ตอนที่ 8 หอมจัง

2265 Words

20 นาทีผ่านไป ตื้อ ดึง! ใครน่ะ ตัวใหญ่เหรอ!? ปุยฝ้ายรีบหยิบมือถือของตัวเองขึ้นมาดู ก่อนจะยิ้มออกมาจนแก้มแทบปริ เมื่อคนที่ทักมาคือใยไหมจริง ๆ Yai Mai : ตัวเล็ก ตัวใหญ่ถึงคอนโดแล้วนะ ^^ อื้อ ทำไมตัวใหญ่ถึงเร็วจัง : Puifai Yai Mai : ก็คอนโดของตัวใหญ่อยู่ไม่ไกล จากหอพักของตัวเล็กหนิ อ๋อ อย่างนี้นี่เอง : Puifai Yai Mai : แล้วนี่กินยาหลังอาหารหรือยัง -_-** กำลังจะกินค่ะ T_T : Puifai Yai Mai : ดีมาก นึกว่าจะดื้อซะอีก :P ไม่ได้ดื้อสักหน่อย : Puifai Yai Mai : ไม่ดื้อสักหน่อย เพราะดื้อมากกกกก โหหห พูดเกินจริง : Puifai Yai Mai : แล้วก่อนนอนก็อย่าลืมทายาด้วยนะ รู้ไหมคับ? รู้แล้วค่ะ ^^ : Puifai Yai Mai : งั้นพักผ่อนเยอะ ๆ นะ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตอน 9 โมง ตัวใหญ่จะไปรับ และก็ห้ามหนีไปกับใครก่อน เข้าใจ!!! รู้แล้วค่ะ แล้วทำไมตัวใหญ่มารับเร็วจัง มีเรียน 11 โมงไม่ใช่เหรอ : Puifai Yai Mai : ก็ตัวใหญ่จะพาตัวเล็ก ไปกินข้าวเช้าก่อนไงคับ หรือจะไม่กิน? กินสิกินนน : Puifai Yai Mai : งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ คืนนี้ฝันดีนะคับ อือ ฝันดีนะคะ : Puifai “กรี๊ดดด เขินเว้ยยย!!!” หัวใจของปุยฝ้ายเต้นแรงจนแทบไม่เป็นจังหวะ เธอรู้สึกร้อนตรงบริเวณใบหน้าจนต้องรีบวิ่งไปส่องกระจก และสิ่งที่พบก็คือใบหน้าที่แดงกร่ำทั้ง ๆ ที่ไม่ได้กินของเผ็ด หรือเจอกับอากาศร้อน ๆ “เป็นอะไรของแกเนี่ยปุยฝ้าย” ร่างเล็กจับไปที่หน้าอกของตัวเองเบา ๆ เมื่อตรงหัวใจของเธอมันทำงานผิดปกติจนกลัวว่าจะเป็น... “หรือฉันจะเป็นโรคหัวใจจริง ๆ” ปุยฝ้ายพยายามสะบัดความคิดฟุ้งซ่านของตัวเองออกไป ก่อนล้มลงไปกับเตียงนอนแสนนุ่มด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มหวาน “รีบนอนดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ตื่นเช้า ๆ” เมื่อคิดได้แบบนั้นปุยฝ้ายก็ปิดโคฟไฟที่หัวเตียง ก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาแนบอก และผล็อยหลับไปด้วยใบหน้าที่มีความสุข กริ๊งงงงงงงง!!! 07.03 น. “อื้อออ วันนี้อากาศสดชื่นจังเลย” ปุยฝ้ายตื่นขึ้นมาด้วยท่าทางสดใส ไม่ได้งอแงเหมือนทุก ๆ วันที่เธอต้องตื่นไปเรียนตั้งแต่เช้า “รีบไปอาบน้ำดีกว่าเรา เพราะวันนี้...ตัวใหญ่จะมารับ กรี๊ดดด!!!” ปุยฝ้ายกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง ก่อนจะเด้งตัวขึ้นมาเพื่อจะรีบไปอาบน้ำแต่งตัว เพระวันนี้เธอจะแต่งหน้าโทนอ่อน ๆ ไปเรียน ตื้อดึง! 08.32 น. Yai Mai : ตัวเล็ก Yai Mai : ตื่นหรือยังคับ? ตัวเล็กตื่นตั้งนานแล้วค่ะ กำลังแต่งตัวอยู่เลย : Puifai ตัวใหญ่ทำอะไรอยู่เหรอ : Puifai Yai Mai : กำลังแต่งตัวอยู่เหมือนกันคับ แต่เดี๋ยวอีกสักพักตัวใหญ่จะออกไปแล้วนะ โอเคๆ ขับรถดีๆ นะคะ : Puifai Yai Mai : คับผม “รีบแต่งตัวดีกว่าเรา” เช้านี้เป็นอะไรที่มีความสุขมาก เพราะตั้งแต่ตื่นขึ้นมาปุยฝ้ายยังไม่ยอมหยุดยิ้มเลย เธอเอาแต่ส่งยิ้มให้กระจกพร้อมกับนั่งหมุนไปหมุนมาจนเกือบจะตกจากเก้าอี้หลายต่อหลายครั้ง โอ๊ยยย เขินเว้ยยย! ก๊อก ก๊อก ก๊อก “โหหห ตรงเวลาเวอร์!” หลังจากที่รวบรวมสติได้จนแต่งหน้าเสร็จ คนที่เธอรอคอยตั้งแต่เช้าก็มาถึงพอดี แอดดด “มอนิ่งคับ ตัวเล็ก” เมื่อบานประตูเปิดออก ใยไหมก็ส่งยิ้มหวานให้คนที่เธอเฝ้าแต่คิดถึงทันที “มะ มอนิ่งค่ะตัวใหญ่” คนอะไรก็ไม่รู้ ยิ่งยิ้มยิ่งสวย โอ๊ยเขินนน “ตัวเล็กแต่งตัวเสร็จหรือยังคับ ตัวใหญ่มาเร็วไปหรือเปล่า” “ใกล้เสร็จแล้วค่ะ รอแป๊บหนึ่งนะ ตัวใหญ่เข้ามารอในห้องก่อนสิ” “อ่อยเหรอออ มีชวนเข้าห้องด้วย” “บ้า!!! ไม่ได้อ่อยสักหน่อย กลัวรอข้างนอกแล้วร้อนต่างหาก” แล้วทำไมฉันต้องเขินเหมือนโดนเขาจับได้ด้วยเนี่ย “อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง” โทษตัวใหญ่ไม่ได้นะคับ ในเมื่อตัวเล็กน่ารัก น่าแกล้งขนาดนี้ ใยไหมจ้องมองไปที่ปุยฝ้ายตั้งแต่หัวจรดเท้า เธอรู้สึกชอบความเป็นธรรมชาติของคนตรงหน้า เพราะแค่ปุยฝ้ายเขียนคิ้ว ปัดแก้ม ทาปากเล็กน้อยมันก็ดูน่ารักมากแล้วสำหรับเธอ “ถ้าตัวใหญ่ไม่อยากเข้า ก็รอข้างนอกละกัน!” “ฮ่าฮ่าฮ่า ตัวใหญ่แกล้งเล่นนะ อย่าโกรธเลยนะคับ” อย่ามาอ้อนนะ ...เดี๋ยวยอม! เมื่อเจอลูกอ้อนของคนตรงหน้าก็ทำให้ปุยฝ้ายถึงกับไปไม่เป็น “ใครโกรธ ตัวเล็กไม่ได้โกรธสักหน่อย” “งั้นขออนุญาตเข้าห้องนะคับ” ใยไหมพูดพร้อมกับขยิบตาเบา ๆ แหนะ! มีขยิบตงขยิบตาให้ด้วย “ก็เข้ามาสิคะ ใครเขาว่าล่ะ” ตอนนี้หัวใจของปุยฝ้ายกลับมาทำงานหนักอีกแล้ว “กินน้ำก่อนนะคะ รอตัวเล็กแป๊บหนึ่ง” เมื่อสายตาของทั้งสองคนประสานกัน หัวใจของปุยฝ้ายก็เต้นแรงขึ้นจนมันแทบจะกระเด้งออกมาข้างนอก เบา ๆ หน่อย ไอ้หัวใจบ้า!!! ในขณะที่ปุยฝ้ายกำลังทะเลาะกับตัวเองอยู่นั้น ใยไหมก็รับรู้ถึงกลิ่นหอม ๆ ที่ลอยมาปะทะจมูก เธอจึงตัดสินใจถามออกไปเพราะอยากรู้ที่มาของกลิ่นหอมนี้ “ตัวเล็ก” “ว่าไงคะ” “ใช้น้ำหอมกลิ่นอะไรเหรอ หอมจัง” “ไม่ใช่น้ำหอมหรอก โลชั่นกับแป้งเด็กน่ะ” “โลชั่นกับแป้งเด็กเหรอ?” “ผู้ใหญ่ก็ทาได้ค่ะ” เมื่อปุยฝ้ายเห็นใบหน้าที่แสดงออกมาว่าสงสัย เธอจึงรีบตอบคำถามอีกฝ่ายทันที “แล้วทำไมตัวเล็กไม่ใช้น้ำหอมเหมือนคนอื่นเขาล่ะ” “ตัวเล็กแพ้น้ำหอมน่ะ” “อย่างนี้นี่เอง แต่ถึงตัวเล็กไม่ใช้น้ำหอม แค่นี้ก็หอมมากแล้วนะ” ร่างสูงลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ๆ ปุยฝ้าย เพื่อหวังสูดดมกลิ่นหอมจากร่างกายของอีกฝ่าย “ละ แล้ว ตัวใหญ่ใช้น้ำหอมหรือเปล่า” “ใช้สิ ลองดมดูไหม หอมนะ” “ไม่เป็นไร ๆ ตัวเล็กเกรงใจ” “ไม่ต้องเกรงใจ เดี๋ยวตัวใหญ่ให้ดม” ถึงแม้ปุยฝ้ายพยายามจะปฏิเสธ แต่ใยไหมก็ยังขยับเข้ามาหาเธอเรื่อย ๆ จนตอนนี้ระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงนิด จนเธอได้กลิ่นหอมเย็นออกมาจากคนตรงหน้า “เป็นไงคับ หอมไหม” “…หอมดีค่ะ” “ตัวใหญ่บอกแล้วว่าหอม” “ค่ะ ๆ เราไปกันเถอะ ตัวเล็กแต่งตัวเสร็จพอดีเลย” ปุยฝ้ายเอี้ยวตัวหลบใยไหมที่พยายามขยับเข้ามาใกล้เธอไม่หยุด ก่อนจะส่งยิ้มแห้ง ๆ ให้อีกฝ่ายเพราะเธอไม่รู้ว่าควรทำหน้าแบบไหนดี “ไปสิ กินอะไรดีเรา” ใยไหมรู้สึกขำท่าทางของปุยฝ้าย แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากจับหัวของอีกฝ่ายโยกไปมาเบา ๆ อย่างมันเขี้ยวเท่านั้น “ตัวเล็กอยากกินโจ๊กร้อน ๆ ตรงข้างทางค่ะ” “ตัวใหญ่ไม่รู้จักร้านอะ ตัวใหญ่เคยไปกินแต่ในร้านอาหารกับที่ห้างน่ะ แล้วอีกอย่างตอนนี้มันยังมีขายอยู่เหรอตัวเล็ก” “มีสิ ร้านประจำของตัวเล็กเลยนะ แถมร้านยังเปิดถึงสิบโมงหรือจนกว่าของจะหมดด้วย” “งั้นโอเค ตัวใหญ่ก็อยากลองกินเหมือนกัน” “งั้นวันนี้ตัวเล็กเลี้ยงเองนะ” “ตัวใหญ่จะเลี้ยงเอง เพราะตัวใหญ่เป็นคนบอกว่าจะพาตัวเล็กไปกินข้าวเช้านะ” เมื่อได้ยินคำตอบของใยไหม ใบหน้าของปุยฝ้ายก็บึ้งอย่างเห็นได้ชัด เพราะใยไหมเอาแต่ให้เธอฝ่ายเดียวโดยที่เธอไม่สามารถทำอะไรได้เลย “ไม่ได้! ครั้งนี้ตัวใหญ่ห้ามขัดใจตัวเล็กเด็ดขาด เข้าใจ” “แต่…” “ไม่มีแต่ค่ะ จบนะคะ!” เมื่อเห็นใยไหมจะอ้าปากพูด ปุยฝ้ายก็รีบพูดห้ามทันที “ไปกันเถอะ เดี๋ยวหมดอดกินนะ” เธอพูดพร้อมกับดันหลังของใยไหมให้เดินออกจากห้อง ซึ่งอีกฝ่ายก็ยอมเดินออกไปแต่โดยดี ร้านโจ๊ก เมื่อมาถึงร้านโจ๊กเจ้าประจำ ปุยฝ้ายก็ให้ใยไหมพาไปนั่งที่โต๊ะมุมเดิมของตัวเองทันที “ตัวใหญ่ใส่ทุกอย่างไหมคะ” “คับ แต่ไม่เอาผักนะ” “โอเค เพราะตัวเล็กก็ไม่กินเหมือนกัน” “ป้าคะ ๆ เอาทุกอย่างใส่ไข่ไม่ใส่ผักสองค่ะ” ปุยฝ้ายตะโกนสั่งด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม จนใยไหมไม่อาจละสายตาออกจากดวงตากลมโตและแก้มป่อง ๆ นี้ได้เลย “จ้า รอแป๊บหนึ่งนะจ๊ะ” “ตัวใหญ่คะ ตัวเล็กพาตัวใหญ่มากินร้านแบบนี้ ตัวใหญ่โอเคไหม” ร่างเล็กมองไปทางใยไหมด้วยสายตาที่เป็นกังวล จนคนมองอดขำท่าทางที่น่ารักนี่ไม่ได้ “ทำไมจะไม่โอเคล่ะ ตัวใหญ่ได้มาทำอะไรใหม่ ๆ ที่ไม่เคยทำ แถมยังได้มากินข้าวกับตัวเล็กแบบนี้ ตัวใหญ่ชอบมากเลยนะ” ตึก ตัก ตึก ตัก ตึก ตัก ไอ้หัวใจบ้า! ดังอีกแล้วนะ "อะ...อื้อ!” แม้จะรู้ว่านี่เป็นเพียงคำตอบธรรมดา ๆ เท่านั้น แต่สำหรับปุยฝ้ายไม่ว่าใยไหมจะพูดอะไร หัวใจของเธอก็เต้นแรงอยู่เสมอ “มาแล้วจ้า” “ขอบคุณค่ะป้า” “วันนี้หนูปุยฝ้ายมากับเพื่อนเหรอลูก กินเยอะ ๆ นะ เดี๋ยวป้าไปขายต่อละ” “ขอบคุณนะคะป้า” “ตัวเล็กดูสนิทกับป้าเขาจัง” “ก็ร้านประจำตัวเล็กหนิ” “คับ” “กินสิคะ ตัวเล็กขอรับรองความอร่อย” ปุยฝ้ายยกนิ้วโป้งขึ้นมา ก่อนจะตักโจ๊กคำโตเข้าปากเป็นตัวอย่างให้ใยไหม “ในเมื่อรับรองขนาดนี้ ใยไหมต้องลองแล้วละ” ปุยฝ้ายนั่งมองใยไหมที่กำลังตักโจ๊กเข้าปากด้วยความรู้สึกลุ้น “เป็นไงบ้างคะ อร่อยไหม” “อือ! อร่อยจัง ตัวใหญ่เพิ่งเคยกินโจ๊กข้างทางครั้งแรกเลยนะ” “ตัวใหญ่ไม่เคยกินร้านแบบนี้จริงๆ เหรอคะ” “ไม่เคยคับ ก็มากินกับตัวเล็กครั้งแรกนี่แหละ” “งั้นแสดงว่าตัวเล็กเป็นผู้เปิดโลกให้ตัวใหญ่ใช่ไหม ฮ่าฮ่าฮ่า” “ขนาดนั้นเลย” “ช่าย งั้นเดี๋ยววันหลัง ตัวเล็กจะพาไปกินของอร่อย ๆ ที่อื่นด้วย รับรองตัวใหญ่ต้องชอบแน่!” “โอเค สัญญาก่อน” ใยไหมยื่นนิ้วก้อยให้ปุยฝ้ายด้วยใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้ม “สัญญาค่ะ” ทั้งสองส่งยิ้มให้กันก่อนที่จะเริ่มกินโจ๊กต่อท่ามกลางผู้คนที่เดินไปมา และรถที่วิ่งตามท้องถนน ในตอนนี้ใยไหมรู้สึกมีความสุขมาก จนอยากจะดึงอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้แต่ก็ไม่สามารถทำได้อย่างที่ใจคิด เมื่อในตอนนี้พวกเธอไม่ได้อยู่ด้วยกันตามลำพัง ในระหว่างที่กินใยไหมก็เอาแต่คิดเรื่องนี้ตลอด และสิ่งที่ทำให้ใยไหมรู้สึกสับสนมากขึ้นไปอีกนั่นก็คือ... ทำไมเราถึงอยากกอดตัวเล็กล่ะ ณ สี่แยกไฟแดง “ข้อเท้าเป็นยังไงบ้างตัวเล็ก ยังปวดอยู่ไหม” ใยไหมหันไปถามปุยฝ้ายในขณะที่รถกำลังติดไฟแดง เธอรู้สึกเป็นห่วงอีกฝ่ายมากจนอยากจะก้มลงไปดูข้อเท้าซะเดี๋ยวนี้ “โอเคขึ้นแล้วค่ะ แต่ถ้าลงน้ำหนักเยอะก็จะปวดขึ้นมานิดนึง” “งั้นก็อย่าลงน้ำหนักที่เท้าเยอะนะคับ เดี๋ยวจะปวดขึ้นมาอีก” “รู้แล้วค่ะ สั่งเหมือนตัวเล็กเป็นเด็กไปได้” ก็เพราะตัวใหญ่เห็นตัวเล็กเป็นเด็กไง ฮ่าฮ่าฮ่า “ก็ตัวเล็กชอบดื้อหนิ ดื้อเหมือนเด็กเลย” “ตัวเล็กไม่ได้ดื้อสักหน่อย ตัวใหญ่มั่วแล้ว” ดูเขา ๆ ทำหน้าตาน่ารักอีกแหละ “โอเค ๆ ตัวใหญ่ไม่ว่าตัวเล็กแล้วก็ได้ ไม่งอแงนะคับ” ใยไหมพูดพร้อมกับลูบหัวของคนข้างกายเบา ๆ “ตัวเล็กก็ไม่ได้งอแงสักหน่อย” “จริงเหรอ” เพราะรู้สึกอยากแกล้งปุยฝ้าย ใยไหมจึงขยับใบหน้าเข้าไปใกล้อีกฝ่ายเรื่อย ๆ จนตอนนี้เธอได้กลิ่นหอมจากตัวของปุยฝ้ายชัดขึ้น หอมจัง... “ตะ ตัวใหญ่ ทำอะไรคะ!?” “ตัวเล็กตัวหอมจัง ตัวใหญ่ชอบ” ปุยฝ้ายได้แต่นั่งเงียบและก็หน้าแดงขึ้นเรื่อย ๆ จนเห็นได้ชัด “ห๊อมหอม ยิ่งตรงนี้ยิ่งหอม” ยิ่งได้เห็นดวงตากลมโตเบิกกว้าง ใยไหมก็ยิ่งอยากแกล้งปุยฝ้าย เธอขยับเข้าไปใกล้กับซอกคอของร่างเล็กมากขึ้นก่อนจะหยุดนิ่งอยู่แบบนั้น ตอนนี้หน้าของตัวเล็กเหมือนกำลังจะระเบิดเลย เพราะมันแดงมาก ฮ่าฮ่าฮ่า “โอ๊ะ! ไฟเขียวซะแหละ” เฮ้อออ แย่จัง! อดแกล้งตัวเล็กต่อเลย “ตัวใหญ่ว่า...จะดมให้ใกล้กว่านี้สักหน่อยอดเลย” เมื่อใยไหมพูดจบ หน้าของปุยฝ้ายก็แดงมากกว่าเดิมจนเหมือนตัวของอีกฝ่ายจะระเบิดออก ฮ่าฮ่าฮ่า แกล้งตัวเล็กแล้วสนุกจริง ๆ เลย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more