NİLÜFER…
Odanın kapısından içeri adımımı atar atmaz, üzerime çöken yorgunluk bütün kemiklerime yayıldı. Sadece fiziksel bir bitkinlik değildi bu. Az önce bir kadının haysiyetini ayaklar altına alışını izlemiş, üzerine bir de kendi ellerimle adaleti sağlamaya çalışmıştım. Ruhumun her bir zerresi sızlıyordu.
Ayağımın ucuyla topuklularımı çıkardım. Odanın içine bakacak hâlim dahi kalmamıştı. Ara kapıdan oturma odasına geçtim. Can havliyle koltuğa attım kendimi.
Birkaç saat önce seçtiğimiz mobilyalardı bunlar. Seçtiğimiz eşyalar gelmiş. Hatta yerleştirilmişti bile. Şu an inceleyecek hâlde değilim. Bir kendime geleyim, bakarım elbet.
Babama ettiği hakaret hâlâ kulaklarımda yankılanıyor. Bu ne cürret? Babamı tanımaz bile. Hele ki bor ölünün ardından... Nasıl olur da bu sözleri söyler?
İns
