Chapter 5 ว่าที่ซ้อ

1235 Words

ห้องเรียน B7 คณะบริหารธุรกิจ ครืด ครืด แรงสั่นของโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะละสายตาจากจอมอนิเตอร์ขนาดใหญ่ตรงหน้าแล้วหันมาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู Kharm ได้เพิ่มคุณเป็นเพื่อน ฉันไม่ได้ตกใจเท่าไหร่ที่เขาจะแอดเฟรนด์มา เพราะรู้อยู่แล้วว่าที่เขาขอเบอร์นั้นเขาต้องแอดไลน์มาแน่ๆ แต่ที่ฉันกังวลในตอนนี้คือ ชีวิตที่สงบสุขของฉันกำลังจะหมดไป เพราะการเรียนภาคบ่ายนี้ฉันรู้สึกถึงสายตาที่มองมาแบบแปลกๆ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่สาเหตุนั้นน่าจะมาจากคนพึ่งแอดไลน์ฉันมาตะกี้นี้ แต่เขาไม่ได้ทักอะไรมานะ คงจะรู้ว่าฉันเรียนอยู่ จึกๆ แรงสะกิดตรงไหล่ซ้ายทำให้ฉันละสายตาจากโทรศัพท์หันไปมอง " พาย ดูนี่ " ข้าวหอมยื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน ฉันรับมาแล้วมองหน้าเพื่อนอย่างงงๆ จากนั้นก็ก้มดู พอเห็นแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยๆ จบสิ้นจริงๆ แล้วชีวิตสงบสุขของฉัน เพราะที่เพื่อนให้ฉันดูคือเพจๆหนึ่งได้ลงรูปฉันที่เดินข้างพี่ครามลงและมีคนมากดไลค์และคอมเม้นเยอะมาก " มิน่าล่ะ คนมองแกเยอะแยะเลย " ปลาทองชะโงกหน้ามาดูกับฉันแล้วพูดขึ้น ขนาดเพื่อนฉันยังรู้เลยว่าฉันถูกมอง ฉันไม่ได้คิดไปเอง " งื้อออออ " ฉันเอาโทรศัพท์คืนให้ข้าวหอมแล้วฟุบหน้าลงกับโต๊ะแล้วทำเสียงงอแง " เอาน่า " เสียงข้าวหอมพูดขึ้น " พายไม่ชอบเลย " ฉันเงยหน้าขึ้นแล้วทำหน้ามุ่ย " แต่ก็ต้องทำตัวให้ชิน เพราะถ้าพี่ครามจีบแกจริงๆ แกจะเจอแบบนี้ทุกวัน " เซรีนว่าขึ้น " และถ้าแกเป็นแฟนพี่ครามจริงๆ แกก็จะเจอแบบนี้ไปตลอด " ปลาทองพูดเสริม " อย่าพูดให้เราคิดมากสิ " ฉันหันไปมองเพื่อนอย่างขอความเห็นใจ ได้โปรดเห็นใจพะพายคนนี้ด้วย เพื่อนทั้งสามมองหน้าฉันแล้วยิ้มขำ " พายไม่ตลกนะ " ฉันก็ได้แต่ทำหน้างอแง เพราะไม่รู้จะทำยังไง พี่ครามเขาดังขนาดนี้เลยหรอเนี่ย โพสต์นี้คนไลค์เป็นหมื่น แถมเพจยังเอารูปฉันไปลงอีกอ่าาาา " อย่าคิดมากสิ ตั้งใจเรียน เดี๋ยวเราเลี้ยงนมปั่นปลอบใจ " ปลาทองพูดขึ้น " จริงนะ " ฉันหันขวับไปมองเพื่อนแล้วถามขึ้น " เรื่องของกินเท่านั้นสินะที่แกจะสนใจจนลืมเรื่องอื่น " ปลาทองทำหน้าเอือมใส่ฉัน ฉันได้แต่มองค้อนเพื่อนไปอย่างเคืองๆ ยัยพวกนี้ชอบว่าฉันอยู่เรื่อย และฉันก็เถียงไม่ออกเพราะมันคือความจริง หึ้ยยยยยยย ร้านแฟหน้ามอ ตอนนี้ฉันและเซรีนก็เดินมาถึงร้านกาแฟตรงหน้ามอที่ดังมาก เรียกได้ว่าเป็นเอกลักษณ์ของมอ K เลยก็ว่าได้ ส่วนปลาทองกับข้าวหอมแยกไปเข้าห้องน้ำ ฉันกับเซรีนจึงมาสั่งและจองโต๊ะรอ พอเดินเข้ามาในร้านแล้วฉันก็รับรู้ถึงสายตาที่มองมาของคนในร้าน และแน่นอนว่ามันไม่ค่อยจะเป็นมิตรซักเท่าไหร่ ฉันหันไปมองเซรีนอย่างงอแง ฉันไม่ชอบเลยที่ตัวเองเป็นจุดสนใจแบบนี้ " หึหึ อย่างอแงสิแม่คนดัง " เซรีนหัวเราะในลำคอแล้วเอ่ยแซวฉัน " เซรีนนนนน " ฉันเรียกเพื่อนเสียงอ่อนเพราะแม้แต่เพื่อนยังแซวฉันเลย " เอาน่า เดี๋ยวก็ชิน " " งื้อออออ แต่พายไม่ชิน " ใช่ ฉันไม่ชิน และไม่น่าจะชินในเร็วๆ นี้ด้วย " หึ งั้นเดี๋ยวเราไปสั่ง พายไปจองโต๊ะนะ " เซรีนบอกฉันก็พยักหน้ารับรัวๆ จากนั้นก็รีบเดินไปหาโต๊ะนั่ง โดยที่ทำเป็นไม่สนสายตาของคนในร้านที่มองมา พอได้โต๊ะแล้วฉันก็นั่งก้มหน้างุด พรึบ ฉันนั่งก้มหน้ารอเพื่อนๆ ที่โต๊ะแล้วก็ต้องเงยหน้าขึ้นเพราะจู่ๆ ก็มีคนมาหยุดยืนที่โต๊ะ พอเงยหน้าขึ้นมองแล้วก็เห็นผู้ชายสองคนในชุดนักศึกษากำลังยืนมองฉันอยู่ " มีอะไรรึป่าวคะ " ฉันมองหน้าผู้ชายสองคนตรงหน้าแล้วทำหน้างง " เด็กปีหนึ่งหรอ " เขาถามขึ้น " ค่ะ สวัสดีค่ะ " ฉันพยักหน้ารับแล้วยกมือไหว้พวกเขา เพราะดูท่าแล้วเขาน่าจะเป็นรุ่นพี่ฉัน " หน้าน้องคุ้นๆ นะ เหมือนเคยเห็นที่ไหน " พี่เขามองหน้าฉันแล้วทำท่าคิด " เออ กูก็คุ้น " เพื่อนเขาหันมามองหน้าฉันแล้วก็ทำท่าคิดอีกคน เดี๋ยวนะ ฉันว่าฉันไม่เคยพวกเขามาก่อนนะ ทำไมถึงมาคุ้นหน้าฉันล่ะ พวกเขาทำท่านึกจนฉันต้องนึกตามว่าเคยเจอพวกเขาที่ไหน ซึ่งไม่ต้องรอคำตอบหรอกนะว่าจำได้มั้ย พวกเธอคิดว่าฉันจะจำได้มั้ย ขนาดห้องเรียนที่เรียนทุกวันฉันยังต้องเขียนแผนที่ไว้ในสมุดเลคเชอร์เลย สรุปง่ายๆ เลยคือ แหะๆ ฉันจำไม่ได้หรอก " พวกมึงมายืนอะไรตรงนี้ ทำไมไม่ไปจองโต๊ะ " แล้วก็มีผู้ชายคนหนึ่งในชุดช็อปเดินมาแล้วพูดกับพี่สองคนตรงหน้าฉัน " กูคุ้นหน้าน้องคนนี้ มึงเคยเห็นป่ะไอ้ภู " พี่ที่ฉันคุยด้วยตอนแรกหันไปถามคนมาใหม่ ซึ่งเขาน่าจะเป็นเพื่อนกันแหละ " ซ้อป่ะ แฟนเฮียคราม " คนมาใหม่หันมามองหน้าฉันแล้วทำท่านึกจากนั้นก็พูดขึ้น " ห๊ะ " ฉันร้องขึ้นอย่างตกใจ อะไรคือว่าฉันเป็นซ้อ???? แฟนเฮียคราม??? What????? " อ้าวซ้อหรอว่ะ " พี่ทั้งสองคนหันขวับมามองฉันแล้วก็มีอีกคนพูดขึ้น " ทะ ทำไมเรียกพายแบบนั้นคะ " ฉันถามขึ้น " อ้าว ก็ซ้อเป็นแฟนเฮียคราม " แล้วดูพี่เขาตอบกลับมาสิ " มะ ไม่ใช่นะคะ พายกับพี่ครามยังไม่ได้เป็นอะไรกัน " ฉันรีบปฏิเสธก่อนที่พวกเขาจะเข้าใจผิดไปมากกว่านี้ งื้ออออ ฉันยังไม่ได้เป็นอะไรกับเขานะ " งั้นก็เป็นว่าที่ซ้อแฟนเฮียคราม " พี่ที่ใส่ชุดช็อบเขาพูดขึ้นนิ่งๆ ซึ่งฉันว่าพี่คนนี้ดูคล้ายๆ พี่ครามนะ แต่ต่างตรงที่คนนี้เขาพูด แต่พี่ครามดูท่าแล้วจะไม่ค่อยพูดซักเท่าไหร่ " อะ เอ่อ " ฉันไม่รู้จะพูดต่อยังไงเลย ได้แต่ทำหน้าเหมือนปลาขาดน้ำอยู่ตอนนี้ " พะพาย " เซรีนเดินมาพร้อมกับปลาทองและข้าวหอม " งั้นพวกพี่ไปก่อน คราวหน้าค่อยทำความรู้จักกันนะซ้อ " พี่คนหนึ่งพูดขึ้นแล้วก็เดินออกไป ตามด้วยเพื่อนทั้งสองของเขา พรึบ เพื่อนทั้งสามคนมองตามพวกพี่เขาไปแล้วนั่งลง จากนั้นก็หันมามองฉันเป็นตาเดียว แถมยังจ้องเขม็งอีกต่างหาก จ้องจนฉันรู้สึกร้อนๆ หนาวๆ ยังไงไม่รู้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more