รวงข้าว
“แล้วจะเอายังไงต่อ” เสียงของคุณติณคนที่ช่วยฉันหนีและยังมาส่งฉันถึงที่พักของเพื่อนฉันถามขึ้น
“ก็คงเปิดห้องพักไปก่อนน่ะค่ะ” ฉันตอบคุณติณกลับไป เพราะระหว่างที่ฉันมาใกล้ถึง ฉันได้โทรหาเฟิร์นเพื่อนสนิทของฉันว่าจะมาค้างด้วย แต่ไม่รู้ว่าเป็นโชคร้ายอะไรของฉันนักหนา เฟิร์นดันไปสัมมนาที่ต่างจังหวัดตั้งสองคืน ฉันเลยซวยไม่มีที่นอนแบบนี้แหละ
“งั้นไปพักกับฉันก่อนแล้วกัน”
“!” ฉันหันไปมองคุณติณด้วยความตกใจ
ถึงแม้ระหว่างที่เราเดินทางกันมาเราจะได้คุยทำความรู้จักกันบ้างแล้วก็เถอะ แต่การที่เค้ามาชวนฉันไปพักด้วยแบบนี้มันก็ไม่น่าไว้ใจสักนิด
“เห้ย! ไม่ใช่แบบนั้น ฉันหมายถึงไปพักที่บ้านฉันไง ที่นั่นมีแม่บ้านกันหลายคนไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว” คุณติณที่รู้ว่าฉันคิดอะไรก็รีบแก้ตัวให้ตัวเองออกมาอย่างเร็ว
“ไม่เป็นไรดีกว่าค่ะ ฉันเกรงใจ” ฉันตอบกลับไป เพราะถึงจะทำความรู้จักมาแล้ว แต่ก็แค่วันเดียวที่เราพึ่งเจ
