Kahpenin Kızı +18

Bölüm 2- Azad'ın Çığlığı

Azad’ın sesi konağın kalın duvarlarında yankılanıyordu. İçeride bir fırtına kopuyor, dışarıdaki yağmur bile bu öfkenin yanında sönük kalıyordu.

— Anne! Anne! Benim işlerime karışıp durma! Benim adıma kararlar almanı ve arkamdan iş çevirmeni istemediğimi kaç kere söyledim mi sana ben?

Azad’ın sesi boğuk bir gök gürültüsü gibiydi. Yüzü kızarmış, damarları şakaklarında kabarmıştı. Öfkeden nefesi daralıyordu.

— Tamam, eskiden bir ağa kızı olabilirsin, buraların hanım ağası da olduğun doğru ama kurban olduğum, bırak! Bu aşiretin reisi bensem, işlerimi bildiğim gibi halledeyim!

Azad, odada bir ileri bir geri volta atıyordu. Her adımı taş zeminde tok bir ses çıkarıyor, yumrukları sıkılıp açıldıkça eklemleri gıcırdıyordu. İçindeki öfke öyle büyüktü ki, duvarlara çarpıp yankılanıyor gibiydi.

— Benim adamlarımla arkamdan iş çevirmek de ne? Hele bana bir kadın bulmak? Artık pes diyorum! Yavvv anne, çıldıracağım!

Sözlerinin ardında çaresizlik vardı. Hop oturuyor, hop kalkıyor; gözleri ateşle yanıyordu. İçinde yıllardır sakladığı öfke, artık kontrol edilemez bir sel gibi taşmıştı.

— Düşmanlarım ne der sonra, hiç düşünmüyor musun? Oğlunu iki paralık ediyorsun! Kim görmüş böyle bir aşiret reisi? Ben mi bulamıyorum da kendine bir kadın ayarlıyorsun bana?

Azad’ın sesi boğulmaya başladı. Her kelime göğsünden sökülürken boğazını yakıyor, yutkunmakta zorlanıyordu.

Annesinin gözlerinde beliren yaşları gördüğünde ise, bir anda öfkesi sönmeye başladı. İçindeki fırtına dinmemişti ama gözyaşına dayanamıyordu. Ağladığını görünce eğildi, dizlerinin üstüne çöktü ve ellerine sarıldı.

— Kurban olduğum annem... Niye böyle yapıyorsun? Beni biliyorsun, oğlunu, Azad’ını biliyorsun. Bu dünya bir yana, senin bir yana olduğunu... Senin bir gözyaşına bu dünyayı yakacağımı biliyorsun! Ama seninle bu konuyu kaç kere konuşmamıza rağmen yine bildiğini okuyorsun. Beni düşürdüğün durumları görmüyor musun?

Azad’ın sesi bu kez yalvaran bir tona bürünmüştü. Öfkenin yerini kırgınlık, isyanın yerini çaresizlik almıştı. Onun gözünde hâlâ küçücük bir çocuk gibi annesinin merhametine muhtaçtı.

Başını kaldırdı, mavi gözleriyle annesinin gözlerinin içine baktı.

— Sen yine yap hanım ağalığını ama emrindekilerine benim işlerime karışma, tamam mı Esma Sultan?

Esma’nın mavi gözleri, yılların yorgunluğunu taşıyordu. O bakışlarda hem sevgi hem inat hem de demir gibi bir irade vardı. Dudaklarını araladı, sesi titremedi; kararlıydı:

— Hayır, tamam değil! Ben torun istiyorum. Soyumuz sürsün istiyorum. Senin bu konu hakkındaki düşüncelerini de biliyorum.

Azad dişlerini sıktı. Sesini yükseltti:

— Ana! Ana! Sana kaç kere söylemem gerek? Zerda’yla olanlardan sonra benim aşka inancım, sevgiye inancım bitti! Benim için kadın, tek gecelik ilişkiden ibaret!

Bu sözleri söylerken sesi çatladı. Bir zamanlar içine gömdüğü yaralar, annesinin karşısında birden açılmıştı. Gözlerinde öfke değil, acı vardı artık.

Esma, oğlunun bu haline rağmen gözlerini kısmadı. Ellerini dizlerine koydu, ağırbaşlı bir kadın edasıyla başını salladı.

— Ey benim deli fişek oğlum... Ben de tam bu yüzden karıştım bu olaya. Ben ne olduğu belirsiz bir kadından çocuğun olsun istemedim. Bu kız hem çok güzel hem uysal, tam çocuklarının anası olabilecek temizlikte. Ondan, Zilan’ın teklifine evet dedim.

Azad’ın yüzü buz kesti.

— Ana! Zilan bu! Onun sözüne güvenilir mi?

Esma başını dik tutarak karşılık verdi:

— Tabii ki de güvenilmez! Ama ben araştırmamı yaptırdım. Zilan’ın anlattığından bile temiz. Zaten imam nikâhıyla evlenirsin. Çocukların olduktan sonra uysal olur, sözümüzü dinlerse bizimle gül gibi yaşar gider. Baktın asi, yola gelmiyor... Eline veririz iyi bir para, yol veririz gider. Hele bir gör sen...

Esma Sultan’ın sesi kararlı, bakışları soğuktu. Azad, annesinin sözlerinden kurtulamayacağını, onun zihnine kazıdığı bu planın adım adım işlediğini anladı. O an içindeki öfke, umutsuz bir çaresizliğe dönüştü.

Konağın ağır duvarları, anne ile oğul arasındaki bu sessiz savaşı saklıyordu. Ama dışarıda yağmur durmamıştı; gök, bu evin içinde yaşanan kavgayı işitiyormuşçasına gürlüyor, şimşekler odayı aydınlatıyordu.