Thamia
PARANG nahihirapan akong huminga.
Simula nang umalis kami sa university, hindi na ako makahinga nang maayos. Naalala ko pa na may tinutukan ng baril si Miguel.
Sinilip ko si Miguel. Hawak niya pa rin ang baril at nilalaro iyon sa kanyang kamay. May bala kaya iyon? Paano kung makalabit niya ang gatilyo at pumutok ito?
Nanginginig ang aking kamay. Hindi ko talaga gusto na nakakakita ng kahit anong armas na makakakitil ng buhay ng tao. Naaalala ko ang pangit na napagdaanan ko. Kung paano ako napagbintangang pumatay kahit wala akong kaalam-alam sa ibinibintang nila sa akin.
“How was your first day?”
Nagtaas ako ng tingin kay Miguel. Hindi siya nakatingin sa akin at nakakakilabot ang dala niyang aura.
“O-Okay naman.”
Ngumiti siya, pero hindi ito iyong ngiti na gusto kong makita.
