คู่แท้

ท่านรองเนื้อหอม

ท่านรองเนื้อหอม

" ท่านรอง...ท่านรองค่าาา...อุ้ย พี่ปาลิน " หญิงสาวลุกขึ้นยืนเมื่อเห็นเจ้านายเดินผ่านประตูอัตโนมัติด้านหน้าตึก นกยูงรีบเอามือปิดปากเมื่อคิดได้ว่าถูกสั่งห้ามเอ่ยสรรพนามนี้

" เอาเถอะๆ อยากเรียกอะไรก็เรียก เดี๋ยวพี่ทำพวกเธออึดอัด " ปาลินส่ายหน้าพร้อมกับส่งยิ้มให้พนักงานสาวอย่างเป็นกันเอง

" ฮิฮิ...ขอบคุณค่ะ วันนี้ท่านรองดูสวยเป็นพิเศษนะคะ " นกยูงยิ้ม...เธอจับจ้องใบหน้าหวานของเจ้านายสาว

" สวยอะไร..ชุดนี้พี่ก็เคยใส่มาแล้วมั้ย เธอนี่...เดี๋ยวคนอื่นมาได้ยินจะหาว่าประจบประแจงเจ้านายนะจ๊ะ " ปาลินว่าพร้อมกับมองค้อนน้อยๆให้นกยูง

ในบรรดาพนักงานที่ทำงานอยู่ด้านล่างนี้เธอสนิทกับนกยูงเป็นพิเศษเพราะความช่างกล้าพูดกล้าคุยของคนตรงหน้านี้แหละ อย่างว่าเธอมาทำงานที่นี่ในตำแหน่งท่านรองลูกสาวของประธานบริษัทซึ่งก็เป็นเรื่องธรรมที่ใครต่อใครจะเกร็งและไม่กล้าพูดคุยกับเธอ นกยูงเองเป็นพนักงานใหม่ในตอนนั้นเธอไม่รู้ว่าปาลิตาเป็นใครพอหญิงสาวเห็นปาลิตานั่งกินข้าวกลางวันที่โรงอาหารของบริษัทอยู่คนเดียวนกยูงจึงขอไปนั่งกินด้วย นั่นจึงเป็นจุดเริ่มต้น...

" ไม่มีใครว่าหรอกค่ะ เพราะคนอื่นๆก็คงคิดเหมือนนกยูง ถึงชุดที่ใส่จะเป็นชุดเดิม แต่วันนี้ท่านรองดูมีออร่ากว่าทุกวันนะคะ ใบหน้าเปล่งปลั่งคล้ายคนกำลังจะได้เป็นเจ้าสาว "

" เฮ้อ...ไปล่ะ พี่ไม่คุยกับเธอแล้ว " ปาลินส่ายหน้าอีกครั้ง

" เดี๋ยวค่ะๆ ก่อนไปช่วยรับช่อดอกไม้นี้ไปด้วยนะคะ มีหนุ่มหล่อฝากไว้ให้ค่ะ " นกยูงหอบช่อดอกไม้ช่อโตที่วางอยู่หน้าเคาน์เตอร์ส่งให้เจ้านายสาว

" ของพี่เหรอ ? " ปาลินเองเธอก็ว่าจะถามอยู่ตั้งแต่แรกว่าดอกไม้ช่อโตนี่เป็นของใครกัน มีหนุ่มที่ไหนส่งดอกไม้มาให้พนักงานสาวของบริษัทเธอกันนะ หญิงสาวไม่เคยคิดว่าดอกไม้นี้จะเป็นของเธอ นานทีปีหนไม่เคยมีใครส่งมาให้ แต่พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานมีใครคนหนึ่งบอกว่าจะจีบเธอ คำพูดนั้นก็ผุดขึ้นมาในหัว

ช่วยเตรียมตัวเตรียมใจรับการจีบจากผมด้วยนะ

" คุณเย่วเฟิ่งฝากให้ค่ะ เมื่อวานนะคะข้างล่างกรี๊ดกันสนั่นเลยค่ะตอนที่พี่อรกับเจ้แมวมาเล่าเรื่องที่หุ้นส่วนคนใหม่ประกาศตัวจะจีบท่านรอง "

" ... " ปาลิตายืนเงียบฟังเรื่องที่นกยูงกำลังเล่า เธอว่าแล้วเชียว ... เจ้แมวรู้...สะพัดยิ่งกว่านกยูงรู้ ก็เจ้แมวเธอเป็นเจ้าแม่..แม่บ้านใหญ่ที่ทำงานที่นี่มานาน เรื่องทุกเรื่องในบริษัทเธอรู้หมด เรื่องดีก็ดีไปแต่เรื่องไม่ดีนี่สิอย่าได้ให้เธอรู้เป็นดีที่สุด ถึงอย่างนั้นเจ้แมวก็เป็นที่รักของพนักงานทุกคนรวมถึงเจ้านายหลายๆคนด้วย เจ้แมวซื่อสัตย์และรักบริษัทนี้มากเพราะอย่างนี้เลยไม่มีใครถือสาหาความกับเจ้แมวเวลาที่ถูกเธอนินทา

" ขอบใจจ๊ะ " ปาลินเอ่ยในตอนที่ยืนมือไปรับช่อดอกไม้มาหอบไว้

" จะไม่เขินสักหน่อยเหรอคะ นี่ดอกไม้จากเทพบุตรเลยน้าา " นกยูงจ้องหน้าเจ้านายสาว ถ้าเป็นคนอื่นนกยูงเชื่อว่ามันต้องมีสักช็อตแหละน่าที่ยิ้มแบบเขินๆน่ะ ใครๆก็รู้ว่าหุ้นส่วนใหญ่คนใหม่หล่อลากดินขนาดไหน ตอนที่เขาเดินออกจากลิฟต์มาสาวๆเนี้ยเอามือปิดปากไว้เกือบแทบไม่ทัน ไม่งั้นเนี้ยเสียงกรี๊ดคงดังสนั่นไปทั่ว

" พูดไปเรื่อย พี่ไปล่ะ " พูดจบท่านรองคนสวยก็หอบช่อดอกไม้เดินเข้าลิฟต์ไป ปล่อยให้นกยูงคอตกเพราะผิดหวัง เธอหวังจะได้เห็นสีหน้าตื่นเต้น ท่าทางเขินอายของท่านรอง สาวแกร่งและเก่งที่วันๆเอาแต่ทำงานไม่เคยสนใจหรือชายตาให้ใคร เวลามีหนุ่มหล่อมาจีบเจ้านายของเธอจะเป็นยังไงนะ

" อดเลยชั้น...เอ รึว่าท่านรองจะไม่ชอบผู้ชาย " นกยูงพูดเบาๆกับตัวเอง แต่มันก็ไม่มีเหตุผลอื่นอย่างอื่นแล้วนะ

ปาลิตาเดินหอบดอกไม้ช่อใหญ่ออกจากลิฟต์ผ่านโต๊ะทำงานของพนักงาน interior design ที่กำลังเริ่มงานออกแบบตกแต่งอาคารของตัวเองอยู่ เธอขอให้พ่อจัดโต๊ะทำงานให้เธอที่ชั้นนี้แทนที่จะอยู่บนชั้นของผู้บริหารเพราะเธอไม่อยากขึ้นลงบ่อยๆ อีกทั้งงานของเธอก็ต้องพูดคุยกับเพื่อนร่วมงานอยู่ตลอด ถ้าเธอไม่ลงมาก็ต้องเป็นพนักงานที่ขึ้นไปหาเธอแทน ไหนๆก็ต้องจัดห้องใหม่อยู่แล้ว เปลี่ยนจากชั้นบนสุดลงมาอยู่ชั้นนี้ก็น่าจะดีกว่า

วี๊ดดดดด... " โอ้โหแจน...วันนี้เจ้านายของเราได้ดอกไม้ช่อใหญ่เลยว่ะ มึงตัดชุดรึยังว้าาา "

" ตัดทำไมว่ะ " เสียงเล็กของพนักงานสาวเอ่ยถามเพื่อนที่นั่งอยู่ข้างๆ

" เอ้า...ก็เดี๋ยวต้องใส่ไปงานแต่งท่านรองไง "

" ไอ้กอล์ฟ !!! " ปาลิตาที่พยายามเดินหน้านิ่ง เดินตรงดิ่งจะเข้าห้องทำงานของตัวเองหันไปดุลูกน้อง

" โอ๊ๆๆ....อย่ารุนแรงกับน้องครับท่านรอง " พนักงานหนุ่มส่งยิ้มให้เจ้านายสาว เพราะทำงานด้วยกันมานานและเจ้านายสาวคนนี้ก็ไม่เคยถือตัว เธอเป็นทั้งเจ้านายและรุ่นพี่ที่ทุกคนเคารพรัก

" ใครบอกแกว่าพี่จะแต่งงาน " ปาลิตาเอ่ยเสียงขุ่น

" แหม...ก็เห็นหอบดอกไม้ขึ้นมาด้วย ก็นึกว่าตกลงปลงใจรับรักจากหุ้นส่วนคนใหม่แล้วนี่นา "

" หยุดพูดแล้วทำงานไปเลย งานออกแบบที่ตึกรื่นรมย์น่ะพี่ต้องได้วันนี้นะ " พูดจบขาเล็กก็รีบเดินไปขืนอยู่ต่อไอ้เด็กพวกนี้มันต้องหาเรื่องมาแซวเธออีกแน่ๆ

" อ้าว ไหนว่าให้เวลาผมอีกสองวันไง " พนักงานหนุ่มรีบแย้ง

" วันนี้ "

" โห่...เขินแล้วมาลงกับน้องกับนุ่งเหรอครับเจ้านาย " เขาเอ่ยเสียงดังเมื่อเห็นว่าเจ้านายสาวเดินห่างออกไปไกลแล้ว

" ไอ้กอล์ฟ !!! " ปาลิตาหยุดเดินแล้วหันกลับมาหาพนักงานหนุ่ม

" ครับๆ..วันนี้ครับ " กอล์ฟรีบนั่งลงและตั้งหน้าตั้งตาทำงานเมื่อเห็นสายตาดุของเจ้านาย เพื่อนที่นั่งอยู่ด้วยกันต่างพากันหัวเราะ บ้างก็เอ่ยสมน้ำหน้าคนปากดีที่อยู่ดีๆก็หาเรื่องใส่ตัวเอง

ปึก...ปาลิตานั่งกระแทกลงบนเก้าอี้อย่างอ่อนใจ นี่แค่วันแรกที่เขาส่งดอกไม้มาเองนะ ความจริงใช่ว่าเธอไม่ตื่นเต้น..กลับกันเธอตื่นเต้นมากเพราะนี่เป็นดอกไม้ช่อแรกที่เขาให้เธอก็ว่าได้ คำว่าโรแมนติกมันไม่เคยเกิดขึ้นกับผู้ชายคนนี้ อะไรที่อ่อนหวานอ่อนโยนเธอไม่เคยได้รับมัน ก็นะ...ระหว่างเธอกับเขามันเริ่มมาจากการฝึกวิชาต่อสู้นี่ วันๆไม่เอาลูกบอลขว้างใส่ก็เอามีดซัดมาชนิดไม่ให้เธอได้ตั้งตัว ฝึกจนตัวเขียวตัวช้ำ

กริ๊งงงง....ขณะที่กำลังนั่งถอนหายใจอยู่เสียงโทรศัพท์ภายในบนโต๊ะก็ดังขึ้น

" ฮัลโหล " เสียงหวานเอ่ยกับเอมอรเลขาสาวที่นั่งอยู่หน้าห้อง

" ท่านรองค่ะ มีแขกมาขอพบค่ะ จะให้ขึ้นมาพบท่านรองที่ห้องเลยหรือว่าเชิญที่ห้องรับรองดีคะ "

" อึ่มมม ที่ห้องรับรองแล้วกันนะ " ปาลิตาบอกแบบนั้น เธอคิดว่าคงเป็นเย่วเฟิ่งที่มาดูผลงานของตัวเอง ดีเหมือนกัน...เธอจะไปพูดกับเขาให้รู้เรื่อง จีบน่ะจีบได้แต่อย่าส่งดอกไม้มาฝากไว้แบบนี้ เธออายคน

หญิงสาวลุกจากเก้าอี้และเดินออกจากห้องทำงานตรงไปยังห้องรับรองที่อยู่อีกชั้น ขาเรียวเร่งฝีเท้าเพื่อให้ถึงห้องที่มีใครอีกคนนั่งรออยู่ วันนี้แหละเธอจะคุยกับเขาให้รู้เรื่อง อะไรทำได้หรือไม่ได้เธอต้องบอกขอบเขตให้เขารู้ ขอบเขตของการจีบที่เธอจะตั้งให้ในวันนี้ พรุ่งนี้จะได้ไม่มีใครเอ่ยแซวเธออีก

แกร๊ก..." นี่...พรุ่งนี้น่ะอย่าส่ง.....ทอยยยยย " มือเล็กเปิดประตูพร้อมกับตั้งท่าจะเล่นงานคนในห้อง แต่พอได้เห็นใบหน้าคนที่นั่งยิ้มอยู่คนตัวเล็กก็เปลี่ยนท่าทีทันที

" ไง...เมื่อกี้ยูว่าอะไรนะ " ชายหนุ่มรูปหล่อนัยน์ตาสีเทาอ่อน ผมสีน้ำตาลเข้ม เอ่ยขึ้น

" ปะ เปล่า ว่าแต่มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ จะมาทำไมไม่บอกจะได้ไปรับ " ปาลิตาเลี่ยงที่จะตอบเธอรีบเอ่ยถามเขาซะก่อนที่คนตรงหน้าจะสงสัย

" เมื่อเช้านี้แหละ....เห็นว่าเช้าเกินไปเลยไม่อยากรบกวนยู "

" แล้วไงว่างเหรอคะช่วงนี้ถึงมาหากันถึงที่นี่ได้ " หญิงสาวเอ่ยถามเพราะเธอไม่เคยเห็นเขาอยู่เฉยๆเลย ไม่ทำงานก็ไปเที่ยวกับสาวๆทอยหน่ะเพลย์บอยระดับไดมอนด์เลยนะ ถึงไม่ออกไปหาก็มีสาวๆมาหาถึงที่

" ไม่ว่างก็ทำตัวให้ว่างนี่แหละ คิดถึงยูอ่ะ "

แต๊ก !! .......... " อุ อุ้ยยย...ขะ ขอโทษค่ะ " เสียงเจ้แมวเอ่ยขึ้นเมื่อเผลอวางจานของว่างกระแทกลงกับโต๊ะ

ปาลิตามองบนพร้อมกับถอนหายใจ นี่เธอลืมไปได้ยังไงว่าเมื่อกี้เจ้แมวเดินถือถาดตามเธอเข้ามาด้วย เอาอีกแล้วชั้น...เป็นประเด็นอีกแล้วววว

" เป็นอะไร ถอนหายใจทำไม " เสียงทุ้มเอ่ยถาม

" เปล่า " ปาลิตาตอบเมื่อแม่บ้านใหญ่เดินออกจากห้องไป

" แสดงว่าเป็น...ไม่อยากเล่าหน่อยเหรอ " ชายหนุ่มยกยิ้ม

" ไม่มีอะไรสำคัญ "

" โอเค...ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร แต่ว่าพาไปหาอะไรกินก่อนสิ หิวน่ะ ...ตั้งแต่เมื่อคืนยังไม่ได้กินอะไรเลย "

" อ้าวเหรอ..ได้ๆ งั้นเดี๋ยวลงไปรอข้างล่างนะ เราขอไปเอากระเป๋าที่ห้องทำงานก่อน "

ปาลิตาและทอยเปิดประตูเดินออกจากห้องรับรองมาพร้อมกัน เสียงใสหัวเราะเมื่อเขาเล่าเรื่องระหว่างที่อยู่บนเครื่องบินให้เธอฟัง แต่เมื่อเดินมาถึงหน้าลิฟต์เพื่อจะลงไปชั้นล่างทั้งคู่ก็เจอกับประธานใหญ่ของบริษัทที่เดินมากับหุ้นส่วนคนใหม่

" ยัยหนู...อ้าวทอย มาตั้งแต่เมื่อไหร่ " คำเอ่ยทักของว่าที่พ่อตาทำให้เย่วเฟิ่งขมวดคิ้ว ท่าทางเพื่อนคนนี้จะรู้จักกับคนในครอบครัวของเธอ แต่เมื่อลำดับเหตุการณ์ก่อนหน้าเขาก็เข้าใจได้ในทันที คงไม่ใช่แค่คุณประภพที่รู้จักทอยแต่คุณกรองแก้วแม่ของปาลิตาเองก็คงรู้จักทอยดีเหมือนกัน ก็มันเป็นคนช่วยเธอเอาไว้นี่นะ

......................................................

อ่ะ...พึ่งได้จีบก็มีคนมาเป็นก้างขวางไว้นะ..อาเย่วนะ อย่าพึ่งถอดใจไปก่อนซะล่ะ