ซ่อนลับจดหมายรัก

ต้องทำให้นางตัดใจ

“อะแฮ่ม!! เช่นนั้นก็เป็นเรื่องเข้าใจผิดสินะเป็นข้าที่คิดไปเอง แต่ว่าท่านจะโทษข้าฝ่ายเดียวก็ไม่ได้นะ พวกนางกลั่นแกล้งข้านั้นเป็นเรื่องจริง แสดงว่าหลังจากที่ท่านแต่งงานแล้วก็ยังไม่สามารถทำให้พวกนางตัดใจได้ ต่อไปข้ายังต้องออกงาน หรือไปงานเลี้ยงสังสรรค์ของเหล่าขุนนางอยู่นะ คงต้องถูกพวกนางกลั่นแกล้งอีกแน่ เรื่องทั้งหมดมันก็เริ่มมาจากท่านทั้งนั้น ที่ข้าโกรธก็เป็นเรื่องที่สมเหตุสมผลอยู่แล้วมิใช่หรือ”

เสิ่นเยว่หาทางลงให้ตัวเองจนได้ เรื่องอะไรนางจะเป็นคนที่ยอมรับความผิดทั้งหมดเอาไว้เองล่ะเรื่องของเขา เขาก็ต้องเป็นคนที่ผิดสิ หลี่เซวียนมองใบหน้าเล็กๆ ที่กำลังพูดแก้ตัวให้ตนเองไปอย่างข้างๆ คูๆ แล้วก็รู้สึกจนใจเขาคงไม่มีทางต้อนให้นางรับผิดได้สินะ แล้วเรื่องที่นางหึงหวงเขาเล่ายังมิได้ข้อสรุปเลยนะ

“ถ้าท่านไม่มีเรื่องอะไรที่ต้องพูดกับข้า เช่นนั้นข้าต้องขอตัวก่อน พึ่งกลับมาที่เรือนคงจะมีอะไรให้ต้องทำมากมาย ไปก่อนนะ”

เสิ่นเยว่รีบพูดรีบออกไปจากห้องหนังสือของหลี่เซวียน นางไม่อยากอยู่ต่ออีกแม้แต่เค่อเดียวกลัวว่าเขาจะถามเรื่องอื่นที่เป็นความลับของนาง ครั้งนี้รอดตัวไปได้คราวหน้าไม่แน่ว่านางจะสามารถปิดบังเขาไปได้อีก ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นเรือนของเขา นางกลัวว่าสักวันเขาจะต้องรู้ความจริงเรื่องสหายจดหมายลับของนาง

เสิ่นเยว่ไม่กลัวว่าจะต้องทะเลาะกับหลี่เซวียนเรื่องนี้ แต่ถ้าหากว่าเรื่องที่นางติดต่อกับบุรุษที่มิใช่สามีของตนแดงขึ้นมานางจะกลายเป็นคนที่ทำลายชื่อเสียงของตระกูลเสิ่นให้ต้องแปดเปื้อน เห็นทีท่านแม่คงจะต้องมาดึงหูนางจนขาดแน่เพราะเรื่องไร้สาระที่นางกระทำอยู่

หลี่เซวียนมองตามท่าทีลนลานของเสิ่นเยว่ที่รีบออกจากห้องหนังสือไป นางไปค้างที่จวนตระกูลเสิ่นแค่คืนเดียวกลับมาที่นี่มีอะไรให้ต้องจัดการมากมายกันนะท่าทางของนางดูน่าสงสัยยิ่งนัก

หลี่เซวียนส่ายหัวให้กับความคิดไร้สาระของตน อะไรที่ทำให้นางน่าสงสัยกัน นางก็เป็นแค่สตรีที่อยู่แต่ในเรือนเท่านั้นที่นางลนลานขนาดนี้ น่าจะมีสาเหตุมาจากเขามากกว่า

“หรือว่านางกำลังชอบข้ากัน ดูจากปฏิกิริยาที่นางกำลังเป็นอยู่เหมือนว่านางต้องการที่จะหลบหน้าข้า แล้วเรื่องที่นางให้สาวใช้ไปตามสืบก็ยิ่งเป็นที่น่าสงสัยว่านางกำลังหึงหวง”

หลี่เซวียนเหมือนกำลังคิดเข้าข้างตนเองอยู่ฝ่ายเดียว ถ้านางชอบเขา แล้วเขาจะต้องทำอย่างไรปฏิเสธนางไปอย่างนั้นหรือ

ความจริงนางก็ไม่ได้น่ารำคาญเหมือนสตรีที่เอาแต่วิ่งไล่ตามเขาอย่างที่ผ่านมา เพียงแต่เขามีนางในดวงใจแล้วคงจะไม่สามารถทำให้นางสมหวังได้ ต้องทำให้นางตัดใจจากเขาให้ได้เพียงแค่นั้น

เมื่อหลี่เซวียนคิดเข้าข้างตนเองเสร็จเขาก็เป่าปากเรียกลู่ลู่เข้ามาในห้องหนังสือ

“ลู่ลู่ แกไปส่งจดหมายให้ข้าหน่อย เมื่อวานไม่มีโอกาสส่งหานางข้ากลัวว่านางจะรอ”

หลี่เซวียนเขียนจดหมายเสร็จเขาม้วนกระดาษใบเล็กยัดใส่ที่กระบอกที่ขาของลู่ลู่

“รีบไปเถอะ กลับมาจะมีรางวัลให้แก”

ลู่ลู่ทำตามอย่างเชื่อฟัง มันบินออกไปทางหน้าต่างห้องหนังสือของหลี่เซวียน วนไปที่ห้องนอนของเขาที่เสิ่นเยว่กำลังสอบถามชิงจู๋ที่นางทิ้งเอาไว้คอยดูว่าลู่ลู่จะมาส่งจดหมายเมื่อใด เสียงกระพือปีกดังมาจากนอกหน้าต่าง เสิ่นเยว่รีบเข้าไปรับมันด้วยความยินดี

“ลู่ลู่น้อย เจ้ามาแล้ว”

เสิ่นเยว่ให้ชิงจู๋ไปนำขนมมาให้มัน จากนั้นให้นางไปเฝ้าหน้าเรือนเอาไว้เสิ่นเยว่กลัวว่าหลี่เซวียนจะโผล่มากะทันหันตอนที่นางกำลังอ่านจดหมาย

เสิ่นเยว่รีบนำกระดาษในกระบอกที่ขาของมันออกมาเปิดอ่านทันที

รู้จักกันมานานเพียงนี้ พบกันสักคราได้หรือไม่

เสิ่นเยว่อ่านข้อความที่เขียอยู่ในกระดาษใบน้อยซ้ำไปซ้ำมา นางเคยคิดเรื่องนี้อยู่หลายครั้งจะขอพบเขาดีหรือไม่ แต่นางเกรงว่าถ้าตนเองเป็นคนเอ่ยปาก จะทำให้ดูไม่ดีหรือเปล่าเพราะนางเป็นสตรี ตอนนี้สหายคนนั้นของนางเอ่ยปากอยากพบนี่ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดี แต่นางจะหาโอกาสออกไปพบเขาได้อย่างไรเสิ่นเยว่คิดวางแผน โชคดีที่นางอยู่ที่ตระกูลหลี่ไม่ใช่ที่ตระกูลเสิ่นจึงไม่ต้องแอบออกไปนอกจวน

เสิ่นเยว่รีบเขียนจดหมายตอบกลับเขาทันที นางใส่จดหมายในกระบอกที่ขาของลู่ลู่ จากนั้นก็ส่งมันออกไป

หลี่เซวียนที่กำลังเดินออกมาจากห้องหนังสือตรงมาที่เรือนของตน ทันได้เห็นลู่ลู่ บินเข้ามาในระยะสายตา ห่างออกไปไม่ไกลมีชิงจู๋สาวใช้ของเสิ่นเยว่ยืนอยู่ เขารีบหลังหันเดินวกกลับไปที่ห้องหนังสือทันที

ชิงจู๋ที่เตรียมตัวจะเดินเข้าเรือนไปรายงานนายหญิงของตนก็ต้องชะงักไป นางเห็นหลี่เซวียนเดินกลับไปที่ห้องหนังสืออย่างรีบร้อน แม้จะสงสัยแต่นางคิดว่าหลี่เซวียนอาจจะลืมของสำคัญอะไรบางอย่างเอาไว้ที่ห้องหนังสือเป็นแน่ถึงได้รีบร้อนเพียงนั้น

หลี่เซวียนเปิดประตูห้องหนังสือเจอลู่ลู่ เกาะอยู่ที่ขอบหน้าต่าง เขารีบแกะเอากระดาษจดหมายที่นางตอบกลับมาเปิดอ่าน เขาหวังว่านางจะตอบรับคำขอของเขา

โรงน้ำชาเยี่ยนชิง นอกเมือง ปักดอกหลีฮวา ยามอู่ อีกสามวัน

หลี่เซวียนใจเต้นโครมครามถึงแม้เขาจะคาดหวังให้นางตอบตกลงแต่เขาไม่คิดว่านางจะตอบรับเร็วขนาดนี้ หลี่เซวียนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเขาเอาแต่คิดเรื่องของสหายที่อยู่ในความลับคนนั้น เสิ่นเยว่าก็ไม่ต่างกันนัก ที่นางบอกว่าจะปักดอกหลีฮวาเพราะที่ข้างเรือนของหลี่เซวียนมีต้นหลีฮวาต้นใหญ่อยู่สองต้น นางเห็นมันกำลังออกดอกบานสะพรั่งจึงคิดเรื่องปักดอกหลีฮวาขึ้นมา

แต่ละวันที่ผ่านไปของทั้งสองคนมันช่างยาวนานเหมือนเป็นปี เสิ่นเยว่คิดว่านางน่าจะนัดเขาหลังจากที่ได้รับจดหมายหนึ่งวัน ไม่อย่างนั้นนางก็ไม่ต้องนับวันรอเช่นนี้ โชคยังดีที่นางบอกไปแค่สามวัน ถ้าหากนางนัดเขาเดือนหน้ารับรองนางจะต้องเป็นบ้าตายไปก่อน

พรุ่งนี้เป็นวันที่นางจะได้พบสหายของนางแล้ว เสิ่นเยว่รู้สึกผิดกับ หลี่เซวียนเล็กน้อย วันนี้นางจึงทำอาหารไปส่งเขาที่ค่ายทหาร นายทหารที่ทำหน้าที่เฝ้าหน้าทางเข้าเมื่อเห็นว่าเป็นรถม้าของตระกูลหลี่เขาก็รู้ได้ทันทีว่าต้องเป็นฮูหยินน้อยของท่านแม่ทัพอย่างแน่นอน เขารับเปิดทางให้นางเข้าไปทันที

ตอนนี้เสิ่นเยว่ยืนอยู่หน้าห้องทำงานของหลี่เซวียน นางลังเลว่าจะเคาะประตูดีหรือไม่เพราะกลัวว่าจะเป็นการรบกวนเขา แต่หลี่เซวียนก็เปิดประตูออกมาซะก่อน

“เหตุใดเจ้าถึงอยู่ที่นี่”