บทที่ 1 เจอกันครั้งแรก..ในรอบหลายปี

1572 Words

เวลา 01.23 น. พระพายรู้สึกตัวตื่นขึ้นมากลางดึกเพราะอยากเข้าห้องน้ำ ก่อนจะลงมาข้างล่างเพื่อกินน้ำในห้องครัว แต่เพราะความขี้เกียจหญิงสาวจึงเลือกไม่เปิดไฟแล้วเดินไปห้องครัวด้วยความเคยชินเนื่องจากมานอนบ้านนับดาวบ่อย ขณะที่ร่างบางกำลังยกแก้วน้ำขึ้นดื่มนั้นหูเล็กก็ได้ยินเสียงกุกกักดังอยู่ไม่ไกล ใบหน้าสวยหันไปมองรอบบ้านแต่พบว่าไม่มีอะไรจึงเลิกสนใจไป ก่อนจะปิดฝาขวดน้ำแล้วเก็บเข้าตู้เย็นเหมือนเดิม แต่ว่าก็ต้องชะงักไปอีกรอบเพราะคราวนี้เธอได้ยินเสียงนั้นชัดขึ้นกว่าเดิมและเหมือนจะดังมาจากทางประตูบ้าน “ใครน่ะ ขโมยเหรอ?” พระพายพึมพำออกมาเสียงเบา ก่อนจะมองหาอาวุธเพื่อเอาไว้ป้องกันตัวเองถ้าเกิดว่าเป็นขโมยจริง ๆ ดวงตากลมก็เหลือบไปเห็นสากกะเบือที่วางอยู่บนเคาท์เตอร์ครัวไม่ไกลจากตัวเองเท่าไหร่ เท้าเล็กรีบก้าวเดินย่องเข้าไปหยิบด้วยความเบาที่สุด จากนั้นก็ค่อย ๆ ย่องกลับมาหลบบริเวณหลังโต๊ะเพื่อแอบดู และเมื่อเห็นว่าเงาของไอ้โจรชั่วกำลังเดินเข้ามาใกล้ พระพายก็ยกสากกะเบือฟาดไปที่ร่างนั้นด้วยความเต็มแรงจนมันร้องออกมาด้วยความจุก ตุ้บ! อั่ก! “อ๊ะ!” “แกเป็นใคร เข้ามาในนี้ได้ยังไง!” ปากถามแต่มือเล็กกระหน่ำตีรัวไม่ยั้ง “อึก! โอ้ย” “นี่แหนะ! ไอ้โจรชั่ว ตายซะเถอะแก” แต่เพราะขนาดตัวที่แตกต่างกันทำให้หญิงสาวฟาดโดนเพียงแค่ช่วงอกของมันเท่านั้น ก่อนจะโดนมือใหญ่รวบข้อมือของเธอไว้พร้อมกับล็อกตัวไม่ให้หญิงสาวดิ้นได้ ตายล่ะ เธอพลาดท่าให้มันแล้ว “ปล่อยฉันนะ! แกจะทำอะไร!” “เงียบ!” ไอ้โจรชั่วสั่งเธอเสียงเข้ม “ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! มีโจรเข้าบ้าน” แต่ว่ามีเหรอที่พระพายจะยอมฟัง หญิงสาวแหกปากร้องตะโกนออกมาลั่นบ้านเพื่อเรียกให้คนมาช่วย เมื่อเห็นว่าร่างเล็กร้องตะโกนเสียงดังไอ้หัวขโมยก็ยกมือหนาขึ้นมาปิดปากเล็กทันที พร้อมกับกอดรัดหญิงสาวเอาไว้แน่นจนพระพายไม่สามารถขยับตัวได้ และนั่นยิ่งทำให้พระพายรู้สึกแตกตื่นและหวาดกลัวยิ่งกว่าเดิม ร่างเล็กทั้งดิ้นทั้งพยายามถีบคนด้านหลังแต่เพราะมันมีรูปร่างสูงใหญ่กว่าเธอมาก แถมแรงของเธอก็มีน้อยนิดจึงไม่สามารถทำอะไรมันได้เลย ตายแน่ วันนี้เธอต้องตายแน่ ๆ พระพายคิดพลางน้ำตาเริ่มไหลออกทางหางตาด้วยความกลัวสุดขีด “เธอเป็นใคร” เสียงของไอ้โจรชั่วเอ่ยถามขึ้นเสียงนิ่ง “อืออ อ่อยอะ ไอ้โอนอั่ว! [ฮืออ ปล่อยนะ ไอ้โจรชั่ว!]” ร่างเล็กที่ร้องไห้อยู่พยายามดิ้นออกจากพันธนาการของคนด้านหลังแต่ก็ไม่สามารถหลุดได้ “หยุดดิ้นสักที” “ไอ่! อ่วยอ้วยย! [ไม่! ช่วยด้วยย!]” หญิงสาวยังคงไม่ฟังสิ่งที่คนด้านหลังพูด อีกทั้งยังพยายามร้องขอความช่วยเหลืออยู่อย่างนั้น จนในที่สุด… “ถ้ายังไม่หยุด ฉันจะฆ่าเธอทิ้งซะ” เหมือนคำขู่จะได้ผล พระพายหยุดนิ่งทันทีที่เสียงเข้มเอ่ยจบ แม้ยังคงมีเสียงสะอื้นเบา ๆ แต่พระพายก็ไม่ได้ดิ้นรนขัดขืนแล้ว “เธอเป็นใคร เข้ามาในบ้านฉันได้ยังไง” เมื่อเห็นว่าคนในอ้อมกอดหยุดนิ่งแล้วร่างสูงในเงามืดก็เอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบติดหงุดหงิดอยู่ในที พร้อมกับมือหนาที่เคลื่อนออกจากปากเล็กของหญิงสาวในอ้อมกอด ด้านพระพายที่เริ่มสงบสติอารมณ์ได้ก็พยายามประมวลผลกับสิ่งที่ได้ยิน ก่อนดวงตากลมจะเบิกกว้างขึ้นอย่างตกใจ เสียงนี่มัน.. “พี่เหนือ!” ครึ่งชั่วโมงก่อนหน้า ภายในห้องทำงานของผู้บริหารใหญ่ของบริษัทส่งออกอาหารแปรรูปชื่อดังมีร่างสูงของท่านประธานหนุ่มหล่อหน้านิ่งที่กำลังก้มหน้าก้มตาเร่งเคลียร์เอกสารบนโต๊ะทำงานอย่างเร่งรีบเนื่องจากอาทิตย์นี้ เหนือ ต้องการหยุดพักสองวันเพื่อให้เวลากับน้องสาวคนเดียวของเขา เพราะช่วงหลังมานี้เหนือแทบไม่มีเวลาให้กับนับดาวเลย นัยต์ตาคมเหลือบมองนาฬิกาหรูบนข้อมือที่บอกเวลาเกือบตีหนึ่ง จากนั้นจึงลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะบิดตัวไปมาเพื่อคลายความเหนื่อยล้าจากการนั่งทำงานมาทั้งวัน ใช้เวลาไม่นานเหนือก็ขับรถมาถึงบ้านหลังใหญ่ที่เขาอาศัยอยู่มาตั้งแต่เกิด แต่ว่าปัจจุบันนี้คงมีแค่น้องสาวที่อยู่เพราะตัวเขาเองเลือกอาศัยนอนที่คอนโดมากกว่า เนื่องจากอยู่ใกล้กับบริษัท ส่วนพ่อกับแม่เขานั้นพวกท่านย้ายไปอยู่บ้านแม่ที่ต่างจังหวัดตั้งแต่เขาเรียนจบและเข้ามารับช่วงต่อจากพ่อแล้ว ซึ่งหมายความว่าเขาเป็นคนดูแลบริษัทเองตั้งแต่อายุ 22 ร่างสูงไขกุญแจเพื่อเปิดประตูเข้าบ้านตามปกติ ขายาวเดินผ่านความมืดของห้องรับแขกเพื่อขึ้นไปห้องของตัวเองที่อยู่ด้านบนด้วยความคุ้นชิน แต่ทว่า ตุ้บ! อั่ก! แต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวขาไปได้ไกล อยู่ดี ๆ ก็มีอะไรไม่รู้พุ่งมาฟาดเข้ากลางอกเขาอย่างแรงจนรู้สึกเจ็บจุกจนพูดไม่ออก พร้อมกับมีเสียงแหลมเล็กของผู้หญิงที่ดังขึ้นตามมา “อ๊ะ!” “แกเป็นใคร เข้ามาในนี้ได้ยังไง!” ปัจจุบัน “ขอโทษนะคะพี่เหนือ พายไม่คิดว่าเป็นพี่” ร่างเล็กยืนทำหน้ารู้สึกผิดอยู่ข้างชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนโซฟากลางของรับแขก หลังจากที่เธอรู้ว่าโจรชั่วนั้นเป็นใคร พระพายก็รีบวิ่งไปเปิดไฟทันทีก่อนจะเห็นว่าร่างสูงของพี่ชายเพื่อนหรือเจ้าของบ้านที่เธอมาอาศัยอยู่ตอนนี้ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวยืนอยู่ตรงกลางบ้านและมองมายังเธอนิ่งแต่แววตาหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด “...” เหนือไม่ตอบแต่นั่งมองผู้หญิงตรงหน้านิ่ง แม้จะดูคุ้นตาแต่ก็นึกไม่ออกว่าเป็นใคร เมื่อกี้ได้ยินหญิงสาวแทนตัวเองว่าพาย พายไหน? สำคัญไปกว่านั้นเธอเข้ามาในบ้านเขาได้ยังไง “เดี๋ยวพายดูแผลให้นะคะ เมื่อกี้ฟาดเข้าไปเต็มแรงเลย พี่เหนือต้องเจ็บมากแน่ ๆ” ด้านพระพายที่เห็นพี่ชายเพื่อนั่งทำหน้านิ่งเข้มแววตาดูหงุดหงิดก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิด กลัวเขาจะโกรธที่หาว่าเขาเป็นโจรและทำร้ายร่างกายเขาอีก “เธอเป็นใคร มาทำอะไรที่บ้านฉัน” “ค คะ?” สาวที่โดนถามชื่อมองหน้าหล่อแววตางุนงง เขาจำเธอไม่ได้งั้นเหรอ? เมื่อเห็นว่าอีกคนยังทำหน้างง ไม่ตอบคำถามเขา เหนือก็ถามขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงที่เรียบเข้มกว่าเดิม “ไม่เข้าใจที่ถาม?” “คะ? อ๋อ หนูชื่อพระพายค่ะ เป็นเพื่อนของนับดาวตั้งแต่สมัย ม.ปลาย…” “...พี่เหนือจำพายไม่ได้เหรอคะ?” คนตัวสูงชะงักเล็กน้อยเมื่ออีกคนแนะนำตัวเองว่าเป็นใคร ไม่ใช่ว่าเขาจำไม่ได้ เพียงแต่ไม่คิดว่าเธอคือยัยเด็กน้อยขี้อายคนนั้น โตมาแล้ว…สวยขนาดนี้เลยเหรอ เหนือมองหน้าอีกฝ่ายนิ่งพร้อมกับแอบสำรวจใบหน้าสวยโดยไม่ให้เธอรู้ตัว “เอ่อ เจ็บไหมคะ พายขอดูแผลหน่อยค่ะพี่เหนือ” เมื่อเห็นว่าชายหนุ่มเอาแต่จ้องมองเธอนิ่ง พระพายก็รู้สึกประหม่าขึ้นมา เธอเขินกับสายตาของเขาอย่างห้ามไม่อยู่ ก็เขาหล่อขนาดนี้ แถมยังเป็นคนที่เธอชอบอีก ใครจะทนไหว เมื่อกลางวันยังบอกจะจีบเขาอยู่เลย ไหงตอนนี้มาเขินเขาแล้วล่ะเนี่ย ยัยพระพายเอ้ย! “พี่เหนือคะ…” “ไม่ต้อง” เหนือตอบปฏิเสธเสียงเรียบ เมื่อเห็นอีกฝ่ายถามเซ้าซี้ไม่หยุด ก่อนร่างสูงจะลุกขึ้นเพื่อขึ้นไปด้านบน “พี่เหนือจะไปไหนคะ” “ฉันจะไปนอน เธอมีอะไรอีกไหม” เมื่อเห็นว่าร่างเล็กไม่ได้พูดอะไร ร่างสูงก็เดินขึ้นไปชั้นบนที่มีห้องนอนของเขาอยู่ฝั่งขวามือ หลังจากแผ่นหลังหนาลับสายตาไปแล้ว พระพายก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ราวกับเก็บเอาไว้มานาน “เฮ้อ! เย็นชาชะมัดเลย แกจะจีบเขารอดหรือเปล่าเนี่ยพระพาย” ปากเล็กบ่นพึมพำอย่างรู้สึกสิ้นหวัง นี่เพิ่งเจอกันครั้งแรกเธอก็เกร็งไปหมดทั้งตัว แค่อยู่ใกล้เขาก็แทบลืมหายใจ “เอาหน่า ก็เขาเพิ่งมาเจอแกเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยนะ เดี๋ยวเจอกันบ่อย ๆ ก็น่าจะไม่แย่แบบนี้” แถมยังเป็นการเจอที่น่าประทับใจมาก(เหรอออ) สาวสวยยืนปลอบใจตัวเองแม้จะรู้สึกว่าเขาดูเข้าถึงยากอย่างที่นับดาวว่าก็เถอะ แต่ตั้งใจจะจีบเขาแล้วก็ต้องทำให้สุด มีโอกาสครั้งเดียว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more