CHAPTER 7 (PALO)
906 Words
CHAPTER 7 (PALO)
Excited na may kaonting kaba ang aking naramdaman para sa mangyayari mamaya.
“Kenji, bakit hindi ako pwedeng lumabas ng bahay?” tanong ko sa kanya. Curious kasi talaga ako kung ano ang meron sa labas ng bahay. Ang tagal ko ng inaasam ang makalabas. Gusto ko ring makakilala ng ibang mga tao bukod sa mga kasama ko rito sa bahay. Habang-buhay na lang ba akong nandito sa loob? Pakiramdam ko hindi ako tuluyang magiging independent kung nandito lang ako. Susubukan kong kausapin siya na kung pwede ba akong lumabas. Siya lang naman ang makakapagdesisyon kung lalabas ba ako o hindi.
“Why? You wanna go out?” he asked. Mabilis akong tumango. Nasa ganoong posisyon pa rin kaming dalawa. Nakasandal ako sa pool at magkadikit ang mga katawan naming dalawa. Nasa bewang ko ang isang kamay niya at hinahaplos niya iyon sa ilalim ng tubig.
Magkalapit lamang ang mga mukha naming dalawa at naaamoy ko pa ang minty niyang amoy.
“Gusto ko ng lumabas. Simula bata pa lang ako nandito na ako sa bahay. I can’t stay here at home forever, Kenji. I need to go out and meet people. I want to work and…” I trailed off, avoiding his gaze. “I want to meet my parents,”
Napatigil siya, tila may malalim na iniisip habang nakatitig sa akin. Biglang humigpit ang pagkakahawak niya sa aking bewang, at bahagya pang umigting ang kanyang panga. Nang marinig niyang binanggit ko ang pagnanais kong makilala ang aking mga magulang ay tila nagbago ang ekspresyon ng mukha niya.
“Do you know my parents, Kenji? Are they… gone?” I asked, my voice barely a whisper.
Bumigat bigla ang hangin sa pagitan namin. Sa nakikita kong ekspresyon niya ay mas lumala ang kagustuhan kong malaman ang totoo. Bakit ganito ang reaksiyon niya?
“You are not allowed to ask questions about your parents, Saskia,” he said in a cold voice.
After he said that, he suddenly left me alone by the pool.
Ano ba ang mayroon sa aking mga magulang?
I just left the pool and grabbed my towel before wrapping it around my shoulders. What am I going to do here? Kenji isn’t here anymore.
“Magpapahatid lang ng dinner niya si Sir Kenji,” napanguso ako nang marinig ko ang boses ni Nanay Dishang. Sinabi niya iyon kay Nanay Isay pero narinig ko pa rin kahit nandito ako sa sala at nanonood ng palabas sa tv. Kanina pa ako rito, nag-aabang akong lumabas si Kenji ngunit wala akong nakita kahit anino niya man lang. And now, he’ll even have his dinner delivered to his room.
Itutuloy pa kaya namin ang plano namin kanina? Pupunta ba ako sa kwarto niya mamayang gabi? Mukha kasing ayaw niya naman. Ginalit ko ata dahil sa pagtatanong ko sa kanya tungkol sa aking mga magulang. Sana pala hindi na lang ako nagtanong. Bakit kasi ang daldal ko.
Matamlay ako habang kumakain ng dinner. At napansin din iyon ni Nanay Isay. Si Nanay Dishang pa ang naghatid ng dinner para kay Kenji kaya mas hindi ko rin siya nakita.
“Bakit ang haba ng nguso mo d’yan, Saskia? May problema ka ba?” tanong niya sa akin. Sabay kaming tatlo na kumakain ng hapunan.
“Ang haba ng nguso kasi hindi lumabas?” pang-aasar niya sa akin.
Should I continue going to his room later? What if he gets even angrier with me?
It's 1 am and I'm still not asleep. I'm just walking back and forth in my room. Hindi ako makatulog dahil nga iniisip ko ang napagkasunduan naming dalawa kanina. Kahit may pagdadalawang-isip ako ay pumunta pa rin ako sa kwarto niya. Bitbit ang aking lakas ng loob.
Isang beses pa lang ako kumatok ay bumukas na ang pintuan.
Kenji appeared in front of me, his hair is messy and wearing a white shirt and black boxers.
“What are you doing here?” he asked in a strict voice.
“Sabi mo… sabi mo pupunta ako sa kwarto mo, ‘di ba?” tanong ko sa kanya.
He opened his door wide.
“Come in, hurry up,” he said. I quickly entered his room.
I flinched when I felt him hitting my ass.
“What the?” nagtatakang tanong ko. Bakit niya ako pinalo? Ang sakit ng pw3t ko!
“Why did you come just now? I've been waiting for you for a while,”
Gulat na gulat ko siyang hinarap. Pero bago pa ako makapagsalita ay inunahan niya ako. Kanina niya pa ba ako hinihintay?
“Take off your shorts and lie down on the bed,”
Ang bilis naman! Maghuhubad na agad ako? Nagmamadali na ata siya kasi late na akong dumating. Mabilis kong hinubad ang aking silk na short at umupo ako sa kama. Hinila ko pa pababa ang laylayan ng aking damit upang takpan ang pagkababa3 ko dahil nahihiya na ako.
“Dapa, Saskia,” wika niya. Tumango ako at dahan-dahang dumapa sa ibabaw ng kama. Inabot ko ang isang unan at doon ko pinatong ang aking pisngi. Ilang segundo lamang ang lumipas at naramdaman ko na ang pagpalo nito sa aking pw3t.
Sunod-sunod iyon hanggang sa hindi na ako makatiis at nagreklamo na ako. Sigurado akong namumula na ang pw3t ko ngayon.
“Masakit na, Kenji,” sabi ko at nilingon ko siya.
“This is what you get if you don't follow my orders,”
- Writer
