พายุ
“นายคะ วันนี้ทำไมไม่เห็นหนูข้าวเลยล่ะคะ” ป้าพรถามผมทันทีที่ผมเดินลงมาข้างล่าง
“เธอไปทำงานให้ผมครับ” ผมตอบกลับป้าพรไปตามตรง ก็ผมให้เธอไปทำงานให้ผมจริงๆ นี่ หามันไง
เมื่อวานผมพาเธอไปหามันในป่า แต่ไม่ได้อยากได้มันอะไรหรอกครับ ผมตั้งใจเอาเธอไปทิ้งไว้เลยแหละ ในเมื่อเธอชอบลองดีและไม่ยอมรับความผิดของตัวเองสักที ผมก็จะทรมานเธอให้ทนไม่ได้จนต้องยอมรับความจริงออกมาด้วยตัวเอง
“ทำงานเหรอคะ” ป้าพรทวนคำพูดผมออกมาอย่างสงสัย จะไม่สงสัยได้ยังไง ก็ผมพึ่งลงมาจากข้างบนไง
“ครับ” ผมตอบกลับไปนิ่งๆ
“ค่ะ” เมื่อป้าพรเห็นสีหน้าของผม แกก็เลยเดินออกไปโดยไม่ถามอะไรต่อ ทุกคนที่นี่รู้ดีว่าผมเป็นคนยังไง
เมื่อผมจัดการกินข้าวเช้าเรียบร้อยก็ตั้งใจไปหานักโทษที่อยู่ในป่าสักหน่อย ไม่รู้ป่านนี้ร้องไห้ฟูมฟายแค่ไหนแล้ว
เมื่อมาถึงป่าผมก็เดินหาเธออยู่สักพัก เพราะถ้าจะให้เธอรอที่เดิมมันก็คงไม่ใช่ เธอไม่ได้รู้ทางขนาดนั้น แ
