“ใยไหมไปกันเถอะ”
ปุยฝ้ายถูกเพื่อนของใยไหมมองด้วยหางตา จนเธอต้องเอาสมุดขึ้นมาปิดหน้าเอาไว้
“เอ่อ...เกด ไนท์ พอดีว่าเราอยากให้ปุยฝ้ายและเพื่อน ๆ ไปกินข้าวกับพวกเราด้วย ได้ไหม”
“นี่ไอ้ปุยฝ้าย เอาจริง ๆ พวกเราอยากไปกินข้าวแค่กับแก และก็ยัยคนสวยของแกแค่นั้นนะ ไม่ได้อยากไปกับพวกหน้าหยิ่ง”
อาการปากหมากำเริบอีกแล้วสินะ
“ก็ใยไหมอยากให้ทุกคนรู้จักกันนี่นา แกก็ถือซะว่าได้คุยกับคนสวยเพิ่มอีกคนสิ แถมสองคนนี้ยังสวยกว่าทุกคนที่พวกแกเคยคุยมาเลยนะเว้ย”
“สวยแต่นิสัยเสียก็ไม่เอาหรอก สวยแต่รูปแต่กินไม่อร่อยแบบนี้”
นัทเดินเข้ามายืนขนาบข้างเช่นเดียวกับนิล ก่อนจะกระซิบตรงหูของเธอเพื่อนได้ยินกันแค่สามคนเท่านั้น
“ไอ้นัท แกจำมาผิดหรือเปล่าวะ มันต้องพูดว่าสวยแต่รูปจูบไม่หอมไม่ใช่เหรอ”
“นั่นมันของคนอื่น แต่ของไอ้นัทแบบนี้มันถูกแล้วเว้ย เพราะเวลาคุยกับใครที่ถูกใจมันจะไม่จบแค่จูบไง แต่นี่ไม่ไหวจริง ๆ ว่
