chapter 1 Bagong simula
1709 Words
Ariana's POV
“Ate… aalis ka na? ”
Napalingon ako sa aking nakababatang kapatid na nakaupo sa gilid ng kama. Hawak niya ang paborito niyang unan habang nakatingin sa akin.
“Oo, Ethan. Papasok na si Ate.”
“Babalik ka? ”
Napangiti ako.
“Of course. Babalik ako mamaya.”
“Promise?”
Tumango ako at lumapit sa kanya.
“Promise.”
Iniabot niya ang kanyang maliit na daliri.
“Pinky promise.”
Napangiti ako bago ko ikinabit ang aking hinliliit sa kanya.
“Pinky promise.”
Anim na taong gulang pa lamang si Ethan, ngunit sanay na siyang makita akong umaalis ng bahay para magtrabaho. Sa edad niyang iyon, marami siyang bagay na hindi agad naiintindihan. Kaya hangga't maaari, sinisigurado kong lagi kong ipinapaliwanag sa kanya kung saan ako pupunta at kung kailan ako babalik.
Ayokong matakot siya.
Ayokong maramdaman niyang iiwan ko rin siya tulad ng ginawa ng aming ina.
Hinaplos ko ang kanyang buhok.
“Magpakabait ka kay Tita, okay? ”
Tumango siya.
“Okay.”
“Walang pag-aaway.”
“Hindi ako nakikipag-away.”
Napatawa ako nang mahina.
“Good boy.”
Lumabas ako ng kwarto at nadatnan ko si Tita Elena na abala sa paghahanda ng almusal.
“Ariana, kumain ka muna bago pumasok.”
“Tita, baka mahuli po ako.”
“Hindi ka puwedeng pumasok sa unang araw mo na walang laman ang tiyan.”
Napabuntong-hininga ako.
“Opo.”
Umupo ako sa maliit naming mesa at nagsimulang kumain.
Habang kumakain, hindi ko maiwasang mapatingin sa paligid.
Maliit lamang ang bahay na inuupahan namin.
Dalawang kwarto.
Maliit na sala.
Maliit na kusina.
At ilang gamit na karamihan ay luma na.
Pero kahit ganoon, nagpapasalamat pa rin ako.
Dahil sa lahat ng pinagdaanan namin, ang pagkakaroon ng tahanan na maaari naming uwian ay malaking bagay na para sa akin.
“Ariana,” tawag ni Tita Elena.
Napatingin ako sa kanya.
“Hmm?”
“Kinakabahan ka ba? ”
Umiling ako.
“Kaunti lang po.”
“Normal lang iyon. Unang araw mo bilang guro.”
Napangiti ako.
Hindi ko pa rin talaga mapaniwalaan na nangyari na.
Matapos ang ilang taon ng paghihirap, nakapagtapos din ako.
At ngayon, isa na akong ganap na guro.
Matagal ko itong pinangarap.
Hindi para sa sarili ko lamang.
Kundi para kay Ethan.
Gusto kong magkaroon siya ng magandang buhay.
Gusto kong magkaroon kami ng sapat na pera para hindi na namin kailangang mag-alala sa bawat gastusin.
Gusto kong makabili ng mga gamot niya kapag kailangan.
Gusto kong maibigay sa kanya ang mga bagay na hindi ko kayang ibigay noon.
“Magiging maayos din ang lahat,” sabi ni Tita.
Ngumiti ako.
“Sana nga po.”
Alam kong hindi magiging madali ang bagong buhay namin sa Maynila.
Galing kami sa Isabela.
At ilang araw pa lamang mula nang lumipat kami rito.
Pero nang matanggap ako sa isang sikat na unibersidad sa Maynila, hindi ko na pinalampas ang pagkakataon.
Kailangan kong subukan.
Kailangan kong magsimula.
Maaga akong umalis ng bahay.
Bago ako tuluyang lumabas, hinalikan ko muna sa noo si Ethan.
“Bye, Ethan.”
“Bye, Ate.”
“Babalik ako mamaya.”
“Promise?”
Ngumiti ako.
“Promise.”
“Good luck sa school.”
Napangiti ako sa sinabi niya.
“Thank you.”
Lumabas ako ng bahay at nagsimulang maglakad papunta sa sakayan.
Habang naglalakad, mahigpit kong hawak ang aking bag.
Sa loob nito ay ang mga kailangan ko para sa unang araw ng klase.
May mga lesson plan.
Mga dokumento.
At ilang gamit na kailangan ko bilang guro.
Hindi mamahalin ang mga gamit ko.
Hindi rin bago ang bag ko.
Pero sapat na iyon.
Hindi ako sanay gumastos para sa sarili ko.
Bawat perang mayroon ako ay may pinaglalaanan.
Para kay Ethan.
Para sa pagkain.
Para sa bahay.
Para sa mga bayarin.
At ngayon, kailangan ko ring mag-ipon para sa kinabukasan namin.
Kaya habang naglalakad ako, paulit-ulit kong sinasabi sa sarili ko na kailangan kong maging maayos ang trabaho ko.
Kailangan kong magtagal.
Kailangan kong gawin ang lahat para hindi mawala ang oportunidad na ito.
Pagdating ko sa unibersidad, napahinto ako sandali sa harap ng malaking gusali.
Napatingala ako.
Napakalaki nito kumpara sa mga paaralang pinasukan ko noon.
Huminga ako nang malalim.
“Okay, Ariana.”
Mahina kong sinabi sa sarili.
“Kaya mo ito.”
Pumasok ako sa loob.
Maraming estudyante ang naglalakad.
May mga nag-uusap.
May nagtatawanan.
May mga nagmamadali dahil baka mahuli sa klase.
Habang naglalakad ako, hindi ko maiwasang kabahan.
Hindi ko alam kung magiging mabait ba ang mga estudyante ko.
Hindi ko rin alam kung tatanggapin ba nila ako bilang kanilang guro.
Pero kailangan kong subukan.
Nang makarating ako sa faculty office, agad akong sinalubong ng isang staff.
“Good morning, Ma'am Ariana? ”
“Opo.”
“Welcome to the university.”
“Thank you.”
“First day niyo po ngayon? ”
“Opo.”
“Don't worry. You'll get used to it.”
Ngumiti ako.
“Sana po.”
Matapos akong bigyan ng ilang instructions, kinuha ko ang aking mga gamit at nagtungo sa classroom.
Habang papalapit ako sa silid, lalo akong kinakabahan.
Nang makarating ako sa pintuan, huminga ako nang malalim.
Pagkatapos ay pumasok ako.
Unti-unting natahimik ang buong classroom.
Napatingin sa akin ang lahat.
“Good morning, class.”
“Good morning, ma'am."
Ngumiti ako.
“My name is Ariana Jhonson. I'll be your instructor for this subject.”
May ilang estudyante na ngumiti.
May ilan ding nagbulungan.
Normal lang iyon.
Ipinakilala ko ang sarili ko at ipinaliwanag ang mga rules na kailangan nilang sundin.
Habang nagsasalita ako, isa-isa kong tiningnan ang mga estudyante.
Hanggang sa napansin ko ang isang lalaki na nakaupo sa pinakadulong bahagi ng classroom.
Tahimik lamang siya.
Habang ang lahat ay nakikinig sa akin, abala siya sa kanyang cellphone.
“Excuse me.”
Hindi siya gumalaw.
Napatingin ako sa kanya.
“Excuse me.”
Doon lamang siya tumingin sa akin.
Nagtagpo ang aming mga mata.
Saglit akong natigilan.
Hindi ko alam kung bakit.
May kakaiba sa kanyang tingin.
Malamig.
Diretso.
At parang hindi siya sanay na pinapansin.
“I was talking to you.”
Inilapag niya ang kanyang cellphone.
“Yes?”
“Your name.”
“Alexander.”
Napakunot ang noo ko.
“Your full name, please.”
Sandali siyang natahimik.
“Alexander De Luca.”
Tumango ako.
“Okay, Alexander. Please pay attention to the class.”
Hindi siya sumagot.
Umayos lamang siya ng upo.
Ipinagpatuloy ko ang aking lesson.
Hindi ko na siya pinansin.
Para sa akin, isa lamang siyang estudyante.
Wala akong dahilan para isipin pa siya pagkatapos ng klase.
Hindi ko alam kung bakit tahimik siya.
Hindi ko alam kung ano ang kanyang buhay.
At hindi ko rin alam kung bakit parang may kakaibang respeto sa kanya ang ibang estudyante.
Hindi ko iyon inintindi.
Ang mahalaga sa akin ay matapos ko nang maayos ang aking unang araw.
Natapos ang klase nang walang problema.
May ilang estudyanteng lumapit sa akin pagkatapos.
“Ma'am, may assignment po ba? ”
“Meron. Isusulat ko sa board.”
“Ma'am, strict po ba kayo? ”
Napatawa ako.
“Depende.”
“Depende saan po? ”
“Kung susunod kayo sa rules ko.”
Nagtawanan sila.
Unti-unti akong naging komportable.
Siguro ay hindi naman pala ako dapat masyadong kabahan.
Nang matapos ang lahat, nagsimula akong magligpit ng gamit.
Napansin kong may isang notebook na naiwan sa upuan.
Kinuha ko iyon.
May pangalan sa harap.
Alexander De Luca.
Napatingin ako sa paligid.
Wala na siya.
“Baka naiwan niya.”
Inilagay ko ang notebook sa aking mesa.
Babalik din naman siya para kunin iyon.
Pagkatapos ng trabaho, agad akong umuwi.
Pagbukas ko ng pinto, nakita ko si Ethan na nakaupo sa sala kasama si Tita.
“Ate!”
Agad siyang tumayo.
Lumapit siya sa akin.
“Kamusta ang school? ”
Napangiti ako.
“Okay naman.”
“May friends ka? ”
Napatawa ako.
“Hindi ko kailangan ng friends.”
“Kailangan mo.”
Napatingin ako kay Tita.
Napangiti siya.
“May point naman ang bata.”
“Kayong dalawa talaga.”
Nagtawanan kami.
Umupo ako sa tabi ni Ethan.
“Kamusta ka naman? ”
“Okay.”
“Anong ginawa mo buong araw? ”
“Nanood ako.”
“Anong pinanood mo? ”
Hindi agad siya sumagot.
Nag-isip siya.
Napangiti ako.
Ganito si Ethan.
Minsan, nahihirapan siyang ipaliwanag ang kanyang iniisip.
Kaya kailangan kong maging mapagpasensya.
“Okay lang. Mamaya mo na ikuwento.”
Tumango siya.
Hinaplos ko ang kanyang buhok.
Sa simpleng sandaling iyon, nawala ang pagod ko.
Kahit mahirap ang buhay namin, masaya ako kapag kasama ko siya.
Lumipas ang ilang araw.
Unti-unti akong nasanay sa trabaho.
Mas naging komportable na rin ako sa mga estudyante ko.
Pero may isang tao na hindi ko maiwasang mapansin.
Si Alexander.
Hindi siya palaging pumapasok.
At kapag pumapasok siya, madalas ay tahimik lamang siya.
Minsan ay nakikinig siya.
Minsan naman ay abala sa kanyang cellphone.
Pero napansin ko ang isang bagay.
Kapag nagtuturo ako, palagi siyang nakatingin sa akin.
Minsan ay nahuhuli ko siyang nakatitig.
At kapag nagtatagpo ang aming mga mata, agad siyang umiwas.
Hindi ko iyon pinansin.
Baka nagkataon lang.
Hindi naman mahalaga.
Guro niya ako.
At estudyante ko siya.
Hanggang doon lamang dapat.
Isang umaga, habang naghahanda ako para pumasok, napansin kong tahimik si Ethan.
“Ethan?”
Hindi siya sumagot.
Lumapit ako sa kanya.
“Okay ka lang? ”
Tumango siya.
“Okay.”
Hinawakan ko ang noo niya.
Wala naman siyang lagnat.
“Sure ka? ”
Tumango ulit siya.
“Okay.”
Ngumiti ako.
“Good.”
Hindi ko na iyon masyadong inisip.
Kailangan ko nang pumasok.
Lumapit ako kay Tita.
“Tita, aalis na po ako.”
“Sige. Mag-ingat ka.”
“Opo.”
“Maaga kang umuwi mamaya.”
“Opo.”
Tumingin ako kay Ethan.
“Bye, Ethan.”
Hindi siya sumagot.
Nakatingin lamang siya sa akin.
Napangiti ako.
“Babalik ako mamaya.”
Tumango siya.
“Promise?”
“Promise.”
At tulad ng dati, umalis ako ng bahay nang hindi ko alam na iyon na pala ang huling umagang magiging normal ang lahat.
Hindi ko alam na sa araw na iyon, may mangyayari na magpapabago sa buhay naming magkakapatid.
- Writer
