Seyfo hastaneden çıktıktan sonra kimseye bakmadan yürüdü; kulaklarında hâlâ o cümle çınlıyordu: "Hamileyim ondan… bizden olmaz."
Adımlarını hızlandırdı, sonra koşar gibi arabaya bindi. Kapıyı öyle bir çarptı ki ses otoparkta yankılandı. Direksiyona oturdu ama birkaç saniye çalıştırmadı arabayı. Elleri titriyordu. Nefesi kesik kesikti.
Sonra bir anda direksiyona yumruğu indirdi.
"Ulan!" diye bağırdı dişlerini sıkarak.
"Ulan ben seni ondan çok sevdim lan!"
Motoru çalıştırdı, gaza öyle bir bastı ki araba yerinden sıçradı. Gözleri kıpkırmızıydı. Yolda kimseyi görmüyordu sanki, sadece içindeki öfkeyi bastırmaya çalışıyordu.
Dakikalar sonra Ferman’ın ona verdiği eve geldi. Arabayı bahçeye savurur gibi park etti. Kapıyı tekmeyle açtı.
İçeri girer girmez her şey patladı.
Masayı tekmeyle de
