“ถ้ากินเสร็จแล้วเกดกับไนท์จะไปไหนต่อหรือเปล่า”
“ไม่อะ ไนท์ไม่มีอารมณ์ไปไหนต่อละ”
“เกดก็ไม่ ถึงแม้บ้านมันจะไม่น่ากลับก็ตาม”
ตอนที่เกดพูดเรื่องบ้าน สายตาของอีกฝ่ายดูว่างเปล่าเหมือนกำลังพยายามปกปิดความรู้สึกบางอย่างอยู่
“งั้นเราก็แยกย้ายกันกลับเลยละกันเนอะ”
“อือ” เกดและไนท์ตอบออกมาพร้อมกัน
“ใยไหมเรื่องอาหารเดี๋ยวไนท์เลี้ยงเองนะ มาร้านไนท์ทั้งทีจะให้เพื่อนเลี้ยงได้ยังไง”
“อีกแล้วเหรอไนท์ พวกเรามากินที่นี่ทีไร ไนท์ก็ไม่ให้จ่ายทุกที แล้วอย่างนี้ร้านจะมีกำไรไหม หือ!”
“มีสิ จากคนอื่นไง กับเพื่อนไนท์ไม่เอาหรอก”
“งั้นคราวหน้า เราจะพาไปกินที่อื่น เราจะได้เลี้ยงตัวสักที”
“โอเค ๆ ถ้าไปที่อื่นไนท์จะยอมให้ใยไหมเลี้ยง แต่ถ้าที่นี่ต้องเป็นไนท์เลี้ยงเท่านั้นนะ”
เมื่อได้มองสีหน้าและการกระทำที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาของใยไหม ปุยฝ้ายก็ถึงกับนั่งอมยิ้มอยู่คนเดียว
ทำไมตัวใหญ่ถึงได้...
“นี่ปุ
