Beş Ay Sonra
Tam tamına beş ay geçmişti. Ahsen’in karnı bu süre zarfında iyice büyümüş, bedeni anneliğin ağır yükünü taşırken ruhu her geçen gün biraz daha yalnızlaşmıştı. Gözlerinin altındaki morluklar, sadece uykusuz gecelerin değil; bir türlü ulaşamadığı kocasının yokluğunun izleriydi.
Demir’in gidişinden bu yana bir kez olsun sesini duyamamıştı. Ne bir telefon, ne bir mesaj… Kayınpederinin numarasına ulaşmaya çalıştı defalarca, ama her denemesi cevapsız kaldı. Herkesten ve her şeyden koparılmış gibiydi. İçinde büyüyen hayat, onun için bir teselli olmalıydı, ama Ahsen’in kalbindeki özlem ve endişe, sevincin önüne bir gölge gibi düşüyordu.
O gün, alışkanlık haline getirdiği gibi parkta dolaşmaya çıkmıştı. Ağaçların yaprakları rüzgârla hışırdıyor, uzaktan çocukların kahkahaları yankıla
