เบา ๆ หน่อยไอ้หัวใจบ้า!
หัวใจของปุยฝ้ายแทบจะออกมาเต้นข้างนอก เมื่ออยู่ ๆ เธอก็ถูกอีกฝ่ายอุ้ม
ปุยฝ้ายหันไปมองทางใยไหมอีกครั้ง เมื่อคนข้างกายกลับมาเงียบเหมือนเดิม โดยที่เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองทำอะไรผิดกันแน่
“ตัวใหญ่...เป็นอะไรหรือเปล่าคะ ทำไมเงียบอีกแล้วล่ะ”
“เปล่าหนิ”
โห ตอบสั้นแบบนี้เป็นชัว!
“โมโหหิวเหรอคะ ตัวเล็กขอโทษน้าที่คุยกับเพื่อนนานไปหน่อย ตัวใหญ่อย่าโกรธตัวเล็กเลยนะคะ”
เธอใช้น้ำเสียงออดอ้อนเพื่อหวังให้อีกฝ่ายกลับมาคุยด้วยเหมือนเดิม
“โมโหหิวงั้นเหรอ ใช่...เป็นแบบนี้นี่เอง”
เมื่อได้ยินอีกฝ่ายบ่นพึมพำอยู่คนเดียว ปุยฝ้ายก็รู้สึกงงเล็กน้อย ก่อนจะเริ่มยิ้มออกเมื่อใยไหมยอมพูดประโยคยาว ๆ กับเธอแล้ว
“ตัวใหญ่ขอโทษที่โมโหใส่ แถมยังเดินไม่รอทั้ง ๆ ที่ตัวเล็กเจ็บขาอยู่ ที่เป็นแบบนี้...สงสัยตัวใหญ่จะหิวมากจริง ๆ นั่นแหละ”
เฮ้อ! ที่แท้ก็หิวนี่เอง นึกว่าโกรธอะไรเราร้ายแรงซะอีก
“ไม
