Kocasının malikanede olmadığı ilk gündü. Ahsen, sabah uyandığında odanın sessizliğinde farklı bir hava hissetti. Demir’in varlığı, çoğu zaman üzerinde ağır bir gölge gibi duruyordu; onun otoritesi ve sert bakışları, nefesini bile temkinli almasına sebep oluyordu. Şimdi ise odada o yoktu. İlk defa kendini biraz olsun rahatlamış hissetti.
Kimse ona sesini yükseltmemiş, azarlamamıştı. Yalnızca bu bile Ahsen’in içinde kısa süreliğine huzurlu bir boşluk yarattı. Fakat bu huzurun içine endişe çabucak sızdı. Çünkü düşünceleri, Demir’in uzaklarda olduğunu bilse de hâlâ onun etrafında dönüyordu.
“Acaba sabahları yine midesi bulanıyor mu?” diye düşündü.
Onu çoğu zaman aç karnına kahve içerken görmüştü ve hemen ardından yaşadığı bulantılara şahit olmuştu. Ahsen, bu durumun sebebini anlayamıyor, ha
