CHAPTER 2 (BAKAT)
1012 Words
CHAPTER 2 (BAKAT)
Impit akong sumigaw. My eyes widened and I still kept staring at that part. Hindi ko maiwas ang aking mga mata! Paano ba ako iiwas kung ang haba-haba nun? May ugat-ugat pa!
“Cover your fuvcking eyes, Saskia!” nang sumigaw ito ay doon pa lang ako natauhan. Iniwas ko agad ang aking tingin at tinakpan ang aking mga mata at sunod-sunod akong humingi ng tawad sa kanya.
“Pasensya na po! Hindi ko po sinasadyang makita ‘yan! I’m sorry!”
A few minutes passed and I heard his voice again. Doon ko pa lang inalis ang aking kamay. When I looked at him, he was already wearing a maroon t-shirt and gray pants.
Sana pala tinitigan ko na ng mabuti kanina, natakpan na tuloy ngayon.
“Hinatid ko lang po ang kape n’yo, Mr. Kenji. Aalis na rin po agad ako. Pasensya na po talaga,” paghingi ko ulit ng paumanhin dito. Aalis din kaya ito agad? Kailan na naman kaya siya babalik? Hindi ba ako pwedeng sumama sa kanya?
Tumayo na ako at akmang aalis na sana. Ngunit nang dumaan ako sa kanyang harapan ay hinawakan niya ang aking siko. Napaigtad agad ako sa ginawa niya kaya binitawan niya ito. Ang init ng mga kamay niya!
“About what you saw…”
“Kulang pa nga 'yong nakita ko,” sabi ko sa aking isip.
Hinarap ko agad ito upang humingi na naman ng paumanhin sa kanya.
“Sorry po! Hindi ko po sasabihin kahit kanino kung ano man ang nakita ko kanina! Promise po ‘yan!”
Tinaas ko pa ang aking kamay. Wala naman akong ibang mapagsasabihan dahil wala naman akong mga kaibigan. Mga kaibigan ko rito sila lang nina Nanay Isay at Dishang. Kasi wala naman akong ibang makakausap dito kung hindi sila lang. Kung pwede lang kahit ang mga halaman at mga alagang manok ang kakausapin ko.
“Then we are good. This is only between us, okay? Hindi mo ‘to pwedeng sabihin kahit kanino,” wika nito.
Binaba ko na ang aking kamay at sunod-sunod akong napatango.
“Yes po, opo! Hindi ko po ‘to sasabihin kahit kanino kung gaano po kataas ang nakita ko!”
Tinakpan ko agad ang bibig ko nang madulas ako. Mababatukan lang ako ni Nanay Dishang kapag nalaman niya ‘to. Hindi ka talaga nag-iingat, Saskia!
“How long is it, Saskia?” he asked me and grinned.
“Mahaba po,” sagot ko. I raised my hand again and showed him my wrist. “It looks like it’s this thick and this long,” dagdag ko pa. Sunod ko namang pinakita ang pagsukat ko sa kalahati ng aking braso. Ganoon talaga kataas! Papasok na ata ‘yon sa matres mo, eh!
He laughed out loud. Tinaas niya ang isang kamay at pinatong iyon sa aking ulo bago ginulo ang buhok ko.
“You're a crazy woman. You really measured it,”
Inilarawan ko pa talaga! Saskia ang bobo mo!
“Hindi ko naman po sasabihin kahit kanino, Mr. Kenji! Promise! Secret lang natin ‘yon!”
“You'd better go to sleep, Saskia. Maybe I can do something to you if you stay here longer.” napapaos na sabi niya.
Ginalit ko ba siya? Tahimik akong umalis sa kanyang kwarto. Ginalit ko ata si Mr. Kenji. Masyado akong naging kampante na biro-biruin siya.
Buong gabi ay iyon ang nasa loob ng aking isipan. Minsan na nga lang siyang makadalaw rito tapos nagalit pa siya sa sinabi ko. Hindi ka kasi nag- iingat, Saskia!
Maaga akong nagising gaya ng aking nakasanayan. Nagdidilig kasi ako ng halaman. Kapag wala akong magawa ay pagtatanim ng mga bulaklak ang aking ginagawa. Ako rin ang nag landscape sa garden ng bahay na ito. Meron naman ng landscape dati, pero binago ko lahat.
“Saskia! Ikaw talagang bata ka! Magsuot ka nga ng bra doon at kitang-kita ko ang ut0ng mo rito! Paano kung makita ka ni Sir?” sigaw ni Nanay Dishang sa akin.
Napatitig ako sa aking sarili. Manipis na kulay puting t-shirt ang aking suot na damit. Bakas na nga ang aking ut0ng sa nipis ng aking suot na damit. Naiinitan kasi ako kapag may suot akong bra. At tsaka wala naman akong dibdib kaya bakit tatakpan ko pa.
“Ikaw talagang bata ka! Magbihis doon! O kaya magsuot nalang muna ng bra! Baka makita ka pa ni Sir Kenji at may tumayo pa ng wala sa oras. Nakatayo pa naman ‘yong mga ano nila sa tuwing umaga!”
Halos kurutin na ako ni Nanay nang makalapit na ito.
“Okay lang po 'to, 'Nay. Hindi naman po ata lalabas si Sir. Kailan kaya ang uwi niya, 'Nay?”
Maswerte na kami kung dalawang araw ang itatagal niyan dito.
“Ano'ng hindi lalabas? Nandoon na nga sa dining area at kumakain ng almusal niya. Kaya nga ako pumunta rito upang tawagin ka dahil sabay daw kayong kakain! Sa likod ka muna dumaan at dumiretso ka sa kwarto mo. Magbihis ka muna bago ka humarap sa ka—
Hindi ko na pinatapos ang sinasabi ni Nanay Dishang dahil kumaripas na ako ng takbo papunta sa loob. Iniwan ko pa ang hose na nakabukas kaya hindi ako nahabol kaagad ni Nanay. Narinig ko pa ang mga sigaw niya. Nang marinig ko palang na pinapatawag ako gusto ko na agad makarating sa harapan ni Mr. Kenji.
“Good morning po!” magiliw na bati konf bati habang papalapit sa mahabang mesa.
Naabutan ko si Mr. Kenji na nakaupo na roon, tahimik, at nakatitig lang sa pagkain na nasa harapan niya. Hindi niya pa ito ginagalaw na para bang may hinihintay siya. Ako na ba 'yon?
“Sabay daw po tayong kakain?” dagdag ko. Nilagay ko ang buhok na humarang sa aking pisngi sa likod ng aking tainga.
Ngunit walang sagot.
Sa halip, napansin kong bumaba ang kanyang tingin. Ilang beses siyang napalunok, sunod-sunod. Yumuko ako upang tingnan din kung saan nakatuon ang mga mata niya.
Doon ko lang napagtanto na wala nga pala akong suot na bra!
- Writer
