ตั้งแต่ที่นั่งรถออกมาจากสวนสนุก ปุยฝ้ายก็เอาแต่นอนหลับจนมาถึงหน้าหอพักเธอก็ยังไม่ยอมตื่น
“ตัวเล็กคับ ถึงหอแล้วนะ”
แม้จะไม่อยากปลุกร่างเล็กที่กำลังนอนหลับอยู่ แต่ใยไหมก็ต้องทำเมื่อเธอจอดอยู่ตรงหน้าหอพักมาเกือบสิบนาทีแล้ว
“...อือ”
ปุยฝ้ายค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาด้วยความยากลำบาก เพราะตอนนี้หัวของเธอรู้สึกหนักอึ้งจนแทบขยับร่างกายไม่ไหว
ทำไมถึงปวดหัวขนาดนี้นะ
“ตัวเล็กเป็นอะไรหรือเปล่า” เมื่อเห็นใบหน้าที่ดูอ่อนเพลียของคนตรงหน้า ใยไหมก็อดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง
“...เปล่าค่ะ ตัวเล็กไม่ได้เป็นอะไร”
แม้จะรู้สึกไม่สบายตัวและรู้สึกร้อน ๆ หนาว ๆ แต่ปุยฝ้ายก็ไม่อยากทำให้คนตรงหน้าเป็นห่วงเธอไปมากกว่านี้
“ตัวเล็กแน่ใจนะ”
“อื้อ!”
เมื่อคนตรงหน้าตอบรับออกมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ใยไหมก็ไม่ได้เซ้าซี้ถามอะไรอีก และเมื่อไปที่หอพักเธอก็ต้องหันไปถามอีกฝ่ายอีกครั้ง เพราะทั้งหอพักตอนนี้ไม่มีแสงสว่างจากดวง
