Chapter Twenty Two
Chapter Twenty Two Alice Sinundan ko si Andrew. "Andrew!" I called him but he just ignored me. Binilisan ko ang hakbang at hinawakan siya sa braso, iwinaksi niya ang kamay ko. Humarang ako sa kanya. "I said stop!" Galit na tinuro niya ako. "Alice ano ba talaga ako sayo ha? wala kang pakialam kung mamamatay kaman o hindi! hindi mo iniisip iyong nararamdaman ko! kung nasasaktan ba ako, kung okey lang ba sa akin o hindi! f**k!" "Hindi ako mamamatay." "Well thank you ha?" in his sarcastic voice. "Winston is right, don't put personal in your job. Kahit sobrang mahal mo ako, isipin mo parin ang kapakanan ng nakakarami dahil iyon ang trabaho natin. Nagpapasalamat ako sa pag aalala mo, sa pagmamahal mo pero wala tayo sa lugar para isipin ang sariling damdamin natin ngayon. We have to be str
- Writer
