Thamia
NAKAKAPANIBAGO ang kinikilos ng mga tao sa paligid ko. Ganoon man, hindi ko na rin masyadong inisip pa. Kagaya ng sinabi ko noon, pag-aaral naman ang ipinunta ko rito at hindi maging parte ng buhay nila.
“Tamie, naandiyan na ang sundo mo. Mauna ka nang umuwi. May kailangan pa akong asikasuhin.”
Tumingin ako kay Mateo. Tumango ako sa kanya at nagdesisyon nang pumunta ng parking lot.
Inihatid niya naman ako papunta roon at pinagbuksan din ng pinto.
“Hindi mo naman na ako kailangan pang ihatid dito. Kaya ko ang sarili ko,” sabi ko sa kanya. “But thanks.”
“Trabaho kong masigurado na ligtas ka. Dahil kapag may nangyari sa ‘yo, paniguradong makikita ko si Kamatayan.” Tumawa siya matapos sabihin iyon.
Napangiwi na lamang ako. It’s so easy for them to talk about death.
Pumasok na ak
