İlle de Sen

2. Bölüm: İlk gün

Annem okul kaydımızı yaptırmış, her şeyi yoluna koymuştu. Okul formama bakıyordum, yeni ve harikaydı. Bir an önce giyindim. Makyaj yapma gereği duymadım. İlk günden azar işitmek istemezdim, saçma olurdu. Halka küpelerimi takıp odadan çıktım. Annem sabah kahvaltısı hazırlıyordu. Yumurtanın mis gibi kokusu evi sarmıştı. Annem her zamanki gibi döktürmüştü. Beni görünce nihayet tam gönülden gülümsedi.

“Benim prensesim ne kadar da güzel olmuş."

“Ayy, yapma kız. Utandırıyorsun beni."

Hemen yüz ifadesi düştü. “Abartma da, gel ekmekleri doğra. Teyzenler kalkar birazdan."

“Halktık bile." Teyzemler merdivenlerden aşağı iniyordu. Teyzem beni aşağı yukarı süzdü. “Kız sen hep böyle erken mi kalkarsın?"

“Her zaman."

“Ben bizim çocukları uyandırana kadar ömrümden ömür gidiyor."

“Sen makyaj yapmadın mı?" Eniştem ekmeği yumurtaya bandırarak sordu. “Bizim kızlar bolca makyaj yapar, tanıyamazsım. Konser verir gibiler."

Teyzemle gelip anneme yardım ettik. Az sonra da teyzem tepsiyle kaşığı eline alıp bana döndü. “Aksiyon sever misin?" Sevmez miydim? Yatak odasına geçtik.

Teyzem kaşıkla tepsiye vurmaya başladı. Benim kulaklarım çınlasa da, onlar yerlerinden gram kıpırdamıyordu.

Sonunda “Tamam, siz gidin, biz geliyoruz." dedi Emely. İkizi Amely de onayladı. “Aynen, hemen geliriz."

Neredeyse yarım saat sonra salona geldiler, ful makyaj ve süslü saçlarla.Eniştemin neyi kastettiğini o an anladım. Masaya geçip kahvaltıya başladık. Anında da okul konusu açıldı.

“Teyze, Lily'yi hangi sınıfa yazdırdın?"

“Galiba bay Smith'in sıfınıydı. Evet, orası."

İkisi de öksürmeye başladı.

“Teyze, sen n'aptın?"

“Bizim sınıf bay Johnson'un sınıfıydı. Offf…"

“Kızlar, ne farkeder? Ha o sınıf, ha bu sınıf."

“Farkeder işte. Bu sınıfta bir çocuk var, bildiğin tuhaf."

“Bizimkiler şahsen tanımıyor. Ama garip tipi var. Ona bulaşmasan, iyi.

***

Yol boyu da başımın etini yediler:

“Gerçek garip. 2-3 yıl önce teneffüste hepimiz dışarıdaydık. Bu da bankta oturmuş, kitap okuyordu."

“Üst sınıfta birisi vardı, Joey. Bunun yanına gelip okudu kitaba baktı. Sonra yavşak yavşak alay etmeye başladı."

“Çocuk kitabı alıp yağa kalktı. Kitabı Joey'in kafaya bi gömdü."

“Joey hastanelik oldu. 3-5 dikiş attılar."

“Geçen yıl da bir çocuk gelmişti sınıflarına. Bunun yanına oturdu. Ertesi gün de galiba sıkıldı diye geçip başkasının yanına oturdu.

“Sonraki gün okula gelmedi."

“Ondan sonraki gün de çocuğun ebeveynleri okula gelip çocuğun kaydını sildirdi. Çocuk berbat şekilde dayak yemişti."

“Bir yıl önce de bir kıza sataşanlar vardı, bizim sınıftandı kız. Koridorun ortasında üçünü birbirine katıp nasıl dövdüyse…"

“Ayy, hatırlatma."

“Anlayacağın, kuzen, ya o çocuktan uzak dur, ya da ona bulaşma."

Kızlar beni müdür yardımcısının odasına götürdü. Müdür yardımcısı senetleri karıştırıp “Hah, sonunda buldum." dedi. “Oda, 218. Gel benle." Anladığım kadarıyla 2-ci kat18-ci oda.

Sınıdfa girdik ve müdür yardımcısı beni sınıfa tanıttı. Sınıf hocasıyla müdür yardımcısı sessiz tartışırken ben de sınıfı süzüyordum. Kimse farklı değildi, görünüşce aynıydılar. Sınıf hocası bana döndü. “Evet, transfer öğrenci. Bize kendini tanıtır mısın?"

'Transfer öğrenci' mi? Kargoyla getirilmiş eşya adına benziyordu. “Adım Lily Enderson. Eskiden Minnesota'da yaşıyordum. Tabi arada mesafe ve sıcaklık farkı da var. Bu yaz buraya taşındık ve umarım bu yılımı burada bitiririm."

Hoca memnun olsa da, arada memnun olmayanlar vardı, bazı kızlar tabi ki.

“Tamam, geç ve boş bir yere otur."

İki boş yer vardı, biri ortada, diğeri pencere önünde. Ortada yanı boş olan kız bana gebertecekmiş gibi baktığı için kenardakinin yanına geçtim. Bazıları bana dönüp şaşkınlıkla baktı.

“Ne?" diye sordum. Ama tepki veren olmadı. Hepsi önlerine döndü. Yanımdaki çocuk da bana ciddiyetle öylece bakıyordu.

“Merhaba." dedim ama oralı bile olmadı. Kulaklığını çıkarıp taktı ve başını masaya koyup uyku moduna girdi. Atılan garip bakışlar ve onun sınıfta uyuyan, rahat tek kişi olmasından anladım. Kuzenlerimin sabahtan beri öve öve bitiremediği o çocuğun pençesine atmıştım kendimi. Ama bence iyi anlaşabilirdik. Sonuşta ben kimseye bulaşmazdım. O da anladıöım kadarıyla bir sorun olmasıkça kimseye bulaşmazdı.