หลังจากที่น้องไปที่โรงพยาบาลแล้ว ผมก็รีบตามไปทันที และได้คุยกับพ่อแม่น้องเรื่องของคนที่ทำเรื่องนี้ด้วย จากนั้นก็รอไม่นาน ไอ้แทนก็โทรบอกผมว่าหาคนทำได้แล้ว ผมจึงขอตัวกลับมามหาวิทยาลัย แต่ตอนที่ผมจะมาน้องก็ยังไม่ฟื้นเลย ผมจึงขอให้พวกท่านโทรบอกถ้าน้องฟื้นแล้ว
มหาวิทยาลัย K
คณะบริหารธุรกิจ
ห้องกิจการนักศึกษา
แกรก ปัง
ผมกระชากประตูออกอย่างแรงแล้วปิดด้วยแรงไม่แพ้กัน เมื่อเข้ามาก็เห็นว่าเพื่อนผมอยู่กันครบและกำลังนั่งทำหน้าเครียดกันอยู่ ผมตวัดสายตามองไปรอบๆแล้วก็หยุดนิ่งที่ผู้หญิงสามคนที่นั่งตัวสั่นอยู่ตรงมุมห้อง ทั้งสามคนมองผมแล้วก้มหน้าลงด้วยท่าทางหวาดกลัว
" สามคนนี้แหละที่ขังพะพายไว้ห้องนั้น แล้วก็เป็นเอากระเป๋าพะพายไปทิ้ง " ไอ้แทนพูดขึ้น
ผมมองทั้งสามคนนั้นนิ่งก็ต้องขมวดคิ้วสงสัยเพราะมีคนหนึ่งที่ผมรู้สึกคุ้นหน้า
ลูกสาวหุ้นส่วนบริษัทของพ่อผม???
" ทำๆไม " ผมถามขึ้นนิ่งๆ
" ถามก็ตอบสิ " ไ
