AFTER TWO WEEKS
MAXINE’S POV
Mabilis lumipas ang araw at ngayon ay inaayos ko na ang aking mga gamit pauwi ng Pilipinas. Hindi alam ni Lucas na uuwi ako. Kahit pa araw-araw kaming nag-uusap sa video call ay hindi ko sinasabi sa kanya.
Andito ako ngayon sa school at nagpapaalam sa aking mga estudyante na hindi nila ako makikita sa loob ng isang buwan.
“Hái zi men, wǒ xiǎng ràng nǐ zhī dào nǐ bù huì xiān jiàn dào mǎ kè xīn lǎo shī deyīn wèi wǒ yào huí fēi lǜ bīn,” pagpapaalam ko sa aking mga estudyante na may kasamang lungkot. Nalulungkot din ako dahil araw-araw kong nakikita ang mga makukulit at bibo kong mga estudyante.
“Mǎ kè xīn lǎo shī , nǐ yào huí lái ma?”
“Mǎ kè xīn lǎo shī , nǐ yào huí lái ma?”
