Chapter 3 ว่าที่เมียวิศวะ

1571 Words

" อื้ม จีบอยู่ " พี่ครามตอบเพื่อนเขาทั้งๆ ที่ยังไม่ละสายตาไปจากฉันเลย ฉ่าาาาาาา หน้าฉันร้อนแล้วร้อนอีก " มะ มึงตบหน้ากูที " ฉันละสายตาจากพี่ครามไปมองเพื่อนเขาที่นั่งอ้าปากค้างอยู่ พี่ขุนยกมือขึ้นตบหน้าเพื่อนเขาตามคำขอ เพี๊ยะ " เจ็บไอ้สัส " ซึ่งแรงนั้นก็ไม่น้อยจนพี่เขาถึงกับหน้าหัน พอตั้งสติได้เขาก็หันไปเอาเรื่องพี่ขุนทันที ฉันถึงหลุดขำกับท่าทางของเพื่อนเขา ที่ทำท่าเหมือนเจอสิ่งมหัศจรรย์ของโลกยังไงอย่างงั้น " มองพวกมันทำไม " ฉันละสายตาจากสงครามย่อมๆ ของเพื่อนพี่ครามแล้วหันมาคนที่พูดขึ้น เอ่ออออออ ทำไมเขาต้องจ้องฉันเขม็งเหมือนกับฉันไปทำอะไรผิดมาอย่างงั้นแหละ " แหะๆ พี่จะเอาเบอร์ใช่มั้ยคะ " ฉันพยายามยิ้มให้เขา แต่รอยยิ้มที่ออกมามันก็ดูเกร็งๆ ฉันเอื้อมมือไปหยิบเอาโทรศัพท์ที่เขายื่นมาให้แต่แรก แล้วกดเบอร์ให้เขาไป จากนั้นก็ยื่นโทรศัพท์ให้เขา " เห้ย ว่าแต่มึงจะไม่แนะนำให้พวกกูรู้จักหน่อยหรอว่ะ ว่าน้องตุ๊กตาสุดบ๊องแบ๊วนี่เป็นใคร " แล้วเพื่อนพี่ครามคนหนึ่งก็พูดขึ้น " ไม่จำเป็น " พี่ครามตอบกลับเสียงนิ่ง " อ้าว ไอ้คราม ไอ้ห่า " พี่เขาอ้าปากค้างแล้วก็ทำหน้างอนๆ ซึ่งขัดกับบุคลิกและตัวพี่เขามาก " มึงก็ไปยุ่งกับของหวงมัน " พี่ขุนพูดขึ้น " ยิ่งหวงกูก็ยิ่งจะยุ่ง สวัสดีค้าบน้องตุ๊กตา " เพื่อนเขาตอบแล้วหันมายิ้มและทักทายฉัน " เอ่อ สวัสดีค่ะ หนูชะ " ฉันยกมือขึ้นสวัสดีพี่ๆ เขาพร้อมกับจะแนะนำตัวตามแบบฉบับเด็กปีหนึ่ง " ไม่ต้องไปสนใจพวกมัน ป่ะ จะไปส่ง " แต่ยังไม่ทันจะได้พูดชื่อ พี่ครามก็พูดขัดขึ้นก่อน " ไอ้คราม " เพื่อนเขาหันไปมองพี่ครามอย่างขัดใจ แต่พี่ครามไม่สนใจเพื่อนเขาซักนิด เรียกว่าไม่เอาซักบาท เขาทำหน้านิ่งๆ ไม่ได้เดือดร้อนกับสายตาเพื่อนเขาแล้ววางโทรศัพท์ลงพร้อมลุกขึ้น " มะ ไม่เป็นไรค่ะ พายไปเอง " ฉันรีบปฏิเสธทันที นี่เขาเห็นฉันเป็นเด็กหรือยังไง ถึงต้องได้ตามส่ง หรือว่าเขาจะรู้ว่าฉันเป็นคนเด๋อๆ ที่จีพีเอสตาย ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนไม่จำทาง และหลงทางบ่อย ข้าวหอมชอบเรียกฉันว่ายัยจีพีเอสตาย " อย่าดื้อ เดินนำไป " พี่ครามลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเขาก็ก้มหน้ามามองฉันแล้วพูดเสียงดุ " อะ เอ่อ สวัสดีค่ะพี่ๆ " ฉันที่ไม่รู้จะพูดอะไรก็ได้แต่ทำหน้าเอ๋อแล้วหันไปสวัสดีเพื่อนๆ เขาแล้วยิ้มแหย่ๆ ให้ ระหว่างทางฉันได้แต่ก้มหน้างุดมองพื้นเพราะรู้สึกว่าคนในโรงอาหารจะหันมาให้ความสนใจกับคนข้างๆ ฉันกันเยอะเป็นพิเศษ และมันก็เผื่อแผ่มาที่ฉันด้วย เสียงซุบซิบๆ ดังขึ้นตามทางที่เราเดินผ่านมา ฉันมองหาโต๊ะที่เพื่อนตัวเองนั่งแล้วเดินไปหาทันที ฉันจำจากร้านข้าวที่เพื่อนซื้อ เพราะมันอยู่แถวเดียวกันน่ะ ที่จริงจำทางไม่ได้หรอก พอเดินมาใกล้โต๊ะเพื่อนของฉันทั้งสามก็หันมามองแล้วทำตาโต ยัยพวกนี้เป็นอะไรกัน??? " ถึงแล้วค่ะ " ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ข้างๆ เซรีนขึ้นมาถือหันไปบอกพี่เขาที่เดินตามมา พี่ครามยืนมองหน้าฉันนิ่งๆ ไม่พูดอะไร กลายเป็นว่าตอนนี้เรายืนจ้องหน้าอยู่ท่ามกลางสายตาหลายคู่ที่มองมา " ตั้งใจเรียน ตอนเย็นจะโทรหา " แล้วพี่ครามก็พูดขึ้นหลังจากที่ยืนเงียบอยู่นาน แต่ว่าคำพูดของเขานั้นไม่เท่าการกระทำ เพราะมือของเขาตอนนี้กำลังลูบหัวฉันเบาๆ อย่างอ่อนโยน ท่ามกลางสายตาของคนที่มองมาทั้งโรงอาหาร ย้ำว่า ทั้งโรงอาหาร " อื้อออ " ฉันก้มหน้างุดเพื่อหลบหนีสายตาของคนที่มองมา และไม่อยากให้เขาเห็นหน้าของฉันที่ตอนนี้มันคงแดงมากแน่ๆ ผู้ชายคนนี้อันตรายต่อใจฉันเหลือเกิน " พายไปนะคะ " ฉันบอกทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่แล้วก็รีบเดินออกมาทันที " อ้าว พายรอด้วย " ได้ยินเสียงของปลาทองดังตาม พร้อมกับร่างของเพื่อนที่วิ่งมาหยุดข้างฉัน ซึ่งฉันนั้นได้แต่เดินก้มหน้ามองทางแล้วก็รีบเดินกลับคณะทันที " กรี๊ดดดดดดด " พอเดินพ้นออกมาจากโรงอาหารมาถึงสวนหย่อมข้างๆ โรงอาหารก็ได้ยินเสียงกรี๊ดที่ดังขึ้นข้างๆ พรึบ " ปลาทองเป็นอะไร " ฉันถามขึ้นแต่เพื่อนฉันก็ยังไม่หยุดกรี๊ด แม้จะไม่ดังมาก แต่ฉันก็กลัวคนอื่นจะแตกตื่น ฉันรีบเอามือไปปิดปากปลาทองทันที และหันไปมองเพื่อนสองคนที่เดินตามมาอย่างตื่นๆ " อื้ออออ พะพาย แกไปรู้จักมักจี่กับพี่ครามได้ยังไง " ปลาทองยกมือขึ้นมาจับมือฉันออกจากปากแล้วถามฉันขึ้นอย่างตื่นเต้น " เอ่ออ คือว่า " ฉันอ้ำๆ อึ้งๆ เพราะไม่รู้จะบอกเพื่อนไปยังไงตั้งแต่แรกเริ่ม " เขาจีบแกหรอ " ข้าวหอมถามขึ้น " ไม่รู้ " ฉันส่ายหน้าดิก เพราะไม่รู้เหมือนกันว่าที่เขาพูดกับเพื่อนเขานั้นเขาจริงใจแค่ไหน " โอ้ยยย ไม่ต้องเสียเวลาคิด เขาจีบแกชัวร์ " ปลาทองว่าขึ้นแล้วหันมาทำหน้าจริงจังใส่ฉันเหมือนจะบอกว่า แกต้องเชื่อฉัน " อย่างงั้นหรอ " ฉันครางรับในลำคอ แม้ว่าจะพยายามบอกตัวเองว่าเขาคงพูดเล่น แต่ใจฉันก็คิดไปไกลเหมือนกัน " ว่าแต่พวกแกรู้จักเขาด้วยหรอ " ฉันถามขึ้นอย่างสงสัย เพราะไม่คิดว่าเพื่อนจะรู้จักเขา ดูท่าแล้วเขาก็น่าจะเป็นคนดังแน่ๆ เพื่อนฉันถึงรู้จัก แต่ก็นะ หน้าตาระดับนั้น สาวๆ ก็คงกรี๊ดกันไม่พัก " เดี๋ยวนะ นี่แกไม่รู้จักพี่เค้าหรอ " เซรีนถามฉันขึ้นแล้วทำหน้างงๆ ฉันส่ายหน้าให้เพื่อนไป " ไปอยู่วัดไหนมาถึงไม่รู้จัก ขนาดฉันยังรู้จักพี่เขาเลย " ข้าวหอมว่าขึ้นอย่างเอือมๆ แต่ก็จริงว่าเขาคงดังมาก เพราะขนาดคนที่ไม่ค่อยสนใจใครอย่างน้ำหอมยังรู้จักเขานี่ก็ไม่ธรรมดานะ " เห้อออ ฉันจะบอกให้เอาบุญนะแม่ชี นั่นน่ะ พี่คราม พี่ปีสามเฮดว๊ากสุดโหดของวิศวะ ผู้ชายขึ้นชื่อว่าโหดและก็หน้านิ่งที่สุด เขาเรียนวิศวะการบิน " เซรีนถอนหายใจแล้วพูดขึ้น " และที่สำคัญ ตามข่าวแล้วเห็นฮอตแบบนั้น เขาไม่เคยมีข่าวกับผู้หญิงคนไหนหรือสนใจผู้หญิงคนไหนเลย ขนาดเพื่อนในกลุ่มเขาที่ชื่อลานินเขายังไม่สนใจ ฉันว่าทุกคนก็พึ่งเห็นว่าเขามายุ่งกับแกคนแรกนี่แหละ " ปลาทองพูดขึ้นตามหลังเซรีน ฉันเม้มปากแล้วทำท่าคิดหนัก เพราะตอนนี้สมองตีกันไปหมดแล้ว " โอ้ยยยย ใจจะวาย นี่ฉันไม่ได้ฝันไปใช่มั้ย ได้เห็นพี่ครามตัวเป็นๆ แถมตอนนี้เขายังมาจีบแม่ชีประจำกลุ่มอีกต่างหาก " ปลาทองพูดขึ้น " สงสัยที่เขาไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นคงเพราะชอบแบบแม่ชีเราแน่ๆ " เซรีนก็สมทบขึ้นอย่างเข้ากันเป็นปี่เป็นขลุ่ย ทีอย่างนี้ล่ะสามัคคีกันจริงๆ เพื่อนฉัน " น้อยๆ หน่อยเถอะ " ข้าวหอมหันไปมองเพื่อนที่ทำหน้าเพ้อข้างๆ อย่างเอือมๆ อย่างน้อยก็มีข้าวหอมล่ะนะที่อยู่ข้างฉัน " แต่ว่าฉันฟินตอนที่พี่เขาลูบหัวแกอ่ะพะพาย " แต่ว่าฉันมองเพื่อนฉันผิดไปจริงๆ เมื่อข้าวหอมหันมามองฉันแล้วพูดขึ้นพร้อมทำหน้าเพ้อไม่ต่างจากสองคนนั้น " นั่นสิแก ตั้งใจเรียนนะ " เซรีนก็ยกมือขึ้นลูบหัวข้าวหอมแล้วพูดขึ้นเสียงเข้มเหมือนจะพยายามเลียนแบบพี่คราม ซึ่งเพื่อนทั้งสามไม่ได้ดูหน้าฉันเลยว่าตอนนี้เป็นยังไง ฉันว่าตอนนี้มันคงแดงมากแน่ๆ ไม่ได้โกรธเพื่อนนะ เขิน " พี่เขาอ่อนโยนกับแกมาก " ปลาทองเอามือขึ้นมาประสานกันแล้วยกขึ้นไว้กลางอกแล้วทำหน้าเพ้อๆ " ชัวร์เลย " ข้าวหอมพูดขึ้น " ชัวร์อะไร " ฉันถามขึ้นงงๆ แต่แล้วเพื่อนฉันก็หันไม่มองหน้ากันแล้วยิ้มกรุ้มกริ่ม จากนั้นก็หันมามองฉันแล้วพูดขึ้นพร้อม " ก็ชัวร์ว่าพี่เขาจีบแกไง " " เตรียมตัวเป็นซ้อได้เลย " ข้าวหอม " เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ ว่าที่ซ้อวิศวะ " เซรีน " ว่าที่เมียวิศวะ " ตบท้ายด้วยปลาทองที่พูดขึ้น แต่คำพูดนั้นทำเอาฉันตาโต " มะ เมียเมออะไรปลาทอง พายไม่คุยด้วยแล้ว " ฉันรีบสะบัดหน้าหนีเพื่อนแล้วเดินไปทางตึกเรียนตัวเองทันที แต่ก็ไม่วายมีเสียงแซวตามมา พวกเพื่อนบ้าาา งื้อออออ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more