Chapter 2 จีบอยู่
1181 Words
" อื้ม จีบได้มั้ยล่ะ " พี่เขาพยักหน้ายอมรับนิ่งๆ แล้วสบตาฉันอย่างจริงจัง
ฉ่าาาาาาาา
จู่ๆ หน้าก็ร้อนขึ้นมาทันทีแหะ
" คิก พี่นี่โกหกหน้าตายจริงๆ ยังไงก็ขอบคุณนะคะสำหรับก๋วยเตี๋ยว " ฉันพยายามหาทางออกให้ตัวเองโดยการเฉไฉไปเรื่องอื่น วางปากกากับกระดาษลงแล้วหันหลังกลับไปปรุงก๋วยเตี๋ยว
" ได้แล้วจ้าน้องครามคนหล่อของเจ้ " มือที่กำลังจะหยิบน้ำปลามาปรุงก็รีบวางลงแล้วหยิบตะเกียบกับช้อนพร้อมกับยกถ้วยขึ้นมาทันที
ไม่อยู่แล้ว
ถ้าอยู่ตรงนี้ต่อพี่ครามเขาต้องเห็นว่าหน้าฉันตอนนี้นั้นแดงมากแน่ๆ
" ไม่ปรุง " แต่ไม่ทัน เพราะพี่ครามเดินมาหยุดด้านหน้าฉัน ซึ่งเป็นอีกข้างของโต๊ะแล้วมองมาที่ถ้วยฉันกับหน้าฉันนิ่งๆ
" เอ่อ ไม่ค่ะ พายอยากกินแบบนี้ ขอตัวก่อนนะคะ เพื่อนรอแล้ว " ฉันยิ้มแหย่ๆ ให้เขาแล้วรีบขอตัวออกมาทันที ปกติฉันก็กินแบบไม่เผ็ด วันนี้ไม่ปรุงก็รสชาติคงไม่ต่างกันหรอก
ตึก ตึก ตึก
ใจบ้า ทำไมเต้นแรงไม่หยุดเลยนะ
" นู้นไง มานู้นล่ะ " พอเดินมาใกล้โต๊ะ เพื่อนๆ ที่นั่งรออยู่ก็หันมามองฉันเป็นตาเดียว
" โทษที พอดีมีปัญหานิดหน่อย " ฉันตอบแล้ววางถ้วยลงข้างเซรีนแล้วนั่งลง
" ไปแสดงความโก๊ะมาล่ะสิ " ข้าวหอมพูดขึ้นขำๆ
" บ้าหรอ เราไม่ได้โก๊ะนะ " ฉันเถียงขึ้น
" หรอ "
" นี่ ข้าวหอม " ฉันทำหน้ามุ่ยมองเพื่อนอย่างเคืองๆ ข้าวหอมชอบว่าฉันโก๊ะตลอดเลย
" อย่ารำกัน กินก่อน เย็นหมดแล้ว " เซนีนรีบห้ามทัพ
นี่แหละค่ะกลุ่มฉัน ไม่ค่อยมีอะไรหรอกนอกจากวันๆ จะตีกันแบบนี้ แต่ฉันรู้สึกว่ามันดีนะ เพราะเพื่อนใหม่ก็ไม่ใช่คนขี้นินทา หรือนิสัยไม่ดี ฉันกับข้าวหอมเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องของคนอื่นทำให้มีเพื่อนน้อย นานๆ ทีจะเจอคนนิสัยเดียวกัน
" หอม เค้าขอยืมเงินหน่อยสิร้อยนึง " นั่งกินไปเรื่อยๆ จนหมดแล้วฉันก็นึกออกว่าต้องคืนเงินพี่คราม เลยหันไปมองข้าวหอมแล้วทำตาปริบๆ ให้
" เอาไปทำไร " ข้าวหอมหยิบน้ำขึ้นมาดื่มแล้วถามฉัน
" เรายังไม่ได้จ่ายค่าก๋วยเตี๋ยว แม่ค้าเค้าไม่มีตังค์ทอนน่ะ " ฉันเลือกที่จะเลี่ยงบอกว่ามีคนจ่ายให้แล้วฉันจะเอาเงินไปคืนเขา เพราะไม่งั้นเพื่อนๆ ฉันต้องซักฟอกฉันจนขาวสะอาดแน่
" นั่นไง มาปล่อยไก่ไกลถึงวิศวะ " ข้าวหอมว่าขึ้น ทำให้เซรีนกับปลาทองหลุดขำ
" ฮ่าๆ แล้วแม่ค้าเค้าก็ใจดีเนอะ ให้เอามากินก่อน เป็นเรานะ เราไม่ให้หรอก " ปลาทองว่าขึ้นขำๆ
" โถ่ คุณหนูพะพาย มาโรงอาหารใครเค้าให้พกแบงค์พันคะ " เซรีนเองก็เสริมขึ้น
" ก็ปกติข้าวหอมจ่ายให้เรานี่นา " ฉันทำหน้ามุ่ยแล้วตอบไป
" ปล่อยให้ไปคนเดียวไม่ได้เลย " ข้าวหอมขำแล้วพูดขึ้น
" อ่ะนี่ ป่ะลุก เดี๋ยวพาไป " ข้าวหอมยื่นเงินมาให้ฉันแล้วชวนลุก
" มะ ไม่เป็นไร เราไปเอง " ฉันรีบปฏิเสธ
" จริงจัง " ข้าวหอมหรี่ตามองฉันอย่างไม่ไว้ใจ
" จริงจังสิ เราไปเอง " ฉันพยักหน้ารับอย่างมั่นใจแล้วหยิบเงินจากมือข้าวหอมมาถือไว้แล้วลุกขึ้น
" งั้นก็รีบมา จะได้ไปเรียน "
ฉันพยักหน้ารับแล้วหยิบถ้วยขึ้นมาถือไว้ ก่อนอื่นฉันต้องเอาถ้วยไปเก็บก่อน แต่ระหว่างทางฉันก็สอดส่องสายตามองหาคนใจดีที่จ่ายค่าก๋วยเตี๊ยวให้ฉันตลอด แต่โรงอาหารก็ไม่ใช่เล็กๆ ฉันเลยยังไม่เจอเขาเลย
ฉันเดินมาถึงร้านแล้วก็เอาถ้วยไปวางไว้ที่เก็บถ้วยของร้าน
" พี่คะ " ฉันหันไปเห็นพี่แม่ค้าเลยเรียกพี่เขาไป
" อ้าว ว่าไงคนสวย " พี่เขาหันมาเห็นฉันแล้วถาม
" เอ่อ ปกติพี่ครามนั่งที่ไหนหรอคะ " ฉันถามไปเผื่อพี่เขาจะรู้
" เอ๋ น้องครามหรอ รู้สึกว่าโต๊ะประจำจะอยู่โซนข้างๆ ลานเกียร์นะ " พี่เขาทำท่านึกแล้วชี้ไปอีกฟากของโรงอาหาร
ไกลจัง
" ขอบคุณค่า " ฉันหันไปก้มหัวให้พี่เขาแล้วพูดขอบคุณไป จากนั้นก็เดินไปทางที่พี่เขาบอก
" เอ๊ะ นั่นไง " ฉันเดินมาเรื่อยๆ ก็เห็นผู้ชายกลุ่มหนึ่งที่นั่งอยู่ ซึ่งในนั้นมีหลายคนที่ใส่เสื้อช็อปอยู่ อย่างที่บอกว่าช่วงนี้พึ่งเปิดเทอม ทำให้รุ่นพี่ยังไม่ค่อยได้มาเรียน แล้วเด็กปีหนึ่งวิศวะก็ยังไม่มีช็อป ทำให้แยกออกง่าย
ฉันรีบเดินไปหยุดที่โต๊ะของพี่ครามทันทีที่เห็นเขา
แฮร่ๆ
ฉันยิ้มแหย่ๆ ให้พวกเขาที่หันมามองฉันเป็นตาเดียว
ฉันทำอะไรผิด ทำไมต้องมองกันขนาดนั้น
" เอ่อ น้องมีอะไรรึป่าวครับ " พี่คนหนึ่งถามขึ้น
" เอาตังค์มาคืนพี่ครามค่ะ " ฉันตอบไปแล้วยื่นแบงค์ร้อยไปตรงหน้าของพี่ครามที่นั่งมองหน้าฉันนิ่งๆ
" เอ่อ จำคนผิดป่าวน้อง เพื่อนพี่มันไม่สนใจผู้หญิงคนไหนหรอก " เพื่อนเขาที่นั่งข้างๆ เขาพูดขึ้น
" นั่งก่อนมั้ย " แล้วคนที่เพื่อนเขาว่าไม่สนใจผู้หญิงก็พูดขึ้นนิ่งๆ
" เชี้ยยย "
แล้วเพื่อนเขาที่นั่งอยู่โต๊ะนี้ก็ทำหน้าตกใจแล้วอุทานขึ้น
" ไม่เป็นไรค่ะ พายแค่เอาเงินมาคืน จะไปเรียนแล้วเพื่อนพายรออยู่ที่โต๊ะ " ฉันตอบเขาแล้วยิ้มให้
" อ้าว น้องตุ๊กตา มาไมอ่ะ " พี่ขุนที่เดินมาพร้อมกับถุงขนมในมือทักขึ้น
" เอาเงินมาคืนพี่ครามค่ะ " ฉันตอบพี่เขาไป
" บอกว่าไง " เขาถามฉันนิ่งๆ
" บอกอะไรอ่ะ " ฉันทำหน้างงๆ แล้วพยายามนึกว่าเขาบอกอะไรฉัน
" ไม่ต้องคืน ไม่เอา "
" ได้ไง พายเอามาคืนแล้ว พี่ครามก็รับไปสิ " ฉันทำหน้ามุ่ยแล้วยื่นเงินไปให้เขาอีกครั้ง
" จำได้มั้ยว่าฉันบอกว่าอะไร " เขาถามขึ้นมาอีกครั้ง
" แป๊ปนะคะ พายขอคิดก่อน " ฉันพยายามนึก
จำได้ว่าเขาจ่ายเงินให้ฉัน แล้วพอฉันยื่นเงินไปให้เขาแล้วเขาก็ไม่เอา พอฉันจะขอเลขบัญชี เขาก็บอกฉันเขียนเบอร์ให้เขาแทน
เดี๋ยวนะ
เบอร์งั้นหรอ
พอนึกออกแล้วฉันก็หันขวับไปมองเขาตาโต
นี่เขาเอาจริงใช่มั้ยเนี่ย
" เอาเบอร์มา " พี่ครามยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน
" เห้ยๆ ยังไงว่ะไอ้เสือยิ้มยาก นี่มึงจีบสาวหรอ " แล้วเพื่อนเขาที่นั่งอ้าปากค้างตั้งแต่พี่ครามตอบฉันก็มีคนหนึ่งที่ถามขึ้น
" อื้ม จีบอยู่ "
- Writer
