Saat 21:30'a geldiğinde, beni her gece radyoya götüren, Tunalı taksiden Salim abi arayıp, "aşağıdayım kızım, hazırsan gidelim yavaştan" demişti. İnanın telefon çalana kadar yayın mayın her şeyi unutmuştum. Hayatımda yediğim en keyifli yemek, yaptığım en samimi sofra başı sohbetiydi. Hiç kasılmadan, yemeğimizin suyuna ekmek bandırarak, birbirimizin tabağından aşırarak, yıllardır evli çiftler gibi yediğimiz en lezzetli yemekti. İnanın o sofradaki samimiyete önüme pırasa koysanız onu bile yerdim.
Tamam konuşmayı çok seven biriydim ama karşımda beni bu kadar heyecanla ve dikkatle dinleyen birisi olunca konuşmanın lezzeti de bir başka oluyormuş, onu anladım bu gece. Yıllardır birbirimizin hayatındaymış gibi en samimi anlarımızdan bile bahsetmiştik. Mete abi ve Sema ablamın garip ilişkilerine
