Vengeance of the Battered

Chapter 1

"Mommy, what happened to your face?" Umagaw sa atensyon ko ang pagpansin ni Sarah sa natamo kong sugat sa pisngi na hindi na halos naitago ng malago kong buhok.

"Kagat lang ng lamok ito, Sarah. 'Wag mo nang pansinin pa." I signaled her to return to eating and just don't bother herself worrying about my face.

Hindi niya rin naman maiintindihan sa mura niyang edad ang pinagdadaanan ko sa kamay ng daddy niya. I just can't. I'm afraid of tearing down our family that I have almost dying to save.

"Get up now, Sarah. Male-late ka na sa pasok mo," may awtoridad sa tono ng boses ni Liam that drive my daughter quickly stood up from her seat.

Kasunod niya akong pinasadahan ng tingin. "Iyong bilin ko sa iyo, Kris. Huwag na huwag kang lalabas ng bahay. Understood?" And as if I have other option other than nodding my head as a sign of agreement.

Nakawala na nga ako mula sa pagkakakulong ko noon sa isang madilim na kwarto… yet, still I'm a prisoner of my own house.

Maganda naman at maayos ang trabaho ni Liam sa ospital as the head doctor there. Sobra pa sa sapat ang kinikita niya kaya hindi na niya ako hinahayaan pang magtrabaho.

To act as his wife, I must stay in our house all day long… to be imprisoned here in my entire life… without even experiencing travelling outside.

"Dapat ko po bang ikatuwa na hindi na ako nakakulong ngayon sa kwarto?" I asked to Nay Minda, ang nagsilbing nanay ko sa napakalaking mansyon na tinitirhan ko. "O, dapat akong malungkot kasi nakalabas lang ako ng kwartong 'yon, pero hindi pwedeng lumabas ng bahay na 'to?"

Huminto siya sa pagliligpit ng mga plato, and on the vacant seat which she's able to face me, she sat. "Kung hindi ka na masaya sa piling ni Liam, pwede mo naman siyang hiwalayan. Kung napapagod ka nang ikinukulong ka niya rito sa bahay, bakit ka magtitiis kung may iba pa namang lalaki riyan ang kaya kang itrato nang tama na hindi nagagawa sa iyo ng asawa mo."

Napayuko ako dala ng lungkot. "Hindi ko kayang iwan dito si Sarah. Sigurado akong hindi magiging maayos ang lagay rito ni Sarah sa oras na makipaghiwalay ako kay Liam. Kaya kahit masakit at nahihirapan ako, hindi ako nagpa-file ng divorce."

"Kahit naman hindi ko tunay na anak si Sarah, mahal na mahal ko siya, Nay Minda. Hindi man siya sa sinapupunan ko nanggaling, minahal ko pa rin siya na parang sarili kong laman at dugo. And the moment I leave this house without bringing her with me, ilalagay ko sa alanganin ang anak ko."

"Hindi mo rin naman masisisi si Liam kung sakaling magbago man ang trato niya kay Sarah. Alam naman nating mabait lang 'yong tao sa bata kasi nandito ka. Pero sakaling magdesisyon kang umalis, ano pang dahilan ni Liam na tratuhin na anak si Sarah, e 'di niya naman talaga ito anak, 'di ba?"

She held my hand firmly, suot ang nangungusap niyang mga mata. "Gumawa ka ng desisyon na makabubuti sa iyo at sa anak mo. Itakas mo siya, Kris."

I wiggled my head constantly. "I couldn't do that. I didn't have any capacity to escape this house with her."

"Para namang hindi n'yo kilala ang alaga n'yong 'yon, nay. May isandaang bodyguard nga yata ang nakabantay sa akin just to secure na hindi ako lalabas ng bahay. How do you think could I escape from those fvcking guards?" Natatawa na lang ako as I keep wiggling my head.

Escaping this hell will never be possible to happen. Matagal ko nang tinanggap mula nang maitali ang kaluluwa ko kay Liam na rito rin mismo sa lugar na ito ako mamamatay.

Kaunting sugat at pasa pa, baka bukas ay matuluyan na ako.

"Kung may kapangyarihan lang ako, anak… tinulungan na kita." She brushed my hair which making my body calmed for a moment. "Para isang pitik ko lang, bumalik na sa pagiging makinis ang balat mo."

And that makes me sad even more. How I wish to turn back time…. and how I wish myself to become those famous runaway brides on the day of their wedding. If I were to be, wala sana ako sa gan'tong kalungkot na buhay ngayon.

"It's funny when he says he won't ever make me feel regretful for accepting his proposal, and this happens…" Droplets of tears just got started streaming down my cheeks.

"I once became the happiest woman in the world when the man I love kneeled down in front of me, asking me to be his bride. And with how fast the night changes, ako na siguro 'yong pinakamalungkot na babae sa buong mundo, na sising-sisi na tinanggap ko siya bilang asawa."

He promised to give me a good and happy life. Ito ba 'yong sinasabi niyang good and happy life? This is hell. He literally brought me to hell!

"Ang tanging magagawa ko na lang para sa iyo ay ang ipagdasal na balang araw ay malagay na sa maayos ang buhay mo."

"Pero tandaan mong ikaw lang ang may kakayahan na gumuhit ng sarili mong kapalaran, Kris. Kung gusto mong makawala sa impyernong buhay na ibinigay sa iyo ni Liam, dapat kumilos ka."

Isang tipid na ngiti ang ibinigay sa akin ni Nay Minda bago niya ipinagpatuloy ang pagliligpit sa aming pinagkainan.

And I was like… Oh? This is the choice I make. Natural lang na harapin ko 'yong consequence even though hindi ko ine-expect na gan'to kalala pala 'yong consequence sa ginawa kong pag-oo kay Liam noon.

*****

"Bakit nakita kong nasa basurahan lahat 'yong mga chinese herbs na kabibili ko lang?"

Abala akong nagbabasa ng libro sa kwarto namin nang bumukas ang pinto, at ang blankong mukha ni Liam ang bumungad sa akin habang nakasampay sa kanyang braso 'yong kahuhubad niya lang na lab coat.

'Yong mukha niya na palaging nakangiti dati tuwing kasama niya ako at 'yong excitement sa mukha niya when we're travelling together, simula nang maging mag-asawa kami ay hindi ko na 'yon muling nakita.

"Expired na ang mga 'yon, honey--"