Miguel
I JUST took a shower and went to the kitchen to drink some water. Pinapakalma ko ang aking sarili bago ko gawin ang dapat kong gawin. Ayokong puntahan ang mga taong kailangan kong kausapin na mainit ang ulo ko dahil baka magdilim ang aking paningin at kung anong magawa ko sa kanila.
I don’t trust myself when I’m angry.
“Miguel, naandito ka pa pala. Akala ko ay umalis ka kanina.”
Nakita ko si Nanay Dotty. Para ko na siyang ina. Dahil abala ang aking ama sa mga negosyo ay hindi ako napagtuunan nito ng pansin noon at naalagaan. Si Nanay Dotty ang naroroon para sa akin. I trust her, and I know she treated me as her own, too.
But right now, I can’t look at her the same way I used to.
Napansin ni Nanay Dorothy ang pamamaraan ko ng pagtingin sa kanya. Naglakad siya papalapit sa akin
