Damn it!
Dahil pa rin sa pagkagulat ko ay malayang nakuha ni Kian mula sa akin ang aking maleta. Walang imik niya iyong nagawa nang wala man lang kahirap-hirap. Hindi pa rin ako makagalaw mula sa kinatatayuan ko. Parang biglang na-glue sa semento ang aking mga paa kahit gustuhin ko mang gumalaw. Napatitig na lang ako sa likuran ni Kian habang inilalagay na niya ang maleta ko sa compartment ng dala niyang sasakyan.
Mas lalo pang tumindi ang kaba na aking nararamdaman nang muling nagtagpo ang aming mga mata. Nahirapan din akong huminga ng maayos nang magsimula na siyang maglakad papalapit sa akin.
Kahit na mag-aalasais na ng gabi ay ramdam na ramdam ko ang pamamawis ng aking noo dulot ng kanyang presensya sa akin. Bago pa ako makatakbo papasok ng sasakyan ay namalayan ko na lang na nasa
