Kenji's Forbidden Obsession

CHAPTER 10 (BREAKFAST)

CHAPTER 10

Mabuti na lang at matambok ang aking pw3t dahil gigil na gigil na humalik si Kenji.

“Ohh… Sige pa, Kenji,” ungol ko. Nakatukod na ang aking mga tuhod sa kama. Nakatuwad na ako upang mas malayang maipasok ni Kenji ang daliri niya sa loob at mas mahalikan niya ng mabuti ang pisngi ng aking pw3t.

“Malapit na ako, Kenji! Ohh! Ahh!” malakas na sigaw ko upang ipaalam sa kanya na malapit na akong labasan. Sumasakit na ang aking puson at para na akong maiihi.

Hindi nagtagal ay nanginig na ang aking buong katawan at napaliyad na ako. Isang malamig na likido ang aking naramdaman na dumaloy sa aking hita.

Naghahabol ako ng aking paghinga nang alisin ni Kenji ang kamay niya sa loob ng aking but4s.

Nakabaon na ang aking mukha sa unan at hindi ako makapagsalita ng maayos. Ungol lang ang ginawa ko, pero kung hingalin ako ay parang tumakbo ako ng ilang kilometro.

“Are you okay?” he asked. I did not answer him.

“Saskia, are you okay?” ulit na tanong nito sa akin.

“Mamaya mo na ako kausapin. Hinihingal pa ako,” pag-amin ko sa kanya.

I heard this annoying laugh. At pinagtawanan pa ako ng lokong ‘to.

“Are you tired? You've only cummed once,”

He laughed again after he asked. Pinagtatawanan lang talaga ako ng lalaking ‘to. Ano naman kung napagod na agad ako kahit isang beses pa lang akong nilabasan? First time kong labasan! Nakakapagod naman kasi talaga kahit nakahiga ka lang at paungol-ungol lang ang ginagawa mo.

“’Wag mo nga akong pagtawanan d’yan! Hindi mo naman sinabi na nakakapagod pala ‘to,” wika ko.

Bumibigat na ang talukap ng aking mga mata dahil sa pagod na aking nararamdaman. But I have to go back to my room. I should sleep there because they might catch me sleeping in Kenji's room.

“Are you sleeping?” mahina na ang pagkakarinig ko sa boses ni Kenji dahil sa antok ko.

“Matutulog lang ako sandali. Give me ten minutes to sleep. Wake me up right away so I can go back to my room,” sambit ko.

Magpapahinga lang ako saglit. Naubos ang lakas ko para bumalik sa aking kwarto kahit magkatapat lang naman ang kwarto naming dalawa.

Hindi ko alam kung ilang minuto ba akong nakatulog sa kwarto ni Kenji. But when I opened my eyes, I was already inside my room hugging my pillow. Si Kenji ba ang naghatid sa akin dito?

Sabi ko ay sampong minuto lang dapat ako matutulog. Hindi pa naman ako nakapag-ayos ng kwarto ko! Mabilis akong bumangon kahit inaantok pa ako. Tiningnan ko ang aking sahig upang icheck kung nandoon pa ang mga damit na iniwan ko kagabi bago ako pumunta sa kwarto ni Kenji. Paano ba naman kasi, nahirapan akong maghanap ng damit na isusuot ko kaya halos lahat ng damit ko sa loob ng aking cabinet ay nailabas ko kagabi. Sabi ko ay ngayon ko pa aayusin.

Ngunit nang tiningnan ko ang sahig ay malinis na iyon. Wala na ang mga damit na nakakalat kagabi.

Ginulo ko ang aking buhok at impit akong sumigaw.

“Nakakahiya ka, Saskia! Nakita ni Kenji na ang kalat-kalat ng kwarto mo! Sasabihin nun ang balahura mong babae ka!” sigaw ko.

Gumulong-gulong pa ako sa kama hanggang sa malaglag na ako.

“Aray ko,” pagrereklamo ko. Hawak-hawak ko ang aking balakang nang bumalik ako sa pagkakaupo sa ibabaw ng kama.

Imposible naman na si Nanay Dishang o si Nanay Isay ang nag-ayos nun dahil hindi naman sila pumapasok sa loob ng aking kwarto ng hindi nagpapaalam sa akin. Kapag alam ng mga ‘yon na tulog ako ay hindi sila pumapasok sa loob ng aking kwarto. Kaya si Kenji lang ang isang tao na alam kong naglinis sa mga kalat ko. At isa pa, galing din ako sa kwarto niya kagabi.

Sana ‘wag ako ijudge ni Kenji dahil lang doon sa mga nakita niya. Malinis naman akong tao! Nasaktuhan lang nang pumasok siya at naghahanap ako ng maayos na isusuot kapag pupunta ako sa kanyang kwarto.

Dumagdag na naman sa mga kahihiyan ko sa buhay.

Since it was already eight in the morning, I decided to take a shower before going downstairs. Naghihintay na ang mga bulaklak ko na madiligan sila. Buti pa ako, nadiligan na kagabi! Eme lang!

After I took a bath, I went downstairs. I went straight to my garden.

Kinuha ko ang hose upang magsimula ng magdilig ng mga bulaklak. Nakasanayan ko ng magsuot ng sando na kulay puti at maong short sa tuwing nagdidilig ako dahil sa sobrang init ng panahon.

Not far away, I saw Kenji talking to Tatay Ernesto, one of the guards at the house. Kumaway ako sa kanya nang makita kong napasulyap ito sa aking direksiyon.

Pigil na pigil ko ang aking mga ngiti nang makita kong papalapit na sa aking pwesto si Kenji. Nagkunwari akong walang kaalam-alam na pupunta siya sa akin.

“Good morning, Saskia,” bati nito.

“Good morning, Kenji! Kumain kana ba ng breakfast mo?” nakangiting tanong ko.

“Not yet. I'm waiting for you to wake up,”

“Bakit mo naman ako hinihintay? Nasa akin ba ang breakfast mo?” I asked.

Ngumiti siya ng pilyo bago sumagot.

“Yes… because I want you to be my breakfast,”

“Ako ang gagawin mong breakfast? Hindi naman ako pwedeng kainin, Kenji. Ang ibig mo yatang sabihin ay sasabayan kitang kumain ng breakfast. Sige, sasabayan kita pero tatapusin ko muna ‘tong pagdidilig ng halaman,”

“Tapusin mo na ang pagdidilig sa kanila dahil ikaw naman ang didiligan ko mamaya,”