รวงข้าว
ฉันกับคุณพายุนั่งดูน้องเฟสกับน้องฟางข้าวเล่นกันอยู่ที่สนามหญ้าหน้าบ้านด้วยรอยยิ้ม ฉันไม่คิดว่าตัวเองจะสามารถมีครอบครัวที่อบอุ่นแบบนี้ได้
ตอนนี้ลูกสาวก็สี่ขวบแล้ว คุณปู่คุณพ่อพี่เฟสเค้าโอ๋มาก และที่ฉันหนักใจที่สุดก็นิสัยใจร้อนเอาแต่ใจที่ได้มาจากคุณพ่อเค้าเต็มๆ ไม่มีฉันผสมเลยสักนิด
“ยิ้มอะไร” คุณพายุที่นอนหนุนตักฉันถามออกมา
“ก็ข้าวมีความสุขนี่คะ เลยยิ้ม”
“ไปทำอะไรมาถึงได้มาความสุข หื้ม” คุณพายุถามพร้อมกับดึงมือฉันไปจูบอย่างแผ่วเบา
“ก็ข้าวมีครอบครัวที่น่ารักนี่คะ แค่นี้มันก็ทำให้ข้าวมีความสุขมากแล้ว”
“แต่ฉันว่าจะน่ารักกว่านี้นะ ถ้าได้ลูกอีกคน”
“ไม่เอาแล้วค่ะ แค่คนเดียวพอ” คุณพายุเคยขอให้ฉันมีลูกอีกสองคนนะ แต่ฉันว่าฉันอยากมีแค่คนเดียว แต่ก็ไม่ได้เคร่งอะไรถ้าวันหนึ่งเค้าจะมาเกิดเป็นลูกฉัน
“ทำไมล่ะ ตอนนี้ฟางข้าวก็โตแล้วนะไม่กลัวลูกเหงาเหรอ”
“ลูกไม่เหงาหรอกค่ะ ตาเฟสตัวติดฟางขนาด
