GALAWANG KAIRUS SANDOVAL

A LUNCH WITH KAIRUS SANDOVAL

Hindi ako mapakali habang pabaling baling ng tingin sa orasan at sa ginagawa ko. It’s frustrating to think that I really look forward to have lunch with Mr. Sandoval. Part of my wants to run and hide myself, but the other halves is excited to dine with him.

How is it possible? To begin with, he’s was the one I mistook of being a hardener and it’s a big a deal.

I get my hypoallergenic stainless tumbler beside me and drank on it. It’s better to stay hydrated even though you’d pee most of the time. Most especially in my state right now, I’m dealing with a very serious problem and only one little mistake, I will be drag outside the company in instant.

I am designing a condo unit interior right now and it’ll be presenting to the board next week. I didn’t feel excited for that time, I’m chickening to face the member of the board and present my design. I don’t want to be a clown of that day. I need to do my best in able to caught their interest and make them all proud of me.

It’s not necessary to make them proud, though. All I have to do is make my presentation better.

Pero pano kapag ibasura nila ang design ko?

It’s ok, Freya. Failure is part of human life. You’re not gonna do better in something if you haven’t experience failing. It teaches us to do more better and invest more effort and time for the things we love, not only to be able to have something to show and done, but to target something that’ll pay off your effort afterward.

I understand if my design get rejected. In fact, I’m still learning and making mistakes are pure natural for my fellow beginners.

“Are you done?” Tanong sa akin ni Pinky. Saglit ko siyang nilingon at umiling.

“Almost.”

“Let’s take our lunch first? It’s already twelve noon. Mamaya mo na ‘yan tapusin pagkatapos nating kumain.” Inayos niya ang gamit niya at hinila ako palabas sa cubicle ko.

Nagpumiglas ako sa kanya ngunit hindi niya ako binitawan. Panay ang angal ko sa kanya ngunit hindi niya ako pinakinggan.

Patay! May usapan pa naman kami ni Mr. Sandoval kanina na sabay kaming magla-lunch ngayon. Pano ako makakasabay sa kanya? Hindi rin naman ako makahindi sa kaibigan kong ito, kinakaladkad na nga ako, eh.

We are about to enter in the elevator when Mrs Pamela came out on it. Ngumiti siya sa akin at lumapit.

“Pinapatawag ka ni Mr. Sandoval, Architect Guzman.” Mahinahon niyang sabi sa akin. Lumingon sa akin si Pinky at bakas sa mukha niya ang pagtataka.

“Bakit siya pinatawag ni Kairus—I mean Mr. Sandoval?” Nagtatakang tanong ni Pinky. Nakalimutan kong kilala niya pala si Mr. Sandoval. Kung hindi ako nagkakamali ay kaibigan ito ni Tan Tan.

“I don’t know, Architect Valdez.” Nagkibit lang ng balikat si Mrs Pamela.

Kumabog ang aking dibdib dahil sa matinding kaba. Damn! Kailangan ba talaga naming pag-usapan ang pagtawag ko sa kanya ng hardenero dito sa loob ng kompanya? Baka ma issue pa ako na inaakit ko ang CEO ng kompanyang ‘to.

Alam kong gwapo si Mr. Sandoval pero hindi ako mangangahas na gawin ‘yon. Pero kung may pagkakataon, bakit hindi?

He’s a big catch. It’s like you hit the jackpot price in the lottery if you happen to get his attention. Ang sarap kayang hawakan ng abs niya, kanin nalang ang kulang mabubusog kana.

“Ok po.” Tugon ko kay Mrs Pamela. “Best, pupunta na muna ako sa office ni Mr. Sandoval baka pagalitan pa ako no’n. Kita nalang tayo mamaya.” Paalam ko kay Pinky at iniwan na siya do’n. Narinig ko pa na tinawag niya ako ngunit hindi ko na siya pinansin.

Baka usisahin niya pa ako. Hindi ako nakapag-prepare ng sagot dahil hindi naman ako aware na may question and answer pala ngayon.

Habang naglalakad ako papasok sa opisina ni Mr. Sandoval ay hindi ko mapigilang mapaisip kung ano ba talaga ang sadya niya sa akin. I mean napakaliit naman na dahilan kung about lang sa nangyari kina Tantan ang pag-uusapan namin, hindi ba?

Sobrang weird kapag gano’n nga. He can directly tell me naman if he’s offended because of my action that time or sweep me out of his company without sweat. So what really his motives? I know there’s something more aside from that.

The thoughts of dining with him alone is giving me a mixed emotion. I don’t know if I should be happy or not. Paano nalang kapag may gawin siyang masama sa akin, anong laban ko? Sa laki ng katawan niyang isang suntok lang mawawalan na ako ng ulirat.

Overthinking is consuming my whole being. Sino kaya ang kasama niya? May kasama kaya kaming magla-lunch? Alam kong sobrang assuming ko kung iisipin kong may iba siyang balak sa akin, but I can’t help it. My imagination is running wild and I can’t just control it.

Pinihit ko na ang door knob at dahan dahang binuksan ang pinto ng opisina ni Mr. Sandoval. Kinalma ko ang sarili ko at matuwid na naglakad papunta sa table ni Mr. Sandoval.

Stay calm and compose, Freya.

“Have a seat, Architect Guzman.” Seryoso niyang sabi. Nangatog ang binti ko dahil hindi man lang siya nakangiti sa akin. Naka pokerfaced lang siya habang nakatingin sa akin.

I nod at him and sat on the chair.

I don’t really understand him. Bakit niya ba ako gustong makasabay kumain? Sinong loko ang gusto makipag-usap sa taong nang insulto sa’yo? He’s a billionaire and a CEO so alam kong may pride siyang iniingatan. So bakit niya ito ginagawa? Hindi naman siguro siya impulsive, diba? He looks wise and clever, though.

Siguro balak niyang pahirapan ako.

May hidden desire kaya siya sa akin? My God! Sa laki ng katawan niya kahit siguro magpumiglas ako ay hindi ako makakawala sa kanya. For his look, parang palaban at hindi nagpapatalo sa laban. Magaling kaya siya sa kama? Ang laki kasi ng katawan niya at mukhang kaya niya akong buhatin habang—Stop it, Freya! Ano ba ‘tong iniisip ko? Bakit sobrang halay at nakakadiri?

I didn’t thought that I would stoop in this level.

“Thank you, Mr. Sandoval.” Plastic ang ngiting ibinigay ko sa kanya. He cleared his troath while pointing the foods on his table.

“Let’s eat,” aniya. Mahina akong tumango sa kanya. Hindi ko mapigilang mailang dahil sa lagkit ng titig niya sa akin. Parang gusto niya akong lapain. “Did you remember what happened in Tristan’s house?”

Kinilabutan ako dahil sa lamig ng boses niya. Parang malaki talaga ang galit niya sa akin.

Bakit ko ba kasi siya pinag-isipan ng gano’n? Bakit hardenero agad ang pumasok sa isip? Alam ko namang nainsulto ko siya no’n kaya nga nagsisisi na ako.

“H-Huh?” Maang maangan kong tanong.

Mas lalong tumalim ang tingin niya sa akin kaya napalunok ako sa sarili kong laway.

“Stop pretending you didn’t remember what happened yesterday. Alam mo bang kating kati na akong paalisin ka dito? Pasalamat ka at binigyan kita ng pagkakataon.” He hissed. Ngumuso ako sa kanya. Hindi ko magawang sumagot sa kanya kaya nagbaba nalang ako ng tingin. “I want you to act nicely at me. I want you to obey me. Pag sinabi kong gusto kitang makita—I mean kapag sinabi kong kailangan kita, pumunta ka kaagad dito sa opisina ko. Understood?”

Tumango ako sa kanya. Hindi ko maiwasang magtaka dahil namumula ang kanyang mukha. Ganyan ba siya kagalit sa akin para pamulahan ng mukha?

Muli akong nagbaba ng tingin at kinagat ang ibabang labi. I can’t stand with his presence, masyado siyang nakaka-intimidate.

“Opo, Mr. Sandoval.”

Muli siyang tumikhim kaya nagtaas ako ng tingin sa kanya. Malambot na ang expression niya kung ikokompara kanina. Para siyang anghel na bumaba sa langit… Ang gwapo!

“Drop the formality when it’s only the two of us.”

Huh? Bakit? I can’t understand him at all.

“Pero—”

“Just follow what I told you. I’m not fond of formality lalo na kapag wala namang ibang nakatingin o walang ibang tao sa paligid.” He cutted me off. Natulala ako habang nakatingin sa kanya. Litong lito at hindi siya maintindihan. Hindi ako nakaimik at wala sa sariling tumango nalang sa kanya. “Don’t misunderstood my intention. I don’t have a hidden motives, it just that I’m not a mighty God to treat with formality most of the time. Nakakabanas pakinggan when someone always address me ‘Sir’ followed by my surname on it. It’s kinda annoying and unpleasant.” He added. Muli akong tumango bilang pag sang-ayon. “Well, then. Let’s eat? Masamang pinaghihintay ang pagkain.” Nag-iwas siya ng tingin sa akin at inabutan ako ng paper plate.

Hindi ko maintindihan kung bakit ganito umasta si Mr. Sandoval sa akin. He shouldn’t treat me like this, knowing that I’ve done something does not really acceptable to someone like him. It’s really weird.

Ayaw kong bigyan ng kahulugan ang pinapakita niya sa aking kabutihan, but at the back of my head, I’m also thinking that this might be part of his scheme for his grim revenge. Kung sa iba ay wala lang ‘yong ginawa ko at misunderstanding lang yon, pero sa mayayamang katulad niya ay big deal na’yon.

It’s like I leave with no other choice. Hindi ko siya pwedeng tanggihan sa sinabi niya, it’s not even a question but a demand, so I have to follow him without hesitation. Pwede ko naman siguro siyang huwag sundin pero baka kasi personalin niya ako. Napakalaking kawalan sa akin kapag natanggal ako sa trabaho, hindi kasi biro ang laki ng sahod nila dito kasya sa ibang kompanya. Doble ang sahod dito sa ibang kompanya.

Kapag dito ako magtatrabaho ay mas madali akong makakaipon at mabawi ang naisangla naming bahay sa probinsya. Mahirap pa namang mamuhay dito sa Manila, lalo na kapag nakaluwas na sina mama, papa at Craige dito.

“Can I ask something, Faye?” Para akong kinilabutan nang marinig ko ang boses ni Mr. Sandoval, hindi dahil malamig at matigas ito kondi dahil sa sobrang lambing nito.

What’s gotten into him?

“Opo, Mr. Sandoval.” I answered frequently.

I can feel from where I am the heaviness of his sighed.

“I told you to drop the formality. Kairus nalang ang itawag mo sa akin, pwede ring Kai, o di kaya’y Fidel nalang kapag tayo lang dalawa ang magkasama.”

Seryosong aniya. Hindi ko maipaliwanag ang aking nararamdaman. Parang lagi nalang akong natutulala sa kanya.

He’s confusing me at the same time he make me experience how it feels to feel your heart jumps out of your chest.

“Ok, Fidel.” I tried to smile at him.

Sumilay ang manipis niyang ngiti sa labi bago malakas na tumikmik.

“Fidel is great, when you’re the one who says it. Ikaw lang kasi ang tumatawag sa akin niyan.” Aniya sa seryosong tono.

Parang nilokob ng kakaibang init ang puso ko dahil sa sinabi niya. Hindi ko namalayang nakangiti na pala ako sa kanya. Umiling iling ako at sinubukang maging komportable sa harap niya.

Kahit medyo magaan na ang trato niya sa akin ay hindi ko parin maiwasang mailang at maintimidate sa kanya. Ang lakas lakas kasi ng dating niya. Kahit malayo pa siya ay makikilala mo siya dahil sa presensya niya. Idagdag mo pa ang strikto nitong mukha.

Parang pasan-pasan niya ang buong mundo kapag byernes santo ang mukha niya. Gayunpaman ay ang gwapo niya parin. Hindi na ata ‘yan maaalis sa kanya. He was born with such perfect appearance, and maybe he’ll with it.

“Ikaw lang din ang tumatawag sa akin ng Faye. Medyo naninibago ako dahil karamihan ay Freya at Frey ang tawag sa akin.” Kinagat ko ang aking ibabang labi upang pigilan and pag ngiti. “Bakit Faye ang tawag mo sa akin, Fidel?”

He lifted his eyebrows at me.

“I already told you the reason, didn’t I? At tsaka mas mabilis at mas madaling bigkasin ang Faye kaysa sa isa mong pangalan. I don’t mean it to have any special meaning, just don’t overthink yourself and make a big deal out of it.” Mariin niya akong tinignan. Parang tumatagos sa kaluluwa ko ang paraan ng pagtingin niya, nakakapanghina. “Ikaw, bakit Fidel ang napili mong itawag sa akin?” He asked, curiously.

Kumurap kurap ako sa kanya. He shouldn’t ask for my reason too. There’s also no special meaning why I chose to call him that.

“Eh, ano bang gusto mong itawag ko sa’yo?” Taka kong tanong sa kanya.

He chuckled. Muli akong napatulala sa aking nasaksihan. He laugh, right?

“I want you to call me Fidel. Ang tanong ko ay bakit Fidel ang gusto mong itawag sa akin?” Hindi nawala ang pilyo niyang ngiti sa labi.

Hindi ko alam kung bakit parang umiinit ang pisnge ko. Tumingin ako sa pagkain ko at sumubo ng kanin bago sumagot. Stop acting like this Mr. Sandoval, your troubling my heart.

“Hindi naman, pwede naman kitang tawagin kung ano ang gusto ko.”

“Yeah. If you say so.” He nodded. “You’re really are quite a smart woman.”

Muntik na akong mabulunan dahil sa sinabi niya. Mabilis akong uminom ng tubig dahil sa sobrang pagkabigla.

“Palabiro ka pala, Fidel?” Nag-iwas ako ng tingin sa kanya. Hindi ko talaga kayang tagalan ang tingin niya, para kasi akong tinutunaw.

“I’m not. Just stating the fact.” Seryoso niyang sagot. Umayos ako ng upo at tinapunan siya ng tingin.

“Thank you.”

“Don’t mention it.”

I just lost my voice, like how I lost my words, and lost all of the thoughts my head has.

“Try to taste this one.”

Napatitig ako sa pagkaing iniabot niya sa akin. Bumilis ang pagtibok ng puso ko dahil sa ginawa niya. I don’t want to give any meaning out of his action, pero assuming ata siguro ako kaya kung ano-ano nalang ang pumapasok sa utak ko.

I tasted the food he recommended. It’s delicious. The chicken is well seasoned, a combination of sweet and sour. It tastes luxurious. The chicken is so juicy and it produced it’s own sauce that you can dig in.

Ang sarap talaga kapag mayaman ka. Kahit anong masasarap na pagkain ang gusto mong kainin ay afford mo. I felt a pinch of jealousy in my chest. How does it feel If I happen to be on his shoe? That’s probably great.

“Masarap?” Usisa niya. Mabilis akong tumango at ngumiti.

“It’s delicious, manok to?” Kuryuso kong tanong kahit alam ko na naman ang sagot.

He shook his head which made my brows completely creased.

“It’s turkey.” Mahinahon niyang tugon. Nanlaki ang mata ko dahil sa gulat.

Seriously? Akala ko manok. Though, hindi naman magkakalayo ang shape ng manok at turkey, mas malaki nga lang ang turkey. Pero Akala ko talaga manok, aside from that its meat taste delicious so that explain the luxurious taste it had way different from the chicken I normally eat.

“Seriously?”

He only nod as his answer.

“I’m surprised! I thought it’s really a chicken!” Mahina akong natawa habang nakatingin sa kanya. Inabutan niya ako ng pineapple juice kaya ininom ko ito, muntik pa akong mabulunan dahil sa paninitig niya.

Bakit ba siya nakatitig sa akin? Pwede naman kung sa pagkain nalang siya tumingin. Nakakailang tuloy.

“Before I forgot, let me remind you one thing. Bawal mag suot ng ganyan ka iksing damit sa loob ng company. The next time you dress up like that I will personally call a guard and drag you out to the exit.” Sternly, he said.

Kung kanina nako-concious ako dahil sa paninitig niya, ngayon naman ay nako-concious ako dahil sa sinabi niya. Masyado ba talaga akong revealing? Ang harsh niya naman, pwede niya naman akong pagsabihan ng maayos, bakit may halong pagbabanta?

“Sorry, Sir—I mean, Fedel. I won’t do it again.” I stuttered.

“Keep it in your mind.”

“I’ll do.” I nodded. He’s so strict. Can’t he be loosen up a bit?

Uminom siya sa mineral bottle na hawak niya at literal na napatulala ako sa hindi na mabilang na pagkakataon habang nakatingin sa kanya. Para siyang isang model na pino-promote ang iniinom niyang tubig.

“Baka matunaw ako sa tingin mo.” He cleared his throat.

Nanlaki ang mata ko at mabilis na nag-iwas ng tingin sa kanya. Hiyang hiya ako dahil sa ginawa kong pagtitig sa kanya. Kahit naman siguro sinong babae, kapag sila ang nasa sitwasyon ko ay maiintindihan nila ang nararamdaman ko.

Not gonna lie nor over exaggerating things, he has the look that can attract people swiftly. ‘Yong tipong nakaupo lang siya ay makukuha parin ang attention mo. I don’t know if it’s his aura and charisma but it really works on me.

He such a jaw dropping.

Is he really a human?

“M-My apologies, Fidel.” I stuttered.

He shook his head and continue eating. Feel na feel niya naman na tinitignan ko siya?

“Just eat and stop your eyes from wandering elsewhere.”

I pouted my lips and follow what he had said. He’s a boss and I need to conform to him, well, only if where are inside the company.