Robert bahçeden çıkıp arabaya binene kadar yerimden izledim onu. Neden bu kadar tuhaf hissettim? Neden gülümsemesi her zamanki gibi içten değildi? Neden sarılışı yarı veda eder gibiydi? Neden öyle garip garip konuşup sonra susturmak için öptü?
Ben bu 'neden'lerle daha fazla baş edemezdim. İçeri girip yatak odasına geçtim. Emily, Amely'e makyaj yapıyordu. Beni görünce ikisi de sırıttı.
"Gelin hanım?" dedi Amely. "Ne o? Ne konuştunuz?" Emely de, tüm dişleri görünecek kadar sırıtıp "Özelse, anlatabilirsin. Eleştirmeyiz, bu sefer gerçekten söz."
En çok pişman olduğum şey bu ikiliye 'gelin hanım' kısmını anlatmaktı. Her söylediklerinde o anı hatırlayıp daha da utanıyordum.
"Babası beni cuma günü akşam yemeğe çağırıyor."
İkisi de bana şokla baktı. Amely telefonunu yere düşürdü. Emely'nin
