บทที่ 20.2 ศัตรูนอกสังเวียนรัก (4)
“ลาอะไรของเธอ เธอไม่ได้เป็นพนักงานสักหน่อย!” แอนดี้พึมพำพาให้มาลีรินทร์ขมวดคิ้วจ้องมองใบหน้าของเขาด้วยสีหน้างุนงง
“แล้วที่ฉันทำอยู่ทุกวันนี้...ล่ะ!!” หญิงสาวออกปากถาม
“เธอเป็นหนี้ก็ต้องใช้หนี้สิ!” ชายหนุ่มยักไหล่
“ฉันเนี่ยนะเป็นหนี้! ?”
มาลีรินทร์ถามย้ำสีหน้าของเธองุนงงเพราะไม่เข้าใจว่าหนี้ที่เขาว่ามันเกิดขึ้นมาได้อย่างไร เธอไปกู้เขาตอนไหน และอีกอย่างตามที่เธอเข้าใจคนเป็นเมียก็สามารถใช้เงินผัวได้ เพราะตามกฎหมายก็ว่าไว้ว่าสามีภรรยาเป็นเหมือนบุคคลคนเดียวกัน แล้วเธอใช้เงินเขามันจะเป็นหนี้เขาตรงไหน
“เธอซื้อซุปเปอร์คาร์คันนั้น ราคาเกือบสามสิบล้านในนามของฉัน ตอนที่ฉันยังไม่จับเธอจดทะเบียนด้วยซ้ำ ลืมไปแล้วเหรอมาลีรินทร์”
เขาพูดพลางโน้มหน้าเข้าหาจนหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงคืบ เพียงเท่านี้ก็ทำเอาร่างแกร่งรู้สึกวูบไหวกับกลิ่นกายหอมอ่อนที่เจืออยู่ตามผิวกายน
