na ‘yon ay napalitan ng kaba, dahil sa sira-ulong nangbulahaw sa amin.
Taranta akong bumangon nang marinig ang boses sa labas na parang nag-aalala. Ginalaw-galaw pa nga ulit ang doorknob. At ang mas naka-kaba pa ay hindi lang isang tao ang nasa labas; marami sila.
“Ikaw kasi...” Pinong kurot ang kasabay ng sinabing iyon ni Charmaine na nagpangiwi sa akin, pero napangiti naman.
Kahit naman kabado ako, masaya pa rin dahil nagawa ko na ang isang mahalagang obligasyon bilang asawa ng mahal ko. Iyon ang paligayahin siya.
“Nakakahiya, Danreve!”
“Mag-ayos ka. Matulog ka,” nasabi ko nang muling gumalaw ang doorknob, at may kasama nang mahinang katok.
Mad
