ALYA
Mert kollarını belime dolamasa da ben ona sarılmaya devam ettim.
Güzelsin demişti.
Güzelsin.
Gerçekten öyle mi düşünüyordu, yoksa bunu beni üzmemek için mi söylemişti bilmiyordum.
Ama inanmak istiyordum.
İnanmaya çok ihtiyacım vardı benim buna.
Kollarımı biraz daha sıkılaştırdım. Bedenim tamamen Mert'inkine yaslanmıştı.
Tabii bu çok uzun süremedi çünkü bana sarılmak için ellerini kullanmayan Mert itmek için belimden tuttu.
Sonra da yavaşça beni kendisinden uzaklaştırdı.
Kaşları yine çatıktı. Normalde bu kadar somurtan biri değildi aslında ama benim davranışlarıma pek tahammül edemiyordu.
Aklıma gelen bu düşünce beni üzerken ağlamak yerine Mert'in kurduğu cümleye odaklanmaya çalıştım. Şimdi gözyaşı dökmenin bir manası yoktu.
"Hadi, gir içeri artık."
Başımı salladım
