LITMP: Enjoying Youth Photograph

Simula

"What if I don't? What if no matter how hard I try my best, I cannot?"

What I said to the faceless man in my dream bothered me.

I suddenly felt void within me.

As if there is some missing puzzle piece in my personality that the only one who has the power to fulfill it is that man in my dream.

But I don't know who he is no matter how I questioned and forced myself to remember him.

He remained a mystery after all.

Throughout my healing process for three years, I remember my family, friends, classmates, old classmates, teachers, and etc… although some information may not be detailed. But I am pretty sure that I catched all of the important people in my life except for him.

Was he an imagination that my mind created?

Does he really exist?

"Ros, matagal ka pa ba? Inip na inip na si Ortis!" natauhan ako sa mahinahong tawag ni ate Sarmo. Mahina niyang kinatok ang pinto kaya pinatay ko ang shower.

"Malapit na ate. Just give me 5 minutes at nasa sala na ako. Right away," I ensure.

"Dalian mo at pati ako ay naiinip na rin. Sigurado akong pati sila mama at papa ay gano'n din!" aniya.

Oversized white t-shirt na naka-tack in sa kupas na jeans ang suot ko. I partner it with my white sneakers, tutal ay maaraw naman kaya kampante akong hindi iyon madudumihan.

Habang bumababa ako ng hagdan ay damang-dama ko ang nakapakong titig ni kuya Ortis sa'kin. Tumayo na sila ni ate sa pagmamadali at sumunod ako sa kanila sa garahe.

Nginitian ko si ate Sarmo dahil pinauna niya akong pumasok ng sasakyan. I took a deep breath when kuya Ortis started the engine. My hands tighten with each other.

I am feeling excited but nervous at the same time in visiting my mom's house in Quezon City, ang bahay kung saan daw ako nakatira dati. It will be my first time visiting there in four year after having surgery. Tapos na rin kasi ang medication at therapy ko. And I could say that I am better right now. Saka, it was the best thing to do to reconnect my memory of the past 4 years I have left behind.

Honestly, I have no idea about what my old home looks like. Basta ang alam ko ay malaki iyon, moderno, gaya ng iba pa naming mga bahay na nakikita ko sa mga litrato na sine-send sa family group chat.

Mabilis magpatakbo si kuya ng sasakyan kaya nang may madaanan na humps ay halos tumalon kami.

"Kuya! Magdahan-dahan ka naman! Alam kong nagmamadali tayo dahil huling-huli na tayo sa kaarawan ni mama pero wag naman 'yung mapapahamak tayo," sermon ni ate Sarmo kay kuya.

I rolled my eyes. Ako na ang may kasalanan dahil ako naman talaga ang rason kung bakit kami late ngayon. Hindi ko naman kasalanan na makalimutan ang kaarawan ni mama. Sadyang mahina na ang memorya ko sa pag-alala ng mga bagay-bagay.

"Ito kasing si Ros. Gumala pa. Alam na ngang birthday ni mama. Tapos ang tagal pa maligo. Mama set a time, and it is so unprofessionally na ma-late tayo ng ilang oras. Malulungkot iyon. Baka akalain hindi tayo makakapunta," iritadong sisi ni kuya Ortis. Napansin ko ang pagsulyap niya sa akin mula sa rear view mirror.

"Hello, kuya? May f*******: to reach mama. And also, mas unprofessional ang pagda-drive mo ng mabilis. Do you want your driver's license revoked? Kasi kung ayaw mo, umayos ka sa pagmamaneho," sarkastikong sabi ni ate Sarmo. Suminghap itong hinawi papalikod ang paepal na isang grupo ng buhok sa harap ng mukha.

Kuya Ortis tsked.

"Oo na kuya, kasalanan ko na," I admit calmly. "Wag mo ng ibalik nang ibalik dahil alam na alam ko ang pagkakamali ko. Sorry na nga 'di ba? Hindi ko naman sadya."

"Buti sana kung may magagawa ang sorry mo sa pagka strikto ng papa," aniya.

"Strikto lang 'yon pero mahal pa rin tayo. Hindi tayo non matitiis kaya wag kung ano-ano ang iniisip mo, kuya."

"Oo nga. Hoy, Ortision! Alam mong mas gusto ng mama at papa na makarating tayo ron ng buo kaysa nag-aagaw buhay sa hospital," nagdedeliryong sabi ni ate Sarmo.

"Bunganga mo Sarmonia. Parang mga chismosang nangangati ang bibig sa kanto," kuya Ortis rebutted.

"Anong Sarmonia?"

"What? You call me Ortision?"

"Ortision!"

"Sarmonia!"

The two started a dog and cat fight like they always did before. Sa tagal nilang hindi nagkita, sigurado akong mamaya pa sila titigil sa pag-aaway.

My head ached suddenly. Tumikhim ako at umiling paiwas. I hissed when a blurred scenario came up to my mind. Tinapik ako ni ate Sarmo sa braso.

"Ayos ka lang?" she caringly asked.

I nodded. "I'm fine. May naalala lang ako."

Minasahe ko ang sentido. Pinikit ko ang mata upang pasagiin ulit sa isip ko ang naalala. At para mas makita iyon ng malinaw.

The crowd was loud and I made my way to the center. I could tell that I am inside of a bar establishment because of the champagne glass that people are holding and the disco light at the ceiling which provides a party vibe.

"Ros…" I heard someone call my name. Damn! He has a manly, nice, and cute voice.

Hinarap ko siya.

I could tell that he is handsome by the way he dresses himself. On that open denim jacket that shows the yellow black stripes t-shirt he is wearing for the inside. Ang lakas ng atake niya ngunit hindi ko maaninag ang kanyang mukha.

I'm pretty sure that he became a huge part of my life. He impacted my personality so much. I could remember how devilish his smirk was, how pointed his nose, and how innocent his eyes.

Mukhang ayaw yatang ipaalala ng utak ko ang lalake sa akin dahil kapag pinagsasama-sama ko ang mga katangian niya para makagawa ng mukha ay sumasakit lamang ang ulo ko.

Gosh! Kung sino man siya. Masyado niya ng ginugulo ang buhay at pinapasakit ang ulo ko.

Both of us are intimately staring at each other. Gusto kong ibuka ang bibig ko para itanong sa kanya ang pangalan niya at i-search ko na lang siya sa f*******: pero parte lang iyon ng memorya ko na hindi ko kayang baguhin.

But… I am the ruler of my brain. I can manipulate the flow. Nakatago lang ang pangalan niya sa kasuluk-sulukang parte ng isip ko.

"What is your name?" I asked in relief.

May binulong siya. "Jay---"

Binuksan ko ang mata sa pagkairita nang marinig ang walang sawang pagbusina ni kuya. Naipit kami sa traffic ng EDSA.

"Kuya ano ba! Can you be patience? Hindi aandar iyan sa pagbubusina mo kasi nga traffic 'di ba?" naiinis kong bulyaw.

Jeez… I am that close to knowing his name.

He tsked. "Kasalanan mo kaya na-stack tayo sa traffic," he blame which make me roll my eyes.

"E kung kumalma ka kaya? Susumbong talaga kita kay ate Dallia kapag nagkita kami. Sasabihin ko, ang bugnutin mo!" banta ko. Nakita ko ang pagsilay ng pilyong ngiti niya mula sa rear view mirror.

"Anong ulo ba ang tinutukoy mo? May dalawa akong bugnuting ulo rito. Sino ang isusumbong mo?" He said unthreatened. I disgust my face. He meaningly chuckled at bahagyang humarap sa amin.

"Yuck! Ang kadiri mo kuya. Sobrang ang kabastusan ng bunganga mo ngayon," ani ate Sarmo. Hinampas nito ang balikat ni kuya kaya sumalag ito. Mas lalong lumakas ang pagtawa nito. "Dalawa kaming babae rito, o!"

Kumunot ang noo ko. "What? Ikaw lang, ate. Bakla ako," I corrected. "Wag niyo akong idamay sa asaran niyong na para lamang sa may asawa," I bitterly said.

Inabala ko na lang ang sarili sa pag-scroll ng IG feed ko.

Dumaloy na ang trapiko. Niliko ni kuya ang kotse sa isang kanto kaya bumilis na ang pag-andar namin. Mga hapon nang marating namin ang subdivision.

Binuksan ng guard ang gate sa garage kaya malaya kong napagmasdan sandali ang panlabas na anyo ng bahay ni mama.

Unang bumaba si ate Sarmo. Si kuya Ortis ay nakipagdaldalan pa sa may guard kaya nauna na kaming pumasok sa loob.

"Kanina pa kayo hinihintay ni madam," ani 'di ko kilalang babae. Pamilyar ang mukha. Kaibigan yata siya ni mama. Nakasuot ito pang-alis.

Nagtungo ito sa hapag. Kasunod non ay ang mabibigat na takong ni mama. My jaw dropped when I saw how beautiful she was in that elegant purple dress.

Sinalubong ko siya para yakapin. "Ma, sorry kung ngayon lang. Hindi ko po sinasadya na makalimutan ang birthday mo. It was the reason why we are late," malungkot kong paliwanag.

Tinawanan ako ng mama. "I understand, anak."

Humiwalay ako ng yakap para magkaroon sila ng moment ni ate Sarmo. Carbon copy siya ni mama. Ang pinagkaiba lang ay si mama ay mahinahon at siya ay amasona. Pumunta ako ng hapag upang kamustahin si papa.

"Akala ko ay hindi na kayo makarating," he said in a deep voice. Seryoso at masama ang aura niya pero hindi ako matatakot non dahil normal lang iyon.

"Haggard pa, sobrang traffic sa EDSA," pagbubukas ko ng usapan. Walang nakaupo roon sa kapitolyo kaya ako ang umokyupa. "Ang gwapo natin ngayon sa suot na tuxedo, pa a? Anong skin care mo?"

Tumawa ito.

"Nasaan na sila? Yaya Irites? Pakitawag na nga upang makapag-simula na," utos nito sa babaeng kaibigan ni mama.

Napapikit ako ng sumagi ang imahe niya sa isip ko, magkasama kami. At inaalagaan niya ako na parang anak niya. Oh, damn. It's a shame to forget her.

Bumati ang kapatid ko kay papa. Umupo si kuya Ortis at ate Sarmo na magkatabi, sa harap nila ay ang magkatabing mama at papa. Si yaya Irites naman ang omokyupa sa kabilang kapitolyo.

"Nga pala, this was a great chance to talk about things. Laging tinatanong sa akin ni Yaya Irites kung ano ang gagawin sa kwarto mo. Malinis iyon dahil lagi niyang tinatanggalan ng alikabok. You should visit it after we celebrate your mom's birthday," he opened.

"May kwarto ako rito?" nagtataka kong tanong. Hinawakan ng mama ang papa sa braso para pigilan ito sa sasabihin.

"Honey, walang mangyayari sa anak natin kung ilalayo natin siya sa mga bagay na makapag paalala sa nakaraan niya," malumanay na sabi ni papa.

"Pero… baka makasama sa kanya…" nag-aalalang sabi ni mama.

"Sa tagal ng medication at therapy niya ay dapat maalala niya na ang mga nakaraan niya para hindi na siya mahirapan pa sa kung ano ang bumabagabag sa isip niya. Sa ikabubuti niya naman 'yon," aniya.

Sandaling tumahimik ang hapag. I didn't bother myself to ask even though my curiosity is attacking me. Kumuha si ate ng plato para baragin ang katahimikan at nagpaabot ako dahil masyadong malayo ang pwesto non.

"How's life Ortision, Jimboy, at Sarmonia?" panimula ng papa. Tumatawa sila ni mama habang kami naman ay naging bugnutin ang mukha.

"Pa, sobrang bantot naman ng Jimboy," reklamo ko.

"Aba. Aba. Nagrereklamo ka ba sa ibinigay kong pangalan?" nagbibiro nitong tanong.

"Hindi. Pero ang bantot po. Pwede namang Rosar pa. Mas bakla akong tawagin sa Rosar," maarte kong sabi.

"Loko ka talaga. Sige, Rosar Jimboy," aniya. Mas lalong sumama ang mukha ko. Lahat ng nasa hapag ay tumawa.

Sinenyasan ako ni yaya Irites na sumunod sa kanya. Ganun din ang mga kapatid ko. Isa-isa at kanya-kanya kami ng dahilan ng pagpapaalam para hindi mahalata.

"Yaya Irites. Eto na po ang cake?" tanong ni ate kahit na obvious naman.

"What the hell, Sarmonia? Mukha bang box iyan? It is obvious!" frustrated na sabi ni kuya.

"Whatever!" sabi ni ate. Inilapag niya iyon. Nagtulong na kami sa pag-aayos non para masupresa na ang mama.

Si kuya Ortis ang pinauna namin dahil siya ang may buhat nung cake. Nakasunod naman kami sa likod niya habang kumakanta ng happy birthday.

Bakas sa mukha ni mama na masaya siya at nagulat sa munti naming surpresa. Ang mata niya ay kumikintab.

"Ma, wish ka na at i-blow mo na 'yung kandila," ani ko. Tumingin siya sa akin at naramdaman kong para sa akin ang hiling niya. Pumalakpak kami matapos niya iyong hipan.

Inilapag ni kuya ang cake sa lamesa at kinuha sa ilalim ng lamesa ang isang paper bag. "Ma, Dallia cannot make her way today because of the overtime. Bawi raw siya next time kapag nagkita kayo and this is our gift."

"Same with Arj, ma. Pinapasabi na lang na happy birthday saka pahingi raw siya ng luto mong pasta. He kinda miss it na raw," pambobola ni ate. Ibinigay niya ang box na itim na sa tingin ko ay may laman na mamahaling kwintas.

"Hi, ma!" nahihiya kong sabi. "Pasensya na kung sarili ko lang ang dala ko ngayon dahil hindi ako nakabili ng regalo. Basta tandaan mo po na mahal kita," ani ko.

"Ang mahalaga ay kumpleto tayo. Okay na sa akin iyon," aniya.

Ang papa ay tumayo para hindi magpahuli.

"Pwede ba kitang isayaw? Ipapakita ko lang sa mga tao rito kung gaano kita kamahal," pormal na paghingi ng pahintulot ni papa kay mama. Nahihiyang tumango ang mama.

Nagtatawanan at humihiyaw lamang kami para suportahan ang dalawa. Ang mama naman ay naiiling na at nasasampal ang kanyang mukha.

"Sana all! Gusto ko rin," hiyaw ko.

Pumiglas ang dalawa. Inilahad sa akin ni papa ang kamay niya kaya I grabbed the opportunity to dance with him. Sobra ko na rin silang na-miss. Ang busy ko na kasi sa schedule ko.

"Ako rin pa," paepal na sabi ni ate.

"Ate, wag ka na. Ang epal mo. May asawa ka naman na e!"

Kinuha ni yaya Irites ang tripod sa kwarto ko habang si kuya Ortis naman ay bumalik sa kotse para kuhanin ang DSLR ko.

Pinapwesto ko na sila habang inaayos ang pwesto ng camera. Magkatabi si mama at papa. Sa tabi ni mama si ate Sarmo at sa tabi ni papa si kuya Ortis. Nakaluhod naman sa gitna si yaya Irites.

"10 shots 'to a. Walang interval," paalala ko bago pindutin ang capture. Tumakbo ako at agad na lumuhod sa tabi ni yaya Irites.

After that, we happily ate. Nagkwentuhan lang tungkol sa buhay at masaya ako na marinig na ayos lang sila.

Ako ang nagpunas ng lamesa. Si Yaya Irites ang nagbalot ng mga pagkain habang ang dalawang kapatid ko ay nagtulong na maghugas. Ang mama at papa ko ay nagtungo sa terasa para sa private moment nila.

"Ibang-iba ka na, Jimboy. Naninibago ako sa'yo," aniya. Halata sa boses niya na hirap siyang mag-umpisa ng usapan sa akin.

"Bakit naman po?" I asked. "Ako pa rin naman iyong dati. Nakalimot lang dahil sa sakit," natatawa kong sabi.

"Hindi a. Iba ka na ngayon. Professional ka na. Naabot mo na ang pangarap mo. At masaya ako na makita kang masaya. Tulad ng kung paano mo ikwento ang ginagawa mo ngayon dati sa akin," may halong lungkot na saya niyang wika.

"Salamat yaya," ani ko.

Nagpunta ako sa lababo para ilapag doon ang basahan. Naabutan ko ang dalawang kapatid na nag-aaway na naman. Nang bumalik ako, nakaupo na si yaya Irites kaya tinabihan ko siya.

Both of us are in silence and I want to use that as an opportunity to ask about the man in my dreams.

"Yaya. You said that palagi akong nagkukwento sa'yo. May naging boyfriend na ba ako dati?" I asked with a straight face.

"Gusto mo bang masagot ang bumabagabag sa'yo? Halika. Sumama ka sa akin at baka makatulong ang kwarto mo sa'yo," aya niya. Una siyang tumayo.

Wala akong papalagpasin kaya sumunod ako sa kanya na umakyat papunta roon.

Huminto kami sa harap ng kulay brown na pinto. Napalunok ako sa matinding presensyang ibinibigay non sa akin. Sandali kaming nagtitigan.

"Dito iho. Malalaman mo ang lahat kapag pumasok ka diyan," aniya. Lalo pa akong naging kyuryoso.

Hahawakan ko na sana ang doorknob ng marinig ko ang sigaw ni mama.

"Yaya Irites. Halika nga sandali rito."

"Maiwan muna kita, a?" paalam ni yaya Irites. Tipid akong tumango. Iniwan niya na ako.

I reach the doorknob and twist it. I slowly opened it. Napapikit ako. The cold air quickly enveloped me like some effects in the movies when discovering a golden treasure.

Does my room hold the answer I crave for a long time to know? The answer that could possibly release the void inside me.

I walked inside, letting the dark space eat me. I heard a blagsh that jolted me in fear. I shiver. Nanayo ang balahibo ko sa pinto na biglang sumara, it left me no lights inside!

Para kong bulag na kinakapa ang pader upang buksan ang ilaw ng kwarto. But it led me to an unknown switch. Kahit na alam kong hindi iyon ang main lights ay binuksan ko pa rin.

Bumungad sa akin ang mala alitaptap na liwanag mula sa LED. May nakasabit sa wire non na maraming polaroid na nahahati sa limang rows.

The flashback of tomorrow together with him ran into my mind like a comic book being pages.

My eyes widened. He is real.

A magical wind encircled me. Like it is transiting me to another place, but the polaroid in the wall remained.

I roam around my sight. There I saw me and him. Ramdam na ramdam ko ang mabigat na expression ng mukha namin kahit na nasa likod ako.

On the dim and cold street. Wearing a couple jackets. Holding each other's hands. Sitting on the bench under the street light.

"Paano kung hindi kita maalala?" I heard myself ask, natatakot ang boses.

"I will make you remember then."

Gusto kong lumapit para mayakap ang lalake dahil miss ko na siya. But as soon as I stepped, they vanished like smoke and everything went back to normal.

Hinarap ko ang mga polaroid. May isang nakapukaw ng pansin ko. Ang tulog kong pigura. Naka-close up iyon kaya sideview ko ang makikita. Ang inosente kong tignan doon.

Kinuha ko iyon at tinalikod. What I've read makes me feel the growling butterflies in my stomach.

'This man. I like him so much. His face is always driving me wilder. Nakakabaliw siyang pagmasdan. I want to pinch his cheek kaso ay tulog siya and I don't want to disturb my sleeping baby.'

Grrr ^m^

Napansin ng mata ko ang isang sobreng puti na nakasabit din. Kinuha ko iyon at binuksan. May sulat sa loob...

Mr. Rosar Jimboy Culminado

I would like to thank you for letting me join your gay youth escapade. Honestly, I really enjoy the memory we created together. I so much enjoy being with you.

The day you said to me when we were at the seaside, about that boyfriend thingy that you wanted. I have a secret crush on you. I volunteered my whole soul to be your boyfriend for the meantime. Your answer shocked me. I thought you were going to deny my offer but hell, you agree. Napuyat ako ng gabing 'yon kasi ayokong matulog at baka mamaya ay nananaginip lang ako.

In your entire journey enjoying your youth, I am happy and proud to flex at the top of the world, that it was the greatest decision I made in my whole life that I will not regret. It was a biggest accomplishment to be a witness of how the contagious smile is formed in your lips in accomplishing your bucket list.

I was hoping for your fast recovery, Rosar. I hope you will remember me after. Just like I said, as I promised, I will wait. Even though you will not, I will wait for you. Kahit na langawin ako o mag-ugat ang paa ko sa lapag ay hihintayin kita. Come back to me soon. I miss you.

I love you

Suminghap ako.

For the first time in four years...

I felt relieved.

I felt retrieved.

I felt better.

Ngayon ko lang naramdaman ang ulit ang sarili. Ngayon lang ulit ako nabuo.