Aktan'dan devam.
Sessizliğin hakim olduğu sokaktan geçerken, bu işten nasıl kurtulacağı mı düşünüyordum. Öyle bir çukura saplanmıştım ki hayatımda hiç bu kadar çaresiz duruma düşmemiştim. Ailem beni, ben küçükken tek bırakmaya başlamışlardı. Her defasında kaybolur yılda 1 ya da 2 ay gelirlerdi yanıma. Beni büyüten tonton yaşlı bakıcıdan başka kimse de olmamıştı. Zaten o da bir kaç sene sonra vefat etmişti. Kendim büyümüş sayılırdım. Ailem bir sır perdesi gibi ortalıkta yokken pis işlere karışmıştım. Ünlü mafya adamlarının arasında büyümüş ve bir çok suça dahil olmuştum. Kimseden korkum yoktu. Çünkü kaybedecek bir şeyim yoktu. Bu nedenden dolayı gözüm hep karaydı. Yanında çalıştığım Rasim baba düşmanları tarafından öldürülünce, yerine ben geçmiştim. Etrafımda tek bir kelimemle harekete geç
