Hayatım karmakarışık bir hâl almış gidiyordu. Gittikçe daha çok karışıyordu ama elimden bir şey gelmiyordu. Ne yapmam gerekiyor? Nasıl yaşamam gerekiyor? Bilmiyorum. Kendimi yalnız ve kimsesiz hissediyorum. Sonra gözlerimi kaldırıp etrafıma bakıyorum, 'Ben zaten yalnız ve kimsesiz birisiyim' diyerek halime gülümsüyorum. Sanırım delirmeme ramak kalmıştı.
"İyi misin?" Diyen Kamer ile gözlerimi, yerden kaldırıp gözlerine baktım. Biraz önce eve gelmiştik. Kamer odasına gidip üzerine tişört giyerken ben Kamer'in tişörtüyle oturmaya devam etmiştim. Şimdi karşımda oturan adam dikkatli bir şekilde beni izliyordu. Neden dikkatli bakıyordu? Yüzümde bir şey mi vardı? Yerimde rahatsızca hareket ettim.
"Evet iyiyim, teşekkür ederim" dedim minnet dolu sesimle. Anlayışla başını salladı. Ardından elleri
