ซ่อนลับจดหมายรัก

ชีวิตหลังแต่งงานของเสิ่นเยว่

“คุณหนูอ๊ะ! ฮูหยินน้อยนายท่านกลับมาแล้วเจ้าค่ะ”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้นางแล้วรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติไม่ให้ดูตื่นเต้นมากเกินไป หลี่เซวียนเดินเข้ามาในห้อง เข้าเห็นเสิ่นเยว่นั่งอยู่บนตั่งริมหน้าต่างในจานมีขนมดอกกุ้ยฮวาอยู่ เสินเยว่มองตามสายตาของหลี่เซวียนมาที่จานขนม นางสะดุ้งเล็กน้อยแต่ก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“คือว่าข้าหิวนิดหน่อยน่ะ เลยให้ชิงจู๋เอาขนมมาให้กินเจ้าอยากลองชิมดูไหม”

หลี่เซวียนส่ายหัว เขาไม่ชอบกินของหวาน ที่มาที่นี่ก็แค่แวะมาบอกนางว่าเขาจะออกไปที่ค่ายทหารสักหน่อย นางพึ่งจะแต่งเข้ามาอยู่ที่นี่เขากลัวว่านางจะคิดว่าเขาทิ้งนาง

“ข้าจะแวะที่ค่ายทหารสักหน่อยเกรงว่าอาหารเย็นจะกลับมาไม่ทัน ยังถ้าถึงเวลาแล้วข้ายังไม่กลับมาเจ้าก็ทานไปก่อนได้เลยไม่ต้องรอข้า”

เสิ่นเยว่พยักหน้าให้เขา หลี่เซวียนเห็นว่านางมิได้โวยวายอะไรเขาก็โล่งใจ ดูเหมือนว่านางจะปรับตัวเข้ากับที่นี่ได้อยางรวดเร็ว ถึงแม้นี่จะเป็นการแต่งงานที่ทั้งสองคนร่วมมือกันแสดงละคร แต่ในฐานะเจ้าบ้านเขาจำเป็นจะต้องดูแลนางให้ดีเพราะเมื่อถึงเวาลาที่ทั้งสองหย่ากันจะได้จากกันด้วยดีไม่มีเรื่องให้ติดค้างในใจ

หลังจากหลี่เซวียนเดินออกจากห้องไปเสิ่นเยว่ก็พรู่ลมหายใจออกมาอย่างโล่งอกโชคดีที่นางปล่ยลู่ลู่ออกไปก่อนไม่อย่างนั้นต้องถูกจับได้เรื่องที่แอบเขียนจดหมายหาชายอื่น

ถึงทั้งสองจะแสดงละครอยู่แต่การแต่งงานคือเรื่องจริง หากเขารู้ว่านางแอบติดต่อชายอื่นในช่วงที่นางยังอยู่ในฐานะฮูหยินของเขา คงเป็นเรื่องไม่ดีนัก อีกหนึ่งปีทั้งสองก็จะหย่ากันนางไม่อยากให้เรื่องจบลงด้วยการที่เขาคิดว่านางสวมหมวกเขียวให้เขาในระหว่างที่มีสัญญาร่วมกัน มันจะเป็นการค้างคากันทั้งสองฝ่าย นางไม่อยากถูกตราหน้าว่าเป็นสตรีที่แอบคบชู้ลับหลังสามีถึงแม้จะเป็นสามีแค่ในนามก็ตาม

ก่อนออกจากจวนไปหลี่เซวียนแวะมาที่ห้องหนังสือของเขาดูว่าลู่ลู่กลับมาหรือยัง เมื่อเขาเปิดประตูก็เห็นลู่ลู่ยืนเกาะขอบหน้าต่างอยู่ หลี่เซวียนรีบตรงเข้าไปแกะม้วนกระดาษอันเล็กที่ผูกติดไว้ที่ขาของมัน เขาคลี่กระดาษออกอย่างเบามือ ท่าทางดูทะนุถนอมเป็นอย่างมาก ข้อความในกระดาษเขียนว่า

ข้าสบายดีขอบคุณที่เป็นห่วง หวังว่าท่านก็คงสบายดีเช่นกัน

หลี่เซวียนอ่านข้อความในกระดาษซ้ำไปซ้ำมาท่าทางดูเหม่อลอย เขายิ้มกับตนเองในรอบหลายวัน หลี่เซวียนรู้สึกโล่งใจที่นางไม่โกรธเขาเรื่องที่เขาหายเงียบไป ดูหมือนว่าหญิงสาวในความลับของเขาคนนี้จะเป็นคนที่นิสัยดีเป็นอย่างมาก

หลี่เซวียนขี่ม้าไปที่ค่ายทหารอย่างอารมณ์ดี ทหารในค่ายที่เห็นท่านแม่ทัพของพวกเขามีสีหน้าเช่นนั้นต่างก็คิดว่าเป็นเพราะเขาได้แต่งงานกับสาวงาม พวกที่ได้ไปร่วมงานแต่งต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าฮูหยินของท่านแม่ทัพนั้นงดงามราวกับนางเซียนมาจุติ

ความงามของนางบอกได้เลยว่าเป็นหนึ่งในเมืองหลวง ท่านแม่ทัพของพวกเขาช่างโชคดีจริงๆ เห็นตอนแรกทำหน้าเครียดเหมือนไม่อยากแต่ง ตอนนี้กลับยิ้มอารมณ์ดีเดินเข้ามาในค่ายเช่นนี้ช่างทำให้คนรู้สึกหมั่นไส้ ทหารหลายคนที่ยังโสดอยู่ต่างก็นึกอิจฉา พวกเขาก็อยากแต่งงานเหมือนกันนะ

เสิ่นเยว่ที่เห็นว่าหลี่เซวียนกลับมาไม่ทันร่วมทานอาหารเย็นจริงๆ นางก็ไม่คิดมากเพราะเขาได้บอกเอาไว้แล้ว นางทานส่วนของตนเองเสร็จ ก็อาบน้ำเข้านอนตามปกติ เหมือนเช่นที่นางเคยชินเพียงแต่เปลี่ยนที่นอนก็เท่านั้น เขาไม่อยู่ก็ดีเหมือนกันมันจะได้ไม่เป็นการอึดอัดทั้งสองฝ่าย

หลังจากที่เสิ่นเยว่หลับไปแล้วสักพักหลี่เซวียนก็กลับมา เขาดื่มกับเพื่อนเก่ามานิดหน่อย เมื่อเปิดประตูห้องเข้ามาก็เห็นว่าเทียนไม่ได้ถูกจุดเอาไว้

เสิ่นเยว่เป็นพวกหลับลึกนางจึงไม่รู้ว่าหลี่เซวียนเข้ามาในห้องหลี่ เซวียนเห็นว่านางนอนหลับไปแล้วเขาก็ไม่อยากรบกวนนาง หลังจากอาบน้ำเสร็จหลี่เซวียนก็กลับมานอนที่ตั่งยาวตัวเดิมของเขาแต่วันนี้มีหมอนกับผ้าห่มวางเอาไว ดูเหมือนนางจะยังใส่ใจเขาอยู่เล็กน้อย

ก่อนนอนหลี่เซวียนเดินมาที่เตียงมองเสิ่นเยว่ที่กำลังหลับผ่านม่านมุ้งผืนบาง ใบหน้าเล็กที่งดงามของนางหลับอย่างสงบ แสงจันทร์ที่ส่องผ่านหน้าต่างเข้ามายิ่งขับเน้นให้ใบหน้านวนเนียนของนางดูเปล่งประกายงดงามกว่าเดิม มีแวบหนึ่งที่หลี่เซวียนนำภาพใบหน้าของนางมาซ้อนทับกับภาพสตรีในความลับของเขา

หลี่เซวียนสะบัดหน้าแรงๆ หนึ่งทีดูเหมือนวันนี้เขาจะดื่มมากไปหน่อย ถึงได้คิดเรื่องเพ้อเจ้อนี่ขึ้นมา นางจะเป็นสตรีในความลับของเขาได้อย่างไร หลี่เซวียนหัวเราะกับตนเอง จากนั้นจึงกลับไปนอนที่ตั่งตัวเดิมของเขา

เช้าวันต่อมาเมื่อเสิ่นเยว่ตื่นขึ้น ก็พบว่าหลี่เซวียนนอนอยู่บนตั่งตัวยาวนางเดินเข้าไปดูเขาใกล้ๆ ใบหน้าตอนหลับของหลี่เซวียนช่างดูหล่อเหลาเสียจริง เสิ่นเยว่นำภาพของหลี่เซวียนมาซ้อนทับกับภาพในจินตนาการบุรุษในความลับของนาง

เสิ่นเยว่ส่ายหัวให้กับความคิดเหลวไหลของตน มันจะเป็นไปได้อย่างไร ช่างไร้สาระเสียจริงนางดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้หลี่เซวียนจากนั้นเสิ่นเยว่ก็เรียกชิงจู๋เข้ามาช่วยนางล้างหน้าแต่งตัวในห้องข้างๆ

หลี่เซวียนลืมตาขึ้นหลังจากที่เสิ่นเยว่เดินออกไป ความจริงเขาตื่นนานแล้วแต่เห็นว่าเสิ่นเยว่เดินตรงมาที่เขานอนอยู่ เขาจึงแกล้งหลับต่ออยากรู้ว่านางจะทำอะไร เขาแปลกใจเล็กน้อยที่เสิ่นเยว่ใส่ใจเขาถึงขนาดนี้ นางคงจะไม่ได้ชอบเขาหรอกนะ จะเป็นไปได้อย่างไรนางแค่ห่มผ้าให้เขาในฐานะที่เขาเป็นเจ้าของห้องแต่เสียสละที่นอนให้นางก็เท่านั้น หากนางชอบเขานางคงรบเร้าให้เขาไปนอนร่วมเตียงกับนางแล้ว หลี่เซวียนส่ายหัวให้กับความคิดเหลวไหลของตน

มื้อเช้าผ่านไปหลี่เซวียนยังออกไปที่ค่ายทหารเหมือนเดิมส่วนเสิ่นเยว่ก็ไปคารวะเช้าที่เรือนของหลีฮูหยิน นางได้ส่งมามา มาบอกแล้วว่าไม่ต้องมาคารวะตอนเช้าทุกวัน ที่จวนสกุลหลี่ไม่มีกฏระเบียบที่เคร่งครัด ที่ต้องมาทำความเคารพเช้าเย็น เสิ่นเยว่รู้สึกว่าแต่งงานกับหลี่เซวียนก็ไม่เลวนัก หนึ่งปีต่อจากนี้ชีวิตของนางคงจะผ่านไปอย่างราบรื่น