The Wager

Capítulo Seis: Give me a Title

Searchin's POV 

I felt the warm and refreshing air. This place is quiet, no one will bother me. I smiled. I looked down and saw people smiling, laughing and enjoying the company of each other.

In all place, rooftop is the best place you can be free. Do whatever you want. Feel every moment and no one can judge nor bother you. No one is looking on how and what you do. Ad looking down at this high place, I feel like I can fly on my own wings. No matter how high, I'm sure there's someone, something can catch me.

Ito ang side ko, na walang nakakita. How tough I am, and this how so soft I can be. Napangiti ulit ako. Ang lamig ng hangin. Pumikit ako para mas mafeel ko ito. I smiled again.

*Click*

What's that? Napalingon ako sa gilid ko at nakita ang isang lalaki na may hawak na cellphone, nakangiti siyang nakatinin dito.

Did he take a picture of me?

"Mas maganda kapag nakangiti." he said while walking towards me.

"Did you take a picture of me?!"

He just smiled.

"Delete it."  I said.

Napamura ako ng makita ko ang mukha niya. He’s the one who stole a kiss the other day.

"YOU!"

"Yes Amor. Miss me o mi beso?" Then winked.

He speaks?

"DI NINGUNA MALDITA MANERA, AMIGO!”

Ang kapal.

I crossed my arms and firmly say  “ Delete it or else...”

Pero hindi niya pinansin ito.

"Que lastima, Amor." Umacting pa siya na  masakit ang puso niya. Gosh this guy! The nerve please. I just rolled my eyes.

"Deja de ilamarme amor!" He’s getting on my nerves.

Hindi niya ko pinansin at nagpatuloy lang sa pagtitig sa cellphone niya.

Nagiinit lang ang ulo ko sa lalakeng ito. Makaalis na nga lang at sumasama ang simoy ng hangin dito.

I’m about to walk away but he grab my hand  "Where are you going?"

Sinamaan ko siya ng tingin. Nakangiting inalis nya ang kanyang kamay at umaktong sumusuko.

“In hell! You want to come?" Kassar.

He laughs and pinched my nose. Mierda!!!

" Of course, as long as I'm with you, Amor." Is he insane?

Freak. Inirapan ko siya. Binuksan ko ang pinto para bumama.

"No escondas tu sonrisa.“ After hearing those words, I closed the door.

I don't. My smile just fades away.

---

Doctor's POV

Doctor. Yan ang nabunot ko sa laro. Alam ko para sa kanila, exam iyon. Pero para sa akin, laro ko ito.

Ako ang bubuhay. Pero ako din ang pipili kung sino ang mamatay.

Marami ang mapapahamak. May kasalanan ka man o wala may nakatakdang hatol na. Siya, ikaw, lahat kayo ang papel sa larong ito ay Victim. Mamatay ka. Kaya humanda ka.

Tinitigan ko ang bawat mukha ng estudyante. Inosente pero mapanganib.

" Ang lalim ng iniisip mo."

Ngumiti ako sa kanya.

“May inoobserbahan ka nanaman ba? “

Kilala niya talaga.

" Yung assignment, inaalala ko lang."

Alam ko namang hindi siya maniniwala .

"Sa bahay mo na lang gawin." Tinapik niya ako sa balikat at tumayo na.

Ililigtas ba kita o hahayaan na lang? Mahal kita pero hindi pwede. Ngayon pa lang humingi na ako ng sorry.

Ayokong masaktan ka kaya ikaw na ang isusunod ko. Ang akin ay akin. Walang dapat makinabang. Sinabi ko na sayo iyan.

---

Searchin's POV

Ilang araw ko ng nililibot ang SRU. Magisa akong naglalakad but still I'm contented without a company. Tahimik. Nakakapag isip ako ng matino at payapa.

Sa pagalalakad ko sa hallway. Napansin ko ang isang kwarto. Pula at itim ang kulay ng pinto. Ito lang ang tanging pinto na iba ang kulay. Its either glass door which is for the calss rooms and laboratories or white door for the offices and faculties.

What’s with that room?

"Castigo Habitasión." I heard someone said.

 Punishment Room?

"Para sa mga pasaway na estudyante. Detention Room or ang kwartong iyan ang kababagsakan mo."

He said while looking far away. He’s sitting at the stair near me.

He’s familiar. I think siya ang lalaking laging kasama ni Shy Castelo. What's his name again?

" Sa lahat ng room, iyan ang pinaka bawal pasukan. As you can see ito lang ang makikita mong iba ang kulay ng pinto. The Black is for death and the red is for fight. Lalaban ka o mamatay ka?"

Tumayo siya at pinagpag ang pantalon niya.

Iba ang detention room sa punishment room? Ano ang  purpose ng kwarting ito? Mamatay or lalaban?

Para sa mga standard ng pakapasaway na estudyante?

"Kung gusto mong pumasok, you may do so. It's free. Basta kaya mo ang takot, dilim, baho. Walang  hangin, liwanag at walang posibleng takas kapag nakapasok na. Kaya mamimili ka kung mamatay ka o lalaban ka para makalabas.”

His words felt that he seen the horrible things inside of the room. How did he know all of these? Did he experience it? Did he know someone might experienced it ?

"Who killed?" I ask, I felt that its the right question . 

Bigla siyang tumawa. " Why who killed not who died instead? " Nasa tabi ko na siya while his eyes looking at the door.

"That person would not be dead if not killed." There will be no death if there's no punisher. 

Nilagpasan niya ako.

"You're really smart, Searchin. ” He smiled and said “Me.” And he walks away.

Kakaiba ang school na ito. Hindi ko pa rin lubos maisip kung bakit ito ang napili ko out of prestige schools that offered me. May humihila na kung ano sa akin na pasukin ang isang bagay na hindi ko alam kung ano sang kahihinatnan.

Bagay na walang kasiguraduhan. At isang bagay na pilit akong dinidiin sa kung saan.

Ano ba ang dapat kung malaman? Connected ba si Gemini? Bkait parang may mga alam ang taong ito na hindi nila sinasabi. Hanggang ngayon gumugulo pa din sa akin mga bagay bagay lalo na ang sulat na natangap ko bago ko pasukin ang sitwasyong ito. 

*FLASHBACK*

Wearing my shorts and athlete jacket , lumabas ako at nagpunta sa park para magjoggiing ngayong umaga.

Maganda ang view para sa mag exercise. Masarap mag -jog dahil napaka nature ang makikita. Kaonti pa lamang ang mga bata sa parke. Mangilangilan pa lamang ang mga nagtitinda. Isang maganda lugar. Ang masasayang tawa ng mga bata ay tila musika sa aking pandinig.

Nakadalawang round ako ng ikot nang biglang may humarang na bata sa aking pagtakbo. kamuntikan ko na siyang mabangga  buti na lamang ay mabilis ang aking reflexes para makaiwas. Sa pagiwas ko sa bat ay hindi ko namalayan na may trash can sa gilid na dahilan ng  aking pagkaout balance at pagkatumba.

Sh*t! Naramdaman ko ang sakit sa aking tuhod ng akma akong tatayo. Nakashort pa naman ako ata paniguradong may sugat ako sa kung saan. When Im about to stand someone lifted me.

Isang maputi at makinis na lalake. May matangos na ilong at mapulang labi. Mga matang kulay abo at mapang-akit.

Iniupo niya ako sa bench at lumuhod. Sinusuri ang tuhod aking tuhod ng biglang may telang dumampi sa sugat na noon ay nagdudurogo. Hindi ko napansin kung saan at paano ito nangyari dahil all the while, I'm just looking at his angel face.

He raised his head and said "Be careful." Then he flashed a smile.

Suddenly I hear my heart pounding. It’s different; I felt that I experience this before. Déjà vu?

He pats my head and gives a piece of paper. I don't know what it is but I just accepted it without hesitation, nope the corect term is without control over my body. My mind was blank and all I see was the beautiful features of his face.

Habang naglalakad siya palayo nakatingin lamang ako sa likod ng lalake. Ni isang salita ay wala akong nabanggit.  Thank you o aray man lang dahil sa sugat aya wala. Mukhang pati ang sakit ay hindi ko man lang naramdaman nang mga oras na nasa harap ko siya.

When my senses came back I swore to myself. Crap! That's disgusting Searchin!

Nagpasundo ako sa bodyguards ko, hindi dahil sa sugat kung hindi dahil sa hindi ako makarecover sa naging reaction ko sa mga oras na iyon.

Napansin ko ang aking hawak na papel at binasa ang nakasulat dito.

Sa pagkabasa ko ay nagsimulang magbago ang aking mga plano.

Kailangan kong makapasok sa SRU.

*END OF FLASHBACK*

I tried everything to remember the guy’s face but I failed. I never picture out the whole face , just only the glimpse of his features.

Anong pakay niya ?  Anong gusto niyang sabihin, ipakita o gawin?

That guy at the punishment room, he knows something too, he knows more and I need to figure it out. I’m getting the pieces and pieces of this big puzzle. 

---

Killer's POV 

I saw Searchin and Klent talking while looking at the punishment room. Are they close or flirting? I don’t care.

That punishment room, I need to prepare things for that room. I’m sitting at the bleachers nang mapansin ko ang dalawa sa kabilang hallway.

Yes, I’m the “Killer” and I love what I picked sa exam namin. Bakit ko nga ba gusto maging killer? Kasi trip ko. Trip kong pumatay. Lalo na sa taong sinaktan at sinasaktan ako.

Madali lang naman ang pumatay. Mayaman ako, maimpluwensya at higit sa lahat I'm the least suspect.

But I don't want the killing be easy. Gusto ko yung nahihirapan, tulad ng paghihirap ko. Nasasaktan, gaya ng sakit na nararamdaman ko. Nagmamakaawa, parang ako. At maging kaawaawa. Pero ayoko ng kaawaan. Ito ang igaganti ko, iparanas lahat ng pinadanas nyo. Iiyak at mamimilipit sa takot.

Total, baliwala ang kamatayan sa gaya nating mayayaman. Paraan lang ito para mawala ang kaagaw.

"Tahimik mo." Sabi ng katabi ko.

"May iniisip lang."

" Hala! Nagiisip ka pala." Inakbayan nya ako.

Malamang. Gusto mo bang isama kita sa iniisip ko?

"I'm not in the mood." Alis ko sa pagkaakbay niya.

"Sus. Ito naman." Ano bang ginagawa nito dito?

"Nga pala pala, ano ba naman tong pinapasulat sa akin?" Pinakita niya ang papel na kanina pa niya hawak.

"Are you ready for the consequences?" Basa ko.

Gusto mo din pala mamatay at lilipat ka sa eskwelahang ito.

" Magsulat ka na lang kung anong maisip mo."

Nagkamot siya ng ulo."Wala nga akong ballpen."

Ballpen lang wala pa. Inabot ko naman ang aking ballpen.

Bigla nanaman siyang tumawa." Violet huh? Ito ba uso ngayon?" Nakangiti niyang sabi.

Manghihiram ka na ngalang. Tumayo ako para lumipat ng pagtatambayan. Manggugulo lang isang ito. Tinawag niya ako pero hindi ko siya nilingon.