Diffuser Love หอมกลิ่นรัก 15
1044 Words
Diffuser Love หอมกลิ่นรัก 15
แต่แล้วความสงบสุขของฉันในวันหยุดร้านก็หายไปอย่างฉับพลัน เมื่อคนตัวสูงที่บอกให้ฉันไปรับที่บ้านเพื่อไปส่งที่ทำงานของเขานั้น พอขึ้นรถมาได้ เขาก็บอกว่าไม่ได้ไปทำงานแล้ว แต่จะไปทำงานกับฉันแทน พอฉันไม่ยอมเขาก็ไม่ยอมลงจากรถ สุดท้ายก็ต้องพาเขามาที่ร้านด้วยนี่แหละ
นั่นทำให้ทุกครั้งที่มองหน้าเขาฉันก็ได้แต่ทำหน้างอแงใส่ แต่ถามว่าอีกฝ่ายสนใจไหม... ก็ไม่นะคะ
“คุณจะตามมาทำไมคะ ถ้าหยุดทำไมไม่พักอยู่ที่บ้านล่ะ” เอ่ยถามคนตัวสูงอย่างไม่เข้าใจ ที่พอเขาเดินเข้ามาภายในร้านอีกฝ่ายก็มองอย่างสำรวจทันที ก่อนที่ฉันจะผายมือเชิญให้เขาไปนั่งรอที่โซฟารับรองลูกค้า บริเวณมุมด้านหน้าร้านใกล้ ๆ กับเคาน์เตอร์คิดเงิน
“ก็อยู่ที่นั่นไม่มีอะไรให้ทำ ตามมาด้วยคงดีกว่า”
“แต่ฉันมาทำงานนะคะ” ครั้งนี้ถึงกับต้องจ้องอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ ชุดความคิดของเขานั้นฉันไม่เคยเข้าใจเลยสักนิด
“นี่ไง คุณทำงานไป ผมอยู่ใกล้ ๆ คุณจะได้ดูแลผมสะดวกไง”
“เฮ้อ แล้วแผลคุณที่ฉีกเป็นยังไงบ้างคะ?” ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับความรั้นของเขา เขาเป็นลูกครึ่งที่พูดไทยชัดมากเลยนะ ถ้าไม่ติดว่าหน้าตาออกฝรั่งขนาดนี้ฉันก็นึกว่าเป็นคนไทยไปแล้วเหมือนกัน ผิวของเขาก็ขาวจัด ไหนจะนัยน์ตาสีคาราเมลนั่นอีก แล้ววันนี้เขาสวมเสื้อยืดแขนยาวกับกางเกงยีนสีเข้ม ทุกอย่างล้วนดูดีเหมือนเสื้อผ้าเหล่านี้ผลิตขึ้นมาเพื่อเขาโดยเฉพาะเลยก็ว่าได้
“มีล้างแผลตอนเย็นครับ”
“ที่ไหนคะ ให้พาไปไหม?”
“นัดคุณหมอไว้ที่โรงแรมแล้วละ ใช้แพทย์ส่วนตัวน่ะ” คุณคริสตินเอ่ยบอกอย่างไม่คิดอะไร ระหว่างที่ฉันนั่งเช็กระบบหน้าร้านออนไลน์อีกฝ่ายก็นั่งทำอะไรบางอย่างกับแท็บเล็ตของตัวเอง นั่งเงียบ ๆ โดยที่ภายในร้านมีเสียงดนตรีเปิดคลออยู่เบา ๆ ระหว่างที่ไม่มีลูกค้าก็ทยอยเปลี่ยนก้านไม้หอมที่หมดออก และเลือกกลิ่นใหม่ที่ต้องการจะใช้ในร้านมาเปิด แต่หยิบมาสามกลิ่นก็เลือกไม่ได้สักที
“ทำหน้าเครียดอะไรขนาดนั้นครับ?” คนที่นั่งเงียบไปสักพักใหญ่ถึงกับต้องทวนถามเมื่อเห็นใบหน้าง้ำงอของฉัน โดยที่เบื้องหน้าบนเคาน์เตอร์มีก้านไม้หอมวางอยู่สามขวด
“เลือกก้านไม้หอมที่จะเปลี่ยนในร้านค่ะ แต่เลือกไม่ได้” เอ่ยจบคนตัวสูงก็ลุกขึ้นยืนแล้วเดินมาหยุดที่ฝั่งตรงข้าม ก่อนจะหยิบขวดแก้วทั้งสามดมเบา ๆ จนครบทุกขวด
“อันนี้เหมาะกับบรรยากาศร้านนะ”
“หือ? เก่งจัง” เอ่ยชมคนตัวสูง เพราะไม่คิดว่าเขาจะแยกกลิ่นให้เข้ากับบรรยากาศได้ ขวดนี้จริง ๆ ก็เหมาะกับบรรยากาศภายในร้าน ที่ให้ความอบอุ่นและลุ่มหลงตามที่เขาว่าไว้ แต่ฉันกลับชอบกลิ่นอีกแบบที่มีกลิ่นหวาน ๆ ติดด้วยน่ะสิ ถ้ามีคนแนะนำมาแบบนี้ จะขอใช้กลิ่นนั้นก็แล้วกันนะคะ
“หึ เดาทั้งนั้นแหละ” เอ่ยจบคนที่หัวเราะน้อย ๆ ก็เดินกลับไปนั่งที่โซฟาต่อดังเดิม ฉันไม่ได้เซ้าซี้เขาสักเท่าไหร่ปล่อยให้นั่งเงียบ ๆ ไปทั้งแบบนั้น เมื่อมีลูกค้าเข้าร้านก็แนะนำบ้างเวลาลูกค้าถามหรือต้องการความช่วยเหลือ และเดินกลับมาประจำจุดคิดเงิน ส่วนคุณคริสตินเขานั้นมีท่าทีแปลกไปเล็กน้อยนั่นคือหยุดเล่นแท็บเล็ตแล้วเอนหลังพิงโซฟาเท้าคางมองฉันด้วยแววตาและรอยยิ้มที่ยากจะอ่านความหมาย
แต่เมื่อเห็นแววตานั้นของเขา ฉันกลับรู้สึกว่าเขากำลังสนุก...
แต่จะสนุกเรื่องอะไรไม่อาจล่วงรู้ได้เลย
นานนับสองชั่วโมงที่คุณคริสตินนั่งอยู่ตรงนั้นบนโซฟารับรองลูกค้า ในบางจังหวะก็เห็นเขาเงยหน้าจ้องมองฉัน บ้างก็ก้มหน้าทำอะไรบางอย่างกับแท็บเล็ตวนเวียนอยู่แบบนั้นไปเรื่อย ๆ แต่ตอนนี้ที่เป็นเวลาพักเที่ยงฉันควรจะพาเขาไปกินข้าวได้แล้ว
“ไปกินข้าวกันค่ะ”
“สั่งมาแล้วเหรอ?” คุณคริสตินเงยหน้าขึ้นมองพลางเอ่ยถามด้วยความสงสัย หลังจากได้ยินคำชวน
“จะพาออกไปกินข้าวข้างนอกค่ะ” ฉันเกรงใจเขานี่นา ถ้าจะพาเขามานั่งกินข้าวที่หลังร้านถึงแม้ที่นั่งกินข้าวของพนักงานมันจะถูกจัดไว้อย่างสวยงามก็ตามที
“สั่งมากินก็ได้ คุณต้องดูร้านด้วยไม่ใช่หรือไง” ครั้งนี้คุณคริสตินวางของที่อยู่ในมือเพื่อเดินเข้ามาหยุดยืนที่หน้าเคาน์เตอร์คิดเงินจุดที่ฉันกำลังยืนอยู่ ตอนนี้ทั้งสายตาและท่าทางของเขาไม่ได้ดูดุเลยแต่เหมือนเขากำลังเห็นใจฉัน ใช่ สายตาเขาบอกแบบนั้นจริง ๆ
“อ่า งั้นสั่งเข้ามานะคะ คุณอยากกินอะไรเป็นพิเศษไหม?” เพราะไม่อยากถกเถียงกันให้มากความยอมจำนนต่อความต้องการของคุณเขาไปดีกว่า
“ไม่มี สั่งมาเถอะ ปกติที่ร้านมีกลิ่นน้ำหอมด้วยเหรอ?” จู่ ๆ คนที่เดินสำรวจร้านก็หันกลับมามองหน้าฉันที่กำลังเลือกสั่งเมนูอาหารอยู่ พร้อมกับไม่ลืมสั่งกาแฟมาให้เขาด้วย ไม่รู้ว่าวันนี้เขาดื่มไปหรือยัง แต่เผื่อไว้แล้วละ
“ไม่มีค่ะ ที่ร้านมีแค่ก้านไม้หอม” ตอบกลับด้วยความจริงจัง
“แล้ว...”
“...คะ?”
“แล้วกลิ่นน้ำหอมที่คุณใช้เป็นของแบรนด์ไหนเหรอ?” อีกฝ่ายเอ่ยถามคำถามนั้นพร้อมกับเราที่สบตากันอยู่เงียบ ๆ ราวกับต่างฝ่ายต่างคิดอะไรบางอย่างกับตัวเอง
และคำถามนั้นของเขากำลังสื่อความหมายอะไรหรือเปล่า...
- Writer
