Aynanın karşısında öylece kalmıştım. Sessizlik hem dostumdu hem de düşmanım. Ellerim hâlâ karnımda, gözlerim hâlâ testin üzerindeydi. İçimde bir kıpırtı yoktu henüz, ama sanki yüreğim çoktan onun kalp atışlarını duymaya başlamıştı. Bu kez başka bir şeydi. Bu kez yalnız değildim.
Ama hâlâ ne yapacağımı bilmiyordum.
Telefonumun ekranı titredi. Melisa’nın adı yazıyordu. Açmadım. Konuşursam ağlardım. Konuşursam anlatırdım. Ama bu sefer kimse bilmemeliydi. Bu defa bu mucizeye gölge düşmemeliydi.
Kapının önünde bir ses... Adımlar ağır, ama tanıdık. Demir.
Nefesimi tuttum. İçgüdüsel bir korku. O bilmemeliydi. Şimdi değil.
Kapı açılmadı. Sadece birkaç saniye durdu, sonra uzaklaştı. O kadar çok şey yaşanmıştı ki, artık aynı evin içinde bile birbirimize yabancıydık. Her gün biraz daha silinip g
