Neden her defasında istemeden insanları kırıyorum ki? Oysa sadece bir kaç cümle sarf edip laf sokmak istemiştim. Her ne kadar Aktan, beni yanlış biri olarak biliyor ve sürekli o şekilde kelimeler kullanıyor olsada benim ona, onun bana yaptığı gibi bir yakıştırma yapmamam gerekiyordu. Annem beni her zaman, kalp kırmanın ne kadar kötü bir şey olduğunu söyleyerek büyütmeye çalışırdı. Annemin beni küçük yaşta bırakıp gitmesinden dolayı mı sözlerinin tersini yapıyordum? Yoksa büyüdükçe kalp kırmanın çok basit olduğunu bile bile mi kırıyordum? Bilmiyorum ama büyüdüm ve insanların kalbini istemsiz kırıyordum. Bazen hep çocuk kalsaydım dediğim günlerden birindeyim şu an. Çocuk kalıp, kalbin sadece vücuda kan pompalayan bir organ olduğunu bilseydim. Oysa kalp sadece bir organ değil ayrıca sevmesini
